“Τιμή μου που έπαιξα στον Παναθηναϊκό”

Όπως εί­χα­με γρά­ψει, η 19χρονη Ρο­δί­τισ­σα Πα­ρα­σκευή Κοι­λιά θα κυ­νη­γή­σει το όνει­ρο της στην Αμε­ρι­κή, όμως δεν ξέ­χα­σε να ευ­χα­ρι­στή­σει τον Πα­να­θη­ναϊ­κό και τις συ­μπαί­κτριες της για την στή­ρι­ξη που είχε σε κάθε βήμα της. Δια­βά­στε τι συ­ζή­τη­σε με την Δώρα Πα­ντέ­λη! Η νεαρή μπα­σκε­τμπο­λί­στρια είπε με­τα­ξύ άλλων:

«Συμ­φώ­νη­σα με το Furman University, είναι ένα ιδιω­τι­κό, μικρό πα­νε­πι­στή­μιο στην Division I με 3.000 μα­θη­τές. Ξε­κί­νη­σα από τις ακα­δη­μί­ες του Δια­γό­ρα και ήρθα στην Αθήνα σε ηλι­κία 16 ετών, όταν ήρθε η πρό­τα­ση του Πα­να­θη­ναϊ­κού, μαζί με την δί­δυ­μη αδερ­φή μου, με την οποία πη­γαί­να­με πα­κέ­το ως πέρσι! Εί­χα­με πάρει πρω­τά­θλη­μα κο­ρα­σί­δων, νε­α­νί­δων και ένα πρω­τά­θλη­μα Α2 μαζί.

Στα μέσα της δευ­τέ­ρας Λυ­κεί­ου σκε­φτό­μα­σταν οι­κο­γε­νεια­κά τι θα κά­νου­με: εί­χα­με δύο επι­λο­γές, Πα­νελ­λή­νιες ή Αμε­ρι­κή. Το βα­σι­κό ήταν ότι ο πα­τέ­ρας μου είχε σπου­δά­σει στην Αμε­ρι­κή, οπότε ήταν αυτός που μπο­ρού­σε να μας κα­τευ­θύ­νει σε κάτι που δεν γνω­ρί­ζα­με. Λόγω του Πα­να­θη­ναϊ­κού κα­τά­φερ­να να συν­δυά­σω σχο­λείο και μπά­σκετ και θέ­λη­σα να κάνω το ίδιο στην Αμε­ρι­κή, που νο­μί­ζω ότι είναι η κα­λύ­τε­ρη επι­λο­γή. Νο­μί­ζω πως είναι δύ­σκο­λο να συν­δυά­σεις σπου­δές και μπά­σκετ αν δεν το θες πολύ, δεν γί­νε­ται να το κά­νεις χωρίς πρό­γραμ­μα και χωρίς να είσαι επι­με­λής.

Δεν είχα αγα­πη­μέ­νη παί­κτρια με­γα­λώ­νο­ντας, όμως αυτή που πα­ρα­κο­λου­θού­σα ήταν η Εβίνα Μάλ­τση. Όταν πήγα στον Πα­να­θη­ναϊ­κό οι αγα­πη­μέ­νες μου έγι­ναν οι γυ­ναί­κες που μας κα­θο­δη­γού­σαν, όπως η Τούλα Κα­λέν­τζου. Για μένα ήταν τε­ρά­στια τιμή που συ­νερ­γα­στή­κα­με και δεν θα κρύψω ότι την πρώτη φορά που την συ­νά­ντη­σα, της ζή­τη­σα αυ­τό­γρα­φο! Από αγα­πη­μέ­νους παί­κτες… ο Δια­μα­ντί­δης! Ένας και μο­να­δι­κός! Από τους τω­ρι­νούς παί­κτες της Ευ­ρω­λί­γκας, ο Κα­λά­θης, πάντα Πα­να­θη­ναϊ­κός!

Κατά τη διάρ­κεια αυτής της δύ­σκο­λης δια­δι­κα­σί­ες όλες οι συ­μπαί­κτριες μου και το προ­πο­νη­τι­κό stuff ήταν μαζί μου, δίπλα μου, κάθε μέρα, και θέλω να το το­νί­σω αυτό, δεν θα μπο­ρού­σα να ζη­τή­σω πε­ρισ­σό­τε­ρα! Θεωρώ ότι η ατμό­σφαι­ρα στον «Τάφο του Ινδού» δεν υπάρ­χει που­θε­νά αλλού. Οι φί­λα­θλοι είναι κοντά στην ομάδα, την αγκα­λιά­ζουν και στις καλές, και στις κακές στιγ­μές. Όταν πριν δύο χρό­νια η ομάδα κα­τέ­βη­κε με νε­ά­νι­δες, νο­μί­ζω ότι εί­χα­με μόνο μια γυ­ναί­κα και οι υπό­λοι­πες ήταν 15 ως 20 ετών, η στή­ρι­ξη του κό­σμου ήταν απί­στευ­τη και καμία μας δεν θα το ξε­χά­σει ποτέ! Ήταν τε­ρά­στια τιμή που έπαι­ξα στον Πα­να­θη­ναϊ­κό και φυ­σι­κά θα ήθελα να παίξω ξανά σε αυτόν στο μέλ­λον, ποιος δεν θα το ήθελε;».