Μήπως ήρθε η ώρα;

ΔΝΤ, ΟΟΣΑ, οίκοι αξιο­λό­γη­σης, οι­κο­νο­μι­κοί ανα­λυ­τές, συμ­φω­νούν πως βρι­σκό­μα­στε ενώ­πιον μιας πρω­το­φα­νούς κα­τα­στρο­φής που θα ισο­δυ­να­μεί ή και θα υπερ­βαί­νει σε επι­πτώ­σεις εκεί­νη του 2008- οι πλέον απαι­σιό­δο­ξοι την πα­ραλ­λη­λί­ζουν με την “Με­γά­λη Ύφεση” του 1929. Όλοι, σε σχέση με την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μί­α­στο ερώ­τη­μα «τις πταί­ει;» απα­ντούν μο­νο­λε­κτι­κά: ο του­ρι­σμός. Σε άρθρα για το θέμα δια­βά­ζου­με πως «ο του­ρι­σμός αντι­προ­σω­πεύ­ει του­λά­χι­στον το 26-27% του ΑΕΠ της χώρας, ενώ το πραγ­μα­τι­κό του απο­τύ­πω­μα στην εθνι­κή οι­κο­νο­μία εν­δέ­χε­ται να αγ­γί­ζει ακόμα και το 50% του ΑΕΠ. Αντι­προ­σω­πεύ­ει, ήδη, το 37% των θέ­σε­ων απα­σχό­λη­σης, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων όσων συν­δέ­ο­νται έμ­με­σα με τον του­ρι­σμό.» Μά­λι­στα  για να αντι­λη­φθού­με  πόσο μα­κριά φτά­νει το απο­τύ­πω­μα της νού­με­ρο ένα «βιο­μη­χα­νί­ας» στη χώρα μας δια­βά­σα­με πως  «μια από τις γνω­στό­τε­ρες βιο­μη­χα­νί­ες χρω­μά­των, υπο­λο­γί­ζει πως θα χάσει το 25% του τζί­ρου της φέτος, μόνο και μόνο επει­δή δεν πρό­λα­βαν να γί­νουν οι ελαιο­χρω­μα­τι­σμοί στα ξε­νο­δο­χεία για το φε­τι­νό κα­λο­καί­ρι, πριν ξε­σπά­σει η παν­δη­μία¨(euro2day,gr), Όταν το 65% των ξε­νο­δό­χων μας δη­λώ­νουν ότι κιν­δυ­νεύ­ουν με χρε­ο­κο­πία και αυτοί μας δί­νουν το 25-30% του ΑΕΠ, κα­τα­λα­βαί­νει κα­νείς πόσο βαθιά πριο­νι­σμέ­νο είναι το κλαδί πάνω στο οποίο κα­θό­μα­στε. Πλη­θαί­νουν εν μέσω όλων αυτών οι φωνές που επι­ση­μαί­νουν το αδιέ­ξο­δο και το­νί­ζουν ότι το τω­ρι­νό μας «ανα­πτυ­ξια­κό» μο­ντέ­λο είναι αδιέ­ξο­δο. Καλός ο του­ρι­σμός, αρκεί να μη σου τύχει κο­ρω­νο­ϊ­ός ή κάτι άλλο αντι-του­ρι­στι­κό-οι πι­θα­νό­τη­τες υπάρ­χουν και δεν είναι αμε­λη­τέ­ες. Κάθε μο­νο­καλ­λιέρ­γεια, στην οι­κο­νο­μία (όπως και στην οι­κο­λο­γία-γε­ωρ­γία), είναι υπό­θε­ση το­ξι­κή. Η Ελ­λά­δα απο­θέ­το­ντας όλα της τα αβγά σε ένα κα­λά­θι, στο κα­λά­θι του του­ρι­σμού, δια­κυ­βεύ­ει πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρα από την ευ­η­με­ρία και την ασφά­λειά της. Η απε­ξάρ­τη­σή μας από αυτόν, ο εμπλου­τι­σμός και η δια­φο­ρο­ποί­η­ση της οι­κο­νο­μί­ας μας και η ανα­συ­γκρό­τη­ση της πα­ρα­γω­γι­κής μας βάσης δεν είναι ζή­τη­μα ανα­πτυ­ξια­κό. Είναι ζή­τη­μα εθνι­κής επι­βί­ω­σης πια.