Κυρ. Μητσοτάκης: Το δίλημμα είναι «αυτοπροστασία ή καραντίνα»

Στην αδήριτη ανάγκη να απο­φευ­χθεί ένα νέο lock down ανα­φέρ­θηκε ο πρω­θυ­πουρ­γός στο τηλε­ο­πτικό του “διάγ­γελμα” προς τους πολίτες δηλώ­νο­ντας απε­ρί­φρα­στα: Θα το πω ανοιχτά “Το δίλημμα είναι “Αυτο­προ­στα­σία ή Καρα­ντίνα”. Και γνω­ρί­ζο­ντας τις συνέ­πειες της δεύ­τε­ρης έχουμε καθήκον να επι­λέ­ξουμε την πρώτη. Χωρίς πολλά λόγια. Αλλά με λίγες πράξεις, δοκι­μα­σμέ­νες και απο­τε­λε­σμα­τι­κές: Απο­στά­σεις. Ατομική υγιεινή. Και, κυρίως, μάσκα μέχρι να βρεθεί η θερα­πεία και το εμβόλιο”.

Ανα­λυ­τικά το μήνυμα του Πρω­θυ­πουρ­γού Κυριά­κου Μητσο­τάκη για το νέο κύμα του κορο­ναϊού έχει ως εξής:

«Συμπο­λί­τες μου,

Σας απευ­θύ­νο­μαι και πάλι, σε μία κρίσιμη καμπή της μάχης με την παν­δη­μία. Γιατί το θεωρώ χρέος μου. Αλλά και έτσι το αισθά­νο­μαι. Και γιατί μπροστά στη νέα έξαρση του κορο­νοϊού, έχω την ίδια πίστη στις δυνα­τό­τη­τές μας με εκείνη που είχα όταν σας καλούσα στην πρώτη ανα­μέ­τρηση μαζί του.

Έχουμε περάσει επτά δύσκο­λους μήνες. Η κυβέρ­νηση, θυμίζω, μάχεται ταυ­τό­χρονα σε πολλά μέτωπα: Εθνικά θέματα, Μετα­να­στευ­τικό, Οικο­νο­μία, αλλά και φυσικές κατα­στρο­φές. Ειδικά, όμως, στον πόλεμο για την Υγεία, χρεια­ζό­μα­στε όσο πουθενά αλλού σύμμαχο τον συνει­δητό πολίτη.

Αυτό δεν είναι άλλοθι, ούτε απο­ποί­ηση ευθύνης. Έχω απο­δεί­ξει, άλλωστε, πως δεν διστάζω να παίρνω γρήγορα δύσκο­λες απο­φά­σεις. Όμως για να τιθα­σεύ­σουμε και το νέο κύμα της παν­δη­μίας πρέπει κράτος, επι­στή­μο­νες και πολίτες να συνερ­γα­στούμε ακόμα πιο στενά, με περισ­σό­τερη εμπι­στο­σύνη ο ένας προς τον άλλον.

Ξεκινώ με μία ανα­ντίρ­ρητη αλήθεια: Ο ιός είναι εδώ, είναι παρών. Δεν έπαψε να κυκλο­φο­ρεί ανάμεσά μας. Και είναι πολύ πιο θανα­τη­φό­ρος από την εποχική γρίπη.

Όσο, λοιπόν, δεν υπάρχει εμβόλιο και θερα­πεία, πρέπει να μάθουμε να ζούμε μαζί του. Αλλά­ζο­ντας, όμως, σημα­ντικά την καθη­με­ρι­νό­τητά μας. Το κάνουμε για να προ­στα­τεύ­σουμε όχι μόνο τους εαυτούς μας, αλλά και όσους αγα­πούμε. Ιδιαί­τερα τους πιο ευά­λω­τους συμπο­λί­τες μας, αλλά και τον καθένα. Γιατί αυτό που σε έναν 20άρη είναι ένα απλός πονό­λαι­μος, μπορεί να οδη­γή­σει τον φίλο του ή τη φίλη του στην Εντα­τική, μπορεί να αποβεί μοιραίο για τον πατέρα ή τον παππού του.

Σε όλο τον κόσμο η υγειο­νο­μική κρίση ξανα­φου­ντώ­νει. Κράτη όπως η Αμερική, η Ισπανία, η Γαλλία, που θρή­νη­σαν χιλιά­δες θύματα στην αρχή, σήμερα βλέπουν τον εφιάλτη να επι­στρέ­φει. Και το δεύτερο κύμα απλώ­νε­ται σε ολό­κληρο τον κόσμο.

