Απορρίφθηκε αγωγή προγραμματιστή κατά ΙΚΕ που ανέπτυξε πρωτοποριακή μηχανή αναζήτησης

Με από­φα­ση, που εξέ­δω­σε το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, απορ­ρί­φθη­κε λόγω αο­ρι­στί­ας η αγωγή που άσκη­σε προ­γραμ­μα­τι­στής κατά γνω­στής ΙΚΕ διεκ­δι­κώ­ντας απο­ζη­μί­ω­ση για την ανά­πτυ­ξη μιας πρω­το­πο­ρια­κής μη­χα­νής ανα­ζή­τη­σης στο δια­δί­κτυο.

Ο ενά­γων ισχυ­ρί­ζε­ται ότι με την ενα­γό­με­νη είχαν συ­νά­ψει, σύμ­βα­ση έργου, διάρ­κειας 3 μηνών και λή­γου­σα στις 28.1.2014, η οποία ολο­κλη­ρώ­θη­κε, ότι ταυ­τό­χρο­να συμ­φώ­νη­σαν προ­φο­ρι­κά ότι θα κα­τα­σκευά­σει ένα ηλε­κτρο­νι­κό σύ­στη­μα, το οποίο θα κάνει ό,τι και η ηλε­κτρο­νι­κή ιστο­σε­λί­δα με την ονο­μα­σία skroutz.gr, ότι θα χρη­σι­μο­ποι­ή­σει όσους υπαλ­λή­λους – προ­γραμ­μα­τι­στές και την υλι­κο­τε­χνι­κή δομή που χρειά­ζε­ται, με τη μορφή ενοι­κί­α­σης πόρων ανά μήνα.

Υπο­στή­ρι­ξε ακόμη ότι ο πη­γαί­ος κώ­δι­κας της ανω­τέ­ρω εφαρ­μο­γής θα ανή­κει στον ίδιο με τη συμ­φω­νία ότι θα μπο­ρού­σε να αγο­ρα­στεί από την ενα­γό­με­νη με κό­στος 40% επι­πλέ­ον του συ­νο­λι­κού κό­στους κα­τα­σκευ­ής, ότι από τον Φε­βρουά­ριο του έτους 2014 έως τον Δε­κέμ­βριο του έτους 2016 πα­ρεί­χε στην ενα­γό­με­νη την ερ­γα­σία του, όπως οι ώρες και το συμ­φω­νη­μέ­νο κό­στος πε­ρι­γρά­φο­νται στην αγωγή, προ­κει­μέ­νου να λει­τουρ­γή­σει η εφαρ­μο­γή, ότι στις 9.1.2017 κοι­νο­ποί­η­σε στην ενα­γό­με­νη δή­λω­ση υπα­να­χώ­ρη­σης λόγω υπε­ρη­με­ρί­ας της τε­λευ­ταί­ας, ότι το συ­νο­λι­κό κό­στος των ερ­γα­σιών ανέρ­χε­ται στο ποσό των 93.298,84 ευρώ, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου ΦΠΑ και ότι η ενα­γό­με­νη εξα­κο­λου­θεί να του οφεί­λει το ανω­τέ­ρω ποσό.

Ζή­τη­σε δε, να υπο­χρε­ω­θεί η ενα­γό­με­νη να του κα­τα­βά­λει το ποσό των 93.298,84 ευρώ, νο­μι­μό­το­κα από τις 18.11.2016, οπότε όχλη­σε αυτή, να κη­ρυ­χθεί η από­φα­ση προ­σω­ρι­νά εκτε­λε­στή, να απαγ­γελ­θεί σε βάρος του εκ­προ­σώ­που του αντι­δί­κου προ­σω­πι­κή κρά­τη­ση ενός έτους και να κα­τα­δι­κα­στεί στη δι­κα­στι­κή του δα­πά­νη.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι με αυτό το πε­ριε­χό­με­νο και τα αι­τή­μα­τα, η αγωγή τυγ­χά­νει απα­ρά­δε­κτη λόγω αο­ρι­στί­ας.

Ει­δι­κό­τε­ρα, ενώ στην αγωγή πε­ρι­γρά­φε­ται ότι η προ­φο­ρι­κή συμ­φω­νία αφο­ρού­σε στην κα­τα­σκευή ενός ηλε­κτρο­νι­κού συ­στή­μα­τος, στη συ­νέ­χεια γί­νε­ται λόγος για πα­ρο­χή ερ­γα­σί­ας με ενοι­κί­α­ση πόρων του ενά­γο­ντος, η οποία είχε συμ­φω­νη­θεί ως αό­ρι­στης διάρ­κειας και αφο­ρού­σε την τε­χνι­κή υπο­στή­ρι­ξη της εφαρ­μο­γής, όπως και ότι ο πη­γαί­ος κώ­δι­κας της εφαρ­μο­γής που θα κα­τα­σκευα­ζό­ταν θα ανήκε στην κυ­ριό­τη­τα του τε­λευ­ταί­ου, ενώ σε κα­νέ­να ση­μείο δε γί­νε­ται λόγος για την ιδιο­κτη­σία των υπό­λοι­πων, πέραν του πη­γαί­ου κώ­δι­κα, στοι­χεί­ων της ιστο­σε­λί­δας (ονο­μα­σία κτλ).

