Κάλλια Μπρόκου: «Η Ρόδος είναι το σμαράγδι της Μεσογείου»

Η επι­χει­ρη­μα­τί­ας Κάλ­λια Μπρό­κου με πο­λύ­χρο­νη επαγ­γελ­μα­τι­κή πο­ρεία στον χώρο της εστί­α­σης στη Ρόδο, μι­λά­ει στη «δ» στη συ­ζή­τη­σή μας για την του­ρι­στι­κή σεζόν, την ει­κό­να του νη­σιού, το προ­φίλ του επι­σκέ­πτη σή­με­ρα και την αλ­λα­γή των δε­δο­μέ­νων χρόνο με τον χρόνο, τη γα­στρο­νο­μία στη Ρόδο που εκτι­μά ότι έχει με­γά­λη εξέ­λι­ξη τα τε­λευ­ταία χρό­νια, τις προ­κλή­σεις για τους επι­χει­ρη­μα­τί­ες της εστί­α­σης και το κομ­μά­τι της βιω­σι­μό­τη­τας.

Η κα Μπρό­κου υπο­στη­ρί­ζει ότι το νησί των Ιπ­πο­τών είναι το σμα­ρά­γδι της Με­σο­γεί­ου, ήταν και θα είναι η ναυαρ­χί­δα του του­ρι­σμού, αρκεί να την αγα­πή­σου­με και να την φρο­ντί­ζου­με.

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη:

• Το all inclusive «γι­γα­ντώ­νε­ται», οι δια­νυ­κτε­ρεύ­σεις μειώ­νο­νται και οι επι­σκέ­πτες προ­τι­μούν να περ­νά­νε πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο χρόνο μέσα στα ξε­νο­δο­χεία. Οι αφί­ξεις δεν συμ­βα­δί­ζουν με τις ει­σπρά­ξεις και όλοι μι­λούν για μια πε­ρί­ερ­γη χρο­νιά. Πώς και πόσο έχει αλ­λά­ξει το προ­φίλ του επι­σκέ­πτη στη Ρόδο τα τε­λευ­ταία χρό­νια;

Το προ­φίλ του πε­λά­τη που επι­σκέ­πτε­ται τη Ρόδο έχει αλ­λά­ξει κατά πολύ από τη δε­κα­ε­τία του ‘90 και 2000. Υπήρ­χαν πολύ λι­γό­τε­ρες κλί­νες και η Ρόδος ήταν πιο αγνή, πα­ρό­λα αυτά δια­τη­ρού­σε το προ­φίλ ενός με­γά­λου νη­σιού που έχει να προ­σφέ­ρει πολλά. Η νέα μορφή πε­λα­τών, αν μπο­ρού­με να την ονο­μά­σου­με νέα, είναι πιο μα­ζι­κής μορ­φής πε­λά­τες, οι οποί­οι προ­τι­μούν να δια­μέ­νουν εντός, μιας και η Ρόδος δια­θέ­τει πολύ υψη­λές υπη­ρε­σί­ες ακόμα και εντός των ξε­νο­δο­χεί­ων. Εάν συ­νυ­πο­λο­γί­σου­με και τις δύο τε­λευ­ταί­ες χρο­νιές, η Ρόδος «προ­σκα­λεί» όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο πε­λά­τες νε­α­ρής ηλι­κί­ας λόγω της αύ­ξη­σης της επιρ­ρο­ής από τα social media. Η αλ­λα­γή στο προ­φίλ είναι ξε­κά­θα­ρα από experience based σε πιο mass production του­ρι­σμό.

• Τι πε­ρι­μέ­νει πλέον ο σύγ­χρο­νος τα­ξι­διώ­της από έναν του­ρι­στι­κό προ­ο­ρι­σμό όπως η Ρόδος – και πώς θε­ω­ρεί­τε ότι αντα­πο­κρί­νε­ται το νησί σε αυτές τις προσ­δο­κί­ες;

Θα προ­σπα­θή­σω να το εξε­τά­σω χωρίς συ­ναί­σθη­μα, γνω­ρί­ζο­ντας το νησί μου και τι έχει να προ­σφέ­ρει. Ο σύγ­χρο­νος τα­ξι­διώ­της πε­ρι­μέ­νει να δει αυτό ακρι­βώς που του προ­ω­θείς. Είναι ένα με­γά­λο νησί που έχει να προ­σφέ­ρει πολλά. Από ήσυ­χες δια­κο­πές απο­μο­νω­μέ­νος για πα­ρά­δειγ­μα στην υπέ­ρο­χη νότια Ρόδο έως νυ­χτε­ρι­νή δια­σκέ­δα­ση στα πο­λυ­τε­λή κλαμπ του κέ­ντρου, πε­ρι­ή­γη­ση σε ιστο­ρι­κά αξιο­θέ­α­τα ή ακόμα και θα­λάσ­σιο αθλη­τι­κό του­ρι­σμό λόγω του σερφ. Είναι ένα νησί που πραγ­μα­τι­κά τα έχει όλα και από μια μικρή έρευ­να στο δια­δί­κτυο εξε­τά­ζο­ντας τον παλμό δια­πί­στω­σα πως με­γά­λο πο­σο­στό των επι­σκε­πτών την βρί­σκουν φα­ντα­σμα­γο­ρι­κή και πολύ λίγοι έχουν να πουν κάτι αρ­νη­τι­κό.

