Γιατί όχι «Κείων νόμιμον»; (Σα δε ντρέπεστε!)

«Σχέ­διο για πα­ρο­χή κάρ­τας σί­τι­σης σε όσους χά­νουν το ΕΚΑΣ» επε­ξερ­γά­ζε­ται η «αρι­στε­ρή» κυ­βέρ­νη­ση. Γιατί όχι το «Κείων νό­μι­μον» για να απο­φύ­γε­τε και τα έξοδα;

Ο Μέ­να­δρος, και ο Στρά­βων  πε­ρι­γρά­φει νόμο, που είχε ψη­φι­στεί στην Κέα τον (1ος αιώ­νας π.Χ),ο οποί­ος όριζε ν΄ αυ­το­κτο­νούν με κώ­νειο οι ηλι­κιω­μέ­νοι πάνω από τα 60, ώστε να επαρ­κεί η τροφή για τους υπό­λοι­πους. «Προ­σέ­τατ­τε γαρ ο νόμος τους υπέρ εξή­κο­ντα έτη γε­γο­νό­τας κω­νειά­ζε­σθαι και του διαρ­κείν τοις άλ­λοις την τρο­φήν». Ο νόμος ψη­φί­στη­κε κατά την πε­ρί­ο­δο πο­λιορ­κί­ας τους από τους Αθη­ναί­ους.

Ιδέες δεν θέλω να δώσω, αλλά ,μια γου­λιά κώ­νειο ( μπο­ρούν να το δια­νέ­μουν δω­ρε­άν στις λαϊ­κές, όπου οι πέ­νη­τες γέ­ρο­ντες -και όχι μόνον- μα­ζεύ­ουν ότι αφή­σουν οι πα­ρα­γω­γοί για τα σκου­πί­δια)  δυο κου­βέ­ντες πα­ρη­γό­ριας από τους συγ­γε­νείς και φί­λους  που ξέ­ρουν ότι θα βρε­θούν κι αυτοί αργά ή γρή­γο­ρα μπρο­στά στο ίδιο σταυ­ρο­δρό­μι, και ιδού μια σί­γου­ρη και ρι­ζι­κή λύση για τους κυ­βερ­νώ­ντες οι οποί­οι θρυ­λεί­ται ότι έχουν επι­λε­γεί κατά και­ρούς τα τε­λευ­ταία χρό­νια για να κά­νουν την δου­λειά τους κι όχι να εξο­ντώ­νουν τους πο­λί­τες με το το στυλ του πα­ντε­λώς αθώου, με το οποίο ανα­κοι­νώ­νουν τα κο­σμο­σω­τή­ρια μέτρα τους.

Ακου κάρτα σί­τι­σης στη δύση της ζωής τους … Σα δε ντρέ­πε­στε!

Υ.Γ. Για την ιστο­ρία:

Το έθιμο-νόμος, λέ­γε­ται ότι έλαβε τέλος ως εξής:

Ένας νέος που υπε­ρα­γα­πού­σε τον γέ­ρο­ντα πα­τέ­ρα του, για να τον προ­φυ­λά­ξει από το έθιμο τον έκρυ­ψε και του έδινε το μισό ψωμί του, για να τον κρα­τή­σει στη ζωή. Όταν κά­πο­τε επρό­κει­το να εκλέ­ξουν τον άρ­χο­ντα του τόπου, δια­κή­ρυ­ξαν ότι θα εκλε­γό­ταν εκεί­νος που θα έβλε­πε πρώ­τος τον ήλιο ν΄ ανα­τέλ­λει. Ο νέος ακο­λου­θώ­ντας τη συμ­βου­λή του πα­τέ­ρα του, αντί να κοι­τά­ζει προς την ανα­το­λή, όπως έκα­ναν όλοι οι άλλοι, κοί­τα­ζε τις κορ­φές των βου­νών στη δύση και τις είδε πρώ­τος να φω­τί­ζο­νται από τις ακτί­νες του ήλιου . Έτσι έγινε άρ­χο­ντας. Όταν αρ­γό­τε­ρα ρω­τή­θη­κε αν είχε σκε­φτεί μόνος του αυτό το τέ­χνα­σμα ή τον είχε συμ­βου­λέ­ψει κά­ποιος άλλος, εκεί­νος ομο­λό­γη­σε την αλή­θεια. Έτσι στα­μά­τη­σε αυτό το έθιμο αφού κα­τά­λα­βαν την αξία των γε­ρό­ντων και των συμ­βου­λών τους.