Μιχ. Σαρρής: Μια άλλη ματιά

Αγα­πη­τοί φίλοι και φίλες,

Θα τολ­μή­σω να πα­ρα­θέ­σω την άποψή μου απο την δίκη μου οπτι­κή, από την οπτι­κή της ανελ­λι­πούς και πο­λύ­χρο­νης προ­σπά­θειας μα και παλι οσο σύ­ντο­μα και κα­τα­νοη­τά γί­νε­ται.

Ειναι ουκ ολί­γοι ετού­τοι που στις μέρες μας επι­κα­λού­νται το καλό του τόπου, του κάθε τόπου και φυ­σι­κά πρω­τί­στως το δικό μας και που πολ­λές φορές κρύ­βουν σ’αυτό το ‘καλο’ ίδια οφελη κυ­ρί­ως.

Πα­ρα­κο­λου­θώ λοι­πόν, και θα έλεγα άναυ­δος, τα φε­τι­νά τε­κται­νό­με­να της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου. Ωστό­σο, όπως έχω ξα­να­πεί, αλ­λιώς αντι­λαμ­βά­νο­νται στην Ελ­λά­δα την έν­νοια του του­ρι­σμού κι αλ­λιώς στην Δω­δε­κά­νη­σο.

Το κρά­τος, μέσω της εκά­στο­τε κυ­βέρ­νη­σης, είναι ο κυ­ρί­ως υπεύ­θυ­νος για την προ­χει­ρό­τη­τα με την οποία αντι­με­τω­πί­ζε­ται το εθνι­κό προ­ϊ­όν που ονο­μά­ζε­ται του­ρι­σμός. Ενα με­γά­λο κε­φά­λαιο και φυ­σι­κά απεί­ρως υπο­σχό­με­νο για τον κρα­τι­κό κορ­βα­νά κάθε χώρας.

Οι εκά­στο­τε υπεύ­θυ­νοι δεν φρό­ντι­σαν ποτέ να δια­χω­ρί­σουν τις του­ρι­στι­κές πε­ριο­χές της χώρας μας ανά­λο­γα με τις δυ­νά­μεις και τις δυ­να­τό­τη­τές τους. Πα­ρου­σιά­ζε­ται το φαι­νό­με­νο, να χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται η χωρα μας απ’ άκρη σ’ άκρη ως του­ρι­στι­κή, έστω κι αν η σεζόν στην Χαλ­κι­δι­κή -ας πούμε- κρα­τά­ει μόνον 60 ημέ­ρες και οι ασχο­λού­με­νοι με αυτήν, αντι­λαμ­βά­νο­νται το του­ρι­στι­κό προ­ϊ­όν ως πα­ρά­πλευ­ρη ενέρ­γεια.

Σαν να μην έφθα­νε αυτό, η πα­τρί­δα αντι­με­τω­πί­ζει το ίδιο μια πε­ριο­χή όπως την Ρόδο, όπου επί 12μηνο μπο­ρεί να δέ­χε­ται του­ρί­στες, με μια άλλη πε­ριο­χή κα­τώ­τε­ρων υπο­δο­μών και δυ­να­το­τή­των. Αντι­με­τω­πί­ζει εξί­σου την πα­ρά­πλευ­ρη ενέρ­γεια με την μο­νο­καλ­λιέρ­γεια και… ας μην γε­λιό­μα­στε, αφού στο φόντο κρύ­βο­νται επι­δο­τή­σεις άνευ αντι­κρί­σμα­τος ή που το αντί­κρι­σμα είναι τόσο χα­μη­λό, στα όρια του γε­λοί­ου!

Δεν είναι λίγες φορές που εί­δα­με σε επί­ση­μους πί­να­κες να συ­γκρί­νο­νται η Κρήτη με την Ρόδο, κάτι που δεν ευ­στα­θεί διό­λου γε­ω­γρα­φι­κά, μα ευ­στα­θεί μια χαρά αν μι­λά­με για συμ­φέ­ρο­ντα!