Τώρα, όμως, είμαστε πιο έτοιμοι. Ξέρουμε ποια μέτρα απο­δί­δουν περισ­σό­τερο. Και έχουμε διδα­χθεί από τα λάθη άλλων χωρών, αλλά και από τα δικά μας. Παρά την τελευ­ταία αύξηση κρου­σμά­των, η Ελλάδα εξα­κο­λου­θεί να τα πηγαί­νει συγκρι­τικά πολύ καλύ­τερα από τις περισ­σό­τε­ρες και πλου­σιό­τε­ρες χώρες του κόσμου.

Απ’ την αρχή της παν­δη­μίας θρη­νούμε 365 ζωές, όταν χώρες με ίδιο πλη­θυ­σμό, όπως η Πορ­το­γα­λία και το Βέλγιο, έχουν 2.000 θανά­τους η πρώτη και 10.000 το δεύτερο.

Αξιο­ποι­ή­σαμε το καλο­καίρι για να θωρα­κί­σουμε το Εθνικό Σύστημα Υγείας, που από 557 κλίνες ΜΕΘ πέρυσι έχει σχεδόν 1.000 τώρα. Και απο­θέ­ματα υγειο­νο­μι­κών υλικών με ορί­ζο­ντα μηνών.

Προ­σλά­βαμε περίπου 6.200 νέους νοση­λευ­τές και για­τρούς, πολλοί από τους οποίους θα μείνουν μόνιμα στο ΕΣΥ. Πολ­λα­πλα­σιά­σαμε τα ημε­ρή­σια τεστ. Ενώ είμαστε από τους πρώτους στην Ευρώπη που δια­θέ­τουμε τα και­νούρ­για rapid test αντι­γό­νων.

Ας μην ξεχνάμε, όμως, ότι οι γιατροί και το νοση­λευ­τικό μας προ­σω­πικό δεν δίνουν την μάχη μόνο με τον κορο­νοϊό, αλλά και με όλες τις άλλες αρρώ­στιες ή τα ατυ­χή­ματα.

Και επειδή ακού­γο­νται πολλά, σας βεβαιώνω ότι οι δομές των νοσο­κο­μείων απέχουν πολύ ακόμα από τα όρια τους. Και φυσικά ενι­σχύ­ο­νται διαρκώς. Σε λίγο θα λει­τουρ­γή­σει η νέα πτέρυγα Εντα­τι­κής στο νοσο­κο­μείο «Σωτηρία» με 50 ακόμη κρε­βά­τια. Και έχει δρο­μο­λο­γη­θεί η δωρεά του Ιδρύ­μα­τος Νιάρχος, που θα προ­σθέ­σει στο Σύστημα άλλες 174 κλίνες.

Συμπο­λί­τες μου,

Έχω δεσμευ­τεί να παρου­σιάζω την πραγ­μα­τι­κό­τητα ως έχει. Και αυτό θα κάνω και τώρα: Καθώς η απειλή για τη Δημόσια υγεία ξανα­φου­ντώ­νει, σας καλώ σε μία νέα εγρή­γορση.

Χωρίς νέα, γενικά μέτρα σε όλη την επι­κρά­τεια. Αλλά με συνεπή εφαρ­μογή όσων ήδη ισχύουν. Και με στο­χευ­μέ­νες παρεμ­βά­σεις όπως και όποτε χρεια­στεί, σε περιο­χές που εμφα­νί­ζουν υψηλό επι­δη­μιο­λο­γικό φορτίο, όπως είναι σήμερα η Αττική.

Στόχος μας, οι μικρές ατο­μι­κές παρα­χω­ρή­σεις να απο­τρέ­ψουν την μία και μεγάλη υπο­χώ­ρηση της Υγείας και της Οικο­νο­μίας μας.

Τι δεν θέλουμε να δούμε; Μία επι­θε­τική αύξηση κρου­σμά­των και δια­σω­λη­νω­μέ­νων.

Μπο­ρούμε να το πετύ­χουμε χωρίς ορι­ζό­ντιους περιο­ρι­σμούς, αυτό που απο­κα­λούμε «lockdown»; Φυσικά και μπο­ρούμε. Από εμάς εξαρ­τά­ται. Και έχουμε τη δύναμη και τη γνώση να το πετύ­χουμε.