• Ποιον ρόλο εκτι­μά­τε ότι παί­ζουν οι μι­κρές, οι­κο­γε­νεια­κές επι­χει­ρή­σεις στη δια­τή­ρη­ση της το­πι­κής αυ­θε­ντι­κό­τη­τας; Θε­ω­ρεί­τε ότι η γα­στρο­νο­μία μπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σει ως ερ­γα­λείο πο­λι­τι­στι­κής ανά­δει­ξης και του­ρι­στι­κής δια­φο­ρο­ποί­η­σης; Ρωτώ με αφορ­μή και την προ­σπά­θεια που γί­νε­ται από ένα ση­μα­ντι­κό μέρος των σεφ, να και­νο­το­μή­σουν στη ρο­δί­τι­κη κου­ζί­να χωρίς να χαθεί η πα­ρα­δο­σια­κή ταυ­τό­τη­τα.

Οι μι­κρές οι­κο­γε­νεια­κές επι­χει­ρή­σεις κατά τη γνώμη μου είναι η καρ­διά της επι­τυ­χί­ας για τη Ρόδο ή για οποιο­δή­πο­τε ελ­λη­νι­κό νησί. Ο επι­σκέ­πτης που πραγ­μα­τι­κά επι­θυ­μεί να βιώ­σει τα έθιμα ενός τόπου ανα­ζη­τά την αυ­θε­ντι­κό­τη­τα και τη φι­λο­ξε­νία που μόνο μια οι­κο­γε­νεια­κή επι­χεί­ρη­ση μπο­ρεί να του προ­σφέ­ρει. Δεν είναι τυ­χαίο πως ει­δι­κά με την ανά­πτυ­ξη των κοι­νω­νι­κών δι­κτύ­ων οι επι­σκέ­πτες ανα­κα­λύ­πτουν μικρά μα­γα­ζιά μέσα σε χωριά και τα ανα­δει­κνύ­ουν.

Όσον αφορά στο θέμα της γα­στρο­νο­μί­ας θεωρώ ότι υπάρ­χει με­γά­λη εξέ­λι­ξη στο νησί μας. Σαφώς κι ένας προ­ο­ρι­σμός ει­δι­κά σαν τη Ρόδο οφεί­λει και πρέ­πει να ανα­δει­χτεί ως γα­στρο­νο­μι­κός προ­ο­ρι­σμός, δη­λα­δή να προ­βά­λει όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο τις προ­σπά­θειες των νέων σεφ. Φυ­σι­κά σε συν­δυα­σμό και με σε­βα­σμό στην το­πι­κή πα­ρά­δο­ση είναι μια σί­γου­ρη συ­ντα­γή επι­τυ­χί­ας.

• Έχουν γίνει βή­μα­τα εξέ­λι­ξης αι­σθη­τι­κής στη Ρόδο, όμως κυ­ρί­ως στην πόλη υπάρ­χουν ακόμα πε­ριο­χές που θυ­μί­ζουν τις πρώ­τες δε­κα­ε­τί­ες του του­ρι­σμού με στοι­χεία, πλα­στι­κές κα­ρέ­κλες, τρα­πέ­ζια, κιτς κλπ που δεν συ­νά­δουν με την απο­κα­λού­με­νη ναυαρ­χί­δα του ελ­λη­νι­κού του­ρι­σμού;

Αυτό είναι ένα με­γά­λο ζή­τη­μα και αγκά­θι για το νησί μας. Καθώς είναι πολύ με­γά­λο σε έκτα­ση δεν μπο­ρούν να τη­ρη­θούν συ­γκε­κρι­μέ­νοι κα­νο­νι­σμοί για την αι­σθη­τι­κή κυ­ρί­ως της «βι­τρί­νας» του νη­σιού. Πα­ρό­λα αυτά έχο­ντας μια εμπει­ρία σε αυτόν τον χώρο, θεωρώ πως και σε αυτόν τον τομέα έχουν γίνει κά­ποια βή­μα­τα εξέ­λι­ξης αν και όχι πολύ με­γά­λα. Πε­ραι­τέ­ρω, πι­στεύω πως πρέ­πει να γί­νουν πε­ρισ­σό­τε­ρες ορ­γα­νω­μέ­νες κι­νή­σεις και να εντα­χθεί στο υπο­συ­νεί­δη­τό μας η ανά­γκη για υψη­λό­τε­ρη αι­σθη­τι­κή. Η Ρόδος έχει όλα τα προ­σό­ντα και ιδιαί­τε­ρα με την ιστο­ρία της πρέ­πει να εμπνέ­ει τους δη­μιουρ­γούς και ιδιο­κτή­τες επι­χει­ρή­σε­ων, ώστε να ξε­φεύ­γουν από το πα­ρω­χη­μέ­νο του­ρι­στι­κό επα­να­λαμ­βα­νό­με­νο μο­τί­βο.