Δεν είναι λίγες οι φορές που ακού­σα­με ή εί­δα­με ‘ανα­γκα­στι­κα βα­πτι­σμέ­νες’ πε­ριο­χές ως του­ρι­στι­κές δίχως να βλέ­που­με το αντί­τι­μο ή τις δικές τους επεν­δυ­τι­κές απο­δό­σεις δε­κα­ε­τί­ες μετά.

Μέσα σε όλο αυτό, το εκ βά­σε­ως και νο­ο­τρο­πί­ας λαν­θα­σμέ­νο σύ­στη­μα, προ­σπα­θούν οι το­πι­κές, υγιείς δυ­νά­μεις να αντε­πε­ξέλ­θουν στην δυ­σκο­λία και τις πιέ­σεις που χρόνο με τον χρόνο αντι­με­τω­πί­ζουν και μά­λι­στα μέσα σε ένα κλίμα κα­χυ­πο­ψί­ας και δυ­σπι­στί­ας.

Συ­ζη­τά­με το θέμα των πα­ρα­λιών, όταν αυτό το θέμα με τα το­πι­κά κι άκρως επαγ­γελ­μα­τι­κά δε­δο­μέ­να, θα έπρε­πε λο­γι­κά να είχε λυθεί αν όχι τον μήνα Φε­βρουά­ριο, του­λά­χι­στον μέσα στον Μάρ­τιο. Όμως πάμε με τα ελ­λη­νι­κά δε­δο­μέ­να, όπου η σεζόν σε πολ­λές πε­ριο­χές της χώρας ξε­κι­νά­ει τον μήνα Ιού­νιο όποτε εξ ου και το πρό­βλη­μα. Θα πρέ­πει κά­ποιος να απο­δεί­ξει πως στην Ρόδο ή στα Δω­δε­κά­νη­σα ο μήνας Ιού­νιος απο­τε­λεί μήνα αιχ­μής κι όχι εναρ­κτή­ριο μήνα της σεζόν.

Δεν πε­ρί­με­να και δεν πε­ρι­μέ­νω να ισχύ­σει το «διαί­ρει και βα­σί­λευε» που ως φαί­νε­ται αρ­κε­τοί δια­κα­ώς πο­θού­σαν για τον τόπο μας. Ειναι λυ­πη­ρό να βλέπω συ­γκρού­σεις με­τα­ξύ επαγ­γελ­μα­τιών, συ­γκρού­σεις για τις οποί­ες ούτε οι ίδιοι, πραγ­μα­τι­κά, φταί­νε. Ίσως πί­στε­ψαν στον ξένο, πως ο ξένος θα κοι­τού­σε τον τόπο μας κα­λύ­τε­ρα απο εμάς. Είναι δυ­να­τόν ποτέ; Είναι δυ­να­τόν να νοια­στεί κά­ποιος για την αυλή του σπι­τιού σου, εκτός απο εσένα ή, αν θέ­λε­τε, να την προ­σέ­ξει κα­λύ­τε­ρα από εσένα;

Μι­λά­με για «κρά­χτες και κρά­ξι­μο» όταν η ίδια η πο­λι­τεία δεν έχει οριο­θέ­τη­σει πότε επα­κρι­βώς λαμ­βά­νει χώρα η άγρα πε­λα­τών. Να σας πω εδώ, πως στην προη­γού­με­νη δε­κα­ε­τία, τα δι­κα­στή­ρια βα­σί­ζο­νταν σε μια από­φα­ση του Εφε­τεί­ου Σύρου, με βάση την οποία η πα­ρά­βα­ση ήταν πλημ­με­λη­μα­τι­κή με πρό­στι­μο απο 1.000 έως 10.000€.