Τα καθο­λικά μέτρα μπορεί να φαί­νο­νται απλά. Και, όντως, ήταν εξαι­ρε­τικά απο­τε­λε­σμα­τικά στην πρώτη φάση της παν­δη­μίας. Μεσο­πρό­θε­σμα, όμως, φέρνουν τρα­γι­κές επι­πτώ­σεις στην οικο­νο­μία και μεγάλες αδικίες στην κοι­νω­νία.

Ξέρουμε ότι παγώ­νο­ντας όλες τις δρα­στη­ριό­τη­τες η μετά­δοση του ιού περιο­ρί­ζε­ται. Ήταν το δίδαγμα της Άνοιξης, μας κόστισε όμως πάρα πολύ. «Lockdown» σημαί­νει κλει­στές επι­χει­ρή­σεις και ανεργία. Λιγό­τερα δημόσια έσοδα και μεγάλη ύφεση.

Και αν δεν είχαμε παρέμ­βει εγκαί­ρως με ένα τολμηρό και διαρκώς εξε­λισ­σό­μενο πρό­γραμμα διά­σω­σης της οικο­νο­μίας, τα πράγ­ματα θα ήταν πολύ χει­ρό­τερα.

Κυρίως, όμως, «lockdown» σημαί­νει κοι­νω­νική μερο­λη­ψία. Γιατί η ακίνητη οικο­νο­μία κινη­το­ποιεί ανι­σό­τη­τες. Όπως και τα κλειστά σχολεία φέρνουν μόνο κλειστά μυαλά.

Άλλωστε, κάθε ορι­ζό­ντιος περιο­ρι­σμός είναι άδικος. Γιατί εξι­σώ­νει δια­φο­ρε­τικά βάρη επάνω στις πλάτες όλων. Ας απο­φύ­γουμε, λοιπόν, μία δεύτερη τέτοια εμπει­ρία.

Σήμερα είμαστε πιο έμπει­ροι απέ­να­ντι στην παν­δη­μία. Γνω­ρί­ζουμε, για παρά­δειγμα, ότι τα σχολεία πρέπει να είναι τα τελευ­ταία που θα κλεί­σουν σε μία νέα έξαρση της παν­δη­μίας, και όχι τα πρώτα.

Ή ότι οι χώροι εργα­σίας και ψυχα­γω­γίας -με την ιχνη­λα­σία που πραγματοποιούμε- μπορούν να ευνο­ή­σουν τη μετά­δοση του ιού.

Σημαί­νει αυτό ότι πρέπει να κλεί­σουν; Όχι! Πρέπει να ανα­προ­σαρ­μό­σουν τους κανόνες και τα ωράρια λει­τουρ­γία τους. Η μάσκα, λοιπόν, πρέπει να είναι υπο­χρε­ω­τική σε όλους τους κλει­στούς χώρους. Και να ανα­πτυ­χθεί η τηλερ­γα­σία. Ενώ συνέ­δρια και πολι­τι­στι­κές εκδη­λώ­σεις μπορούν να γίνουν για κάποιο διά­στημα δια­δι­κτυακά.

Θα το πω ανοιχτά: Το δίλημμα είναι «Αυτο­προ­στα­σία ή Καρα­ντίνα». Και γνω­ρί­ζο­ντας τις συνέ­πειες της δεύ­τε­ρης έχουμε καθήκον να επι­λέ­ξουμε την πρώτη. Χωρίς πολλά λόγια. Αλλά με λίγες πράξεις, δοκι­μα­σμέ­νες και απο­τε­λε­σμα­τι­κές: Απο­στά­σεις. Ατομική υγιεινή. Και, κυρίως, μάσκα μέχρι να βρεθεί η θερα­πεία και το εμβόλιο.

Θα τολ­μούσα να πω, μάλιστα, ότι η μάσκα είναι το εμβόλιο μέχρι το εμβόλιο. Την φοράνε χωρίς γκρίνια τα παιδιά μας, που απο­δει­κνύ­ο­νται πιο πει­θαρ­χη­μένα από κάποιους ενή­λι­κες.

Γιατί, αντί­θετα με κάθε άλλο μέτρο, είναι μία κίνηση πολύ απλή, μας προ­στα­τεύει από κάποια στιγ­μιαία αμέλεια, έναν τυχαίο συγ­χρω­τι­σμό.