• Πόσο δύ­σκο­λο είναι για μια επι­χεί­ρη­ση εστί­α­σης στη Ρόδο να υιο­θε­τή­σει πρα­κτι­κές βιω­σι­μό­τη­τας; Και ποιες είναι οι με­γα­λύ­τε­ρες προ­κλή­σεις;

Η υιο­θέ­τη­ση πρα­κτι­κών βιω­σι­μό­τη­τας για μια επι­χεί­ρη­ση εστί­α­σης απο­τε­λεί μια δια­δι­κα­σία με ση­μα­ντι­κά οφέλη αλλά και πολ­λές προ­κλή­σεις. Παρά τη γε­νι­κό­τε­ρη αυ­ξα­νό­με­νη ευαι­σθη­το­ποί­η­ση γύρω από τη βιω­σι­μό­τη­τα, η εφαρ­μο­γή τους προ­ϋ­πο­θέ­τει επεν­δύ­σεις σε χρόνο, πό­ρους και εκ­παί­δευ­ση του προ­σω­πι­κού.

Οι κυ­ριό­τε­ρες προ­κλή­σεις εντο­πί­ζο­νται:

• Στο αυ­ξη­μέ­νο κό­στος προ­μή­θειας το­πι­κών και βιο­λο­γι­κών προ­ϊ­ό­ντων, ιδιαί­τε­ρα κατά την του­ρι­στι­κή αιχμή.

• Στην ανά­γκη εκ­παί­δευ­σης του προ­σω­πι­κού για την υιο­θέ­τη­ση νέων δια­δι­κα­σιών, όπως η μεί­ω­ση απο­βλή­των, η σωστή ανα­κύ­κλω­ση και η εξοι­κο­νό­μη­ση ενέρ­γειας.

• Στην ισορ­ρο­πία με­τα­ξύ της πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής ευ­θύ­νης και της δια­τή­ρη­σης αντα­γω­νι­στι­κών τιμών προς τους πε­λά­τες.

Παρά τις δυ­σκο­λί­ες, η εν­σω­μά­τω­ση βιώ­σι­μων πρα­κτι­κών ενι­σχύ­ει τη φήμη της επι­χεί­ρη­σης, δη­μιουρ­γεί αντα­γω­νι­στι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα και συμ­βάλ­λει ου­σια­στι­κά στην προ­στα­σία του φυ­σι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος του νη­σιού, που απο­τε­λεί και το βα­σι­κό­τε­ρο κε­φά­λαιο της το­πι­κής του­ρι­στι­κής οι­κο­νο­μί­ας.

• Αν μπο­ρού­σα­τε να ονει­ρευ­τεί­τε τη Ρόδο του αύριο, πώς θα την πε­ρι­γρά­φα­τε;

Για εμένα προ­σω­πι­κά και για πολ­λούς συ­ντο­πί­τες με το ίδιο όραμα η Ρόδος ήταν, είναι και θα είναι το σμα­ρά­γδι της Με­σο­γεί­ου, με μια μο­να­δι­κή ομορ­φιά που μας χα­ρί­στη­κε απλό­χε­ρα από τη φύση. Δεν ονει­ρεύ­ο­μαι την ιδα­νι­κή Ρόδο, σαν κάτι ου­το­πι­κό, αντι­θέ­τως θεωρώ πως είναι από­λυ­τα πραγ­μα­το­ποι­ή­σι­μο. Αν όμως μι­λή­σου­με για κάτι ιδα­νι­κό, πα­ρα­με­ρί­ζο­ντας τις πρα­κτι­κές δυ­σκο­λί­ες υλο­ποί­η­σης, θα ήθελα μια Ρόδο πρό­τυ­πο, με κα­θα­ρούς δρό­μους, κα­λύ­τε­ρο οδικό δί­κτυο, ολο­κλή­ρω­ση της νέας μα­ρί­νας, βελ­τί­ω­ση της αι­σθη­τι­κής κυ­ρί­ως των κε­ντρι­κών όψεων, ένα νησί όπου μπο­ρούν όλοι να συμ­βιώ­σουν αρ­μο­νι­κά κυ­ρί­ως κατά τη διάρ­κεια της του­ρι­στι­κής σεζόν. Η Ρόδος ήταν και θα είναι ναυαρ­χί­δα του του­ρι­σμού αρκεί να την αγα­πή­σου­με και να την φρο­ντί­ζου­με.