Αρ­γό­τε­ρα ήρθε ένας πρό­χει­ρος, αφη­ρη­μέ­νος, νόμος που την έκανε πται­σμα­τι­κή και χωρίς να κα­θο­ρί­ζει επα­κρι­βώς ποτέ υφί­στα­ται άγρα. Κα­νείς ποτέ δεν ρώ­τη­σε και δεν είδε σε βάθος το φαι­νό­με­νο της άγρας όπως, νοη­τι­κά θα έλεγα, υφί­στα­ται αυτή την στιγ­μή, που μας βο­λεύ­ει να στο­χεύ­ου­με τον κάθε κα­κο­μοί­ρη και το κάθε επι­σι­τι­στι­κό κα­τά­στη­μα, ασχέ­τως αν συμ­βαί­νει και από άλ­λους επαγ­γελ­μα­τί­ες όπως, χρυ­σο­χό­ους, γου­να­ρά­δες ,τα­ξι­τζή­δες, εμπό­ρους κλπ.

Θα ήθελα να σας θυ­μί­σω το κα­τευ­θυ­νό­με­νο εμπό­ριο απο την εποχή των πε­νταη­με­ρων εκ­δρο­μών ακομα, όπου όλοι οι άλλοι θη­σαύ­ρι­ζαν εις βάρος των ντό­πιων και φυ­σι­κά του τόπου, και που στο τέλος όταν έγινε γνω­στό αυτό, ωσάν να ανα­κα­λύ­φθη­κε εκ νέου η Αμε­ρι­κή, τα ακού­σα­με κι απο πάνω!

Το ίδιο εμπό­ριο στον του­ρι­σμό δεν υπάρ­χει και τώρα; Ποιος ποτέ το κυ­νή­γη­σε ή τόλ­μη­σε να πάει ενά­ντια; Βλέ­πεις στο λι­μά­νι πλοία-θηρία χω­ρη­τι­κό­τη­τας 5.000 και 5.500 επι­βα­τών και την ίδια στιγ­μή η αγορά εντός των τοί­χων θυ­μί­ζει ‘Με­γά­λη Πα­ρα­σκευη’!

Βλέ­που­με μόνο το δέ­ντρο! Έχου­με χάσει τόσο το δάσος!

Να σας θυ­μί­σω εδώ πως πολ­λοί ανέ­φε­ραν την λέξη «ρε­ζί­λι».

Δεν γί­νε­σαι ρε­ζί­λι από τις επι­λαμ­βα­νό­με­νες δια­κο­πές ρεύ­μα­τος; Από τις δια­κο­πές και την ποιό­τη­τα του νερού; Από την απο­κο­μι­δή των σκου­πι­διών; Να θυ­μί­σου­με την κα­τάρ­γη­ση ή υπο­λει­τουρ­γία της του­ρι­στι­κής αστυ­νο­μί­ας όπως και της δη­μο­τι­κής, σε έναν τόπο που απο­κα­λούν ναυαρ­χί­δα του του­ρι­σμού; Την κα­τα­στα­ση εντός των χώρων αλλά κι εκτός, των Μνη­μεί­ων; Την κα­τά­στα­ση του οδι­κού δι­κτύ­ου; Τους αθίγ­γα­νους οι οποί­οι ως άλλοι σε­ρί­φη­δες συ­μπε­ρι­φέ­ρο­νται κατά το δο­κούν, πα­ρα­μέ­νο­ντας πε­ριέρ­γως στο απυ­ρό­βλη­το, από όλες τις πο­λι­τεια­κές βαθ­μί­δες; Οταν η/ο υπουρ­γός της χώρας σε επί­ση­μες δη­λώ­σεις ομι­λεί για…’κε­φά­λια’ θέ­λο­ντας να δεί­ξει τον αριθ­μό αφί­ξε­ων επι­σκε­πτών;

Τα πα­ρα­θέ­τω τε­λεί­ως πα­ρα­δειγ­μα­τι­κά, αφού ολα αυτά εμείς τα φορ­τώ­σα­με σε έναν….23χρονο, χωρίς προς Θεού να θέλω να επι­κρο­τή­σω τις οποί­ες τέ­τοιες ενέρ­γειες.