Συ­νε­πεία των ανω­τέ­ρω το δι­κα­στή­ριο δε δύ­να­ται να δια­κρί­νει τι εί­δους σύμ­βα­ση φέ­ρε­ται να συ­νή­ψαν οι διά­δι­κοι καθώς, από τα ιστο­ρού­με­να στην αγωγή πε­ρι­στα­τι­κά, δεν προ­κύ­πτει εάν η σύμ­βα­ση αυτή αφο­ρού­σε στην κα­τα­σκευή ενός ηλε­κτρο­νι­κού συ­στή­μα­τος, επρό­κει­το για συμ­φω­νία υπο­στή­ρι­ξης του συ­στή­μα­τος αυτού βάσει της τε­χνο­γνω­σί­ας του ενά­γο­ντος, εάν αφο­ρού­σε στην, οποιοσ­δή­πο­τε μορ­φής, μί­σθω­ση του συ­στή­μα­τος που θα κα­τα­σκευα­ζό­ταν, δε­δο­μέ­νου ότι, όπως εκτί­θε­ται στην αγωγή, αυτό θα ανήκε στην κυ­ριό­τη­τα του κα­τα­σκευα­στή-ενά­γο­ντος, εάν τα αι­τού­με­να με την αγωγή ποσά οφεί­λο­νται για την κα­τα­σκευή του ηλε­κτρο­νι­κού συ­στή­μα­τος ή για την πα­ρο­χή ερ­γα­σί­ας διαρ­κούς υπο­στή­ρι­ξης, δε­δο­μέ­νης της αό­ρι­στης διάρ­κειας που φέ­ρε­ται να είχε συμ­φω­νη­θεί, αν η ερ­γα­σία αυτή ήταν εξαρ­τη­μέ­νη ή απο­τε­λού­σε σύμ­βα­ση ανε­ξάρ­τη­των υπη­ρε­σιών, όπως επί­σης δεν πε­ρι­γρά­φο­νται στην αγωγή ποιες ακρι­βώς ερ­γα­σί­ες έλα­βαν χώρα, πέρα από τη γε­νι­κή ανα­φο­ρά της εκτέ­λε­σης έργου για κά­ποιες ώρες ανά μήνα από συ­γκε­κρι­μέ­νες ει­δι­κό­τη­τες, χωρίς πε­ραι­τέ­ρω εξει­δί­κευ­ση, καθώς και ο τρό­πος με τον οποίο κα­θο­ρί­ζο­ταν οι ώρες κατά τις οποί­ες θα ερ­γα­ζό­ταν οι ανω­τέ­ρω και βάσει της οδη­γί­ας τίνος από τους δια­δί­κους.

Με τον τρόπο αυτό, όπως έκρι­νε το δι­κα­στή­ριο, δεν κα­θί­στα­ται σαφές αν η συμ­φω­νία τους αφο­ρού­σε στην κα­τα­σκευή ενός έργου, αν επρό­κει­το για σύμ­βα­ση ερ­γα­σί­ας, αν η συμ­φω­νία πε­ρι­λάμ­βα­νε τη με οποια­δή­πο­τε μορφή μί­σθω­ση της εφαρ­μο­γής (πχ σύμ­βα­ση χρη­μα­το­δο­τι­κής μί­σθω­σης -leasing-, όπως συ­νη­θί­ζε­ται σε πα­ρό­μοιες πε­ρι­πτώ­σεις) ή πρό­κει­ται για κά­ποια μικτή σύμ­βα­ση, πε­ριέ­χου­σα στοι­χεία των ανω­τέ­ρω.

Ση­μειώ­νε­ται ότι το δι­κα­στή­ριο με άλλη από­φα­σή του ανέ­στει­λε την έκ­δο­ση ορι­στι­κής από­φα­σης επί αντί­θε­της αγω­γής της ΙΚΕ κατά του προ­γραμ­μα­τι­στή μέχρι εκ­δό­σε­ως αμε­τά­κλη­της κρί­σης επί αυτής, που προη­γή­θη­κε χρο­νι­κά.

Τον προ­γραμ­μα­τι­στή εκ­προ­σώ­πη­σε ο δι­κη­γό­ρος κ. Μα­νώ­λης Βλά­χος και την ενα­γό­με­νη ο δι­κη­γό­ρος κ. Κ. Αβδελ­λής.