Για να το εξηγήσω με πολύ απλά λόγια: Οι ειδικοί μας λένε πως εάν ένας ασθενής με κορο­νοϊό βρεθεί κοντά σε κάποιον υγιή συμπο­λίτη του και αν και οι δύο φοράνε μάσκες η πιθα­νό­τητα μετά­δο­σης είναι απει­ρο­ε­λά­χι­στη.

Πρέπει, συνεπώς, να μας γίνει συνή­θεια. Και όπου είναι απα­ραί­τητο η Πολι­τεία θα επι­βά­λει την υπο­χρε­ω­τι­κό­τητα του μέτρου.

Από την πρώτη στιγμή τόνισα ότι το σχέδιο της Πολι­τείας μπορεί να είναι η πυξίδα. Όμως τον δρόμο τον βαδί­ζουν οι πολίτες. Εσείς. Και σας ευχα­ρι­στώ και πάλι γι’ αυτό.

Η Πολι­τεία, από την πλευρά της, δεν θα κρύψει ποτέ τους τομείς όπου μπορεί να γίνει καλύ­τερη.

Στις συγκοι­νω­νίες, ας πούμε. Παρά το γεγονός ότι από πέρυσι στην Αττική έχουν προ­στε­θεί 250 λεω­φο­ρεία, αυτά δεν φάνηκαν αρκετά για να απο­φύ­γουμε φαι­νό­μενα συνω­στι­σμού. Γι’ αυτό και θεσμο­θε­τή­σαμε τα κυλιό­μενα ωράρια προ­σέ­λευ­σης στην εργασία.

Χρεια­ζό­μα­στε, όμως, περισ­σό­τερα οχήματα και συχνό­τερα δρο­μο­λό­για. Οι έκτα­κτοι καιροί επι­βάλ­λουν έκτακτα μέτρα. Έτσι, από την μεθε­πό­μενη εβδο­μάδα 100 νέα λεω­φο­ρεία μπαί­νουν σε κίνηση και άλλα 400 έως το τέλος του χρόνου.

Συμπο­λί­τες μου,

Σας ζητώ να δούμε κατά­ματα την αλήθεια: Η δια­χεί­ριση της παν­δη­μίας δεν είναι ένα εκκρε­μές που κινεί­ται από το ένα άκρο του lockdown στο άλλο άκρο της από­λυ­της χαλά­ρω­σης.

Υπάρχει ένα σημείο ισορ­ρο­πίας. Μια νέα κανο­νι­κό­τητα, όσο διαρκεί η παν­δη­μία, που λέγεται ελεγ­χό­μενη λει­τουρ­γία. Της οικο­νο­μίας και της ίδιας της κοι­νω­νίας. Είναι στο χέρι μας να το εντο­πί­σουμε αυτό το σημείο.

Οι εβδο­μά­δες που έρχο­νται θα κρίνουν τους επό­με­νους μήνες, ίσως και χρόνια. Και πρέπει να βρε­θούμε και πάλι μπροστά από τον κορο­νοϊό, αντί να τον ακο­λου­θούμε. Με στο­χευ­μένα μέτρα πάντα, όπου χρειά­ζε­ται.

Άλλωστε, η παγκό­σμια κινη­το­ποί­ηση για το εμβόλιο δίνει ελπίδες ότι όχι πολύ αργά αυτό θα ανα­κα­λυ­φθεί.

Μέχρι τότε, η Πολι­τεία θα επα­γρυ­πνεί, θα εμπι­στεύ­ε­ται τους ειδι­κούς, θα δρα με δια­φά­νεια πάντα και θα ενη­με­ρώ­νει.

Αλλά ας μην κρυ­βό­μα­στε: Η εφαρ­μογή ακόμη και του πιο απο­δο­τι­κού μέτρου εξαρ­τά­ται από την πιστή εφαρ­μογή του. Μαζί θα πετύ­χουμε και πάλι ή μαζί θα χάσουμε την ευκαι­ρία.

Έχοντας τη θετική εμπει­ρία της Άνοιξης είμαι σίγου­ρος για το πρώτο. Ώστε μόλις μπο­ρέ­σουμε να κατε­βά­σουμε τις μάσκες, να έχουμε όλοι στο πρόσωπό μας ξανά το χαμό­γελο της κοινής εθνικής ικα­νο­ποί­η­σης και αυτο­πε­ποί­θη­σης».