Την ίδια στιγ­μή η πόλη έχει γε­μί­σει απο πα­ρά­νο­μους όπου φυ­σι­κά ανθεί το πα­ρα­ε­μπό­ριο, οι υπο­δο­μές κα­ταρ­ρέ­ουν, κι εμείς το «ρε­ζί­λι» το εντο­πί­ζου­με μόνον στην πλα­τεία Ιπ­πο­κρα­τους! Έχου­με τόσο χαθεί!

Τε­λευ­ταία δε, είδα και το δη­μο­σί­ευ­μα που εμ­φά­νι­ζε την Ελ­λά­δα ως φθη­νό­τε­ρο προ­ο­ρι­σμό.

Ερωτώ, η Ελ­λά­δα καλά κάνει, οι υπο­δο­μές κι ο επαγ­γελ­μα­τι­σμός όμως της Ρόδου αντέ­χει τόσο φθηνά;

Εδώ να πούμε πως, μετά από τόσα κατά τ’αλλα rebrandings που χρεια­ζό­μα­σταν επει­γό­ντως κατά πολ­λούς, φθά­σα­με να κά­νου­με σλό­γκαν το…’Ελάτε γιατί εί­μα­στε φθη­νοί’ ή να επι­δει­κνύ­ου­με το πο­σο­στό της έκ­πτω­σης. Τέ­τοιο marketing σε μια χώρα ή τόπο- κατα τ’αλλα πρω­το­πό­ρο- δεν ξα­να­μα­τα­εί­δα!

Πόσα χρή­μα­τα άραγε ξο­δέ­ψα­με για να εφεύ­ρου­με αυτό το τε­λευ­ταί­ας ποιό­τη­τας marketing, αντί την ανά­δει­ξη των συ­γκρι­τι­κών πλε­ο­νε­κτη­μά­των μας;

Τι απέ­γι­νε άραγε το «value for money» που διαρ­κώς άλλοι εδί­δα­σκαν και δια­κα­ώς δια­φή­μι­ζαν;

Αντέ­χει καθε επι­χεί­ρη­ση να συ­νε­χί­σει την λει­τουρ­γία της υπό τις υφι­στά­με­νες συν­θή­κες και υπό το δε­δο­μέ­νο προσ­δο­κώ­με­νο έσοδο και να το δια­φη­μί­ζουν κιό­λας ως επί­τευγ­μα;

Αλή­θεια, ποιος είναι ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας αυτός, ο επαγ­γελ­μα­τί­ας αυτός, που θα επέν­δυε κά­ποιες δε­κά­δες ή εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες ευρώ αν από πριν και σύμ­φω­να με τις με­λέ­τες, εγνώ­ρι­ζε πως η πε­λα­τεία του η μελ­λο­ντι­κή,το μέ­γι­στο που μπο­ρεί να ξο­δέ­ψει είναι 5 το πολύ 10€;

Το θαύμα, το όνει­ρό της Ρόδου, φίλοι και φίλες υπάρ­χει. Υπάρ­χει ακομα βαθιά μέσα στον κάθε Ρόδιο, στον κάθε Δω­δε­κα­νή­σιο που έρ­χο­νται να του κά­νουν μά­θη­μα, γι αυτό με το οποίο γεν­νή­θη­κε και γνω­ρί­ζει από παιδί.

Ανα­λά­βε­τε πε­ρισ­σό­τε­ρο ευ­θύ­νη κι δείξ­τε εμπι­στο­σύ­νη στους εαυ­τούς σας, και λι­γό­τε­ρο στους κατα τ’αλλα ει­δι­κούς, που έρ­χο­νται καθε φορά με σκοπό να σας απο­δεί­ξουν πως «τ’αμπελ­λο­χώ­ρα­φα» ηταν όντως των παπ­πού­δων σας κι ας προ­χω­ρή­σου­με στην δη­μιουρ­γι­κή εξεύ­ρε­ση λύ­σε­ων κι όχι στην στεί­ρα επί­δει­ξη πρό­σκαι­ρων προ­βλη­μά­των.