Στέφανος Δράκος: «Οι … πληγές μας, ας μας Αναστήσουν (!)»

«Οι … πληγές μας, ας μας Ανα­στή­σουν (!)»

«Τις Άγιες ημέρες που δια­νύ­ουμε ο πόνος συμ­βα­δί­ζει με τη χαρά, η προ­δο­σία με την αγάπη, η αμαρτία με τη συγ­χώ­ρηση, η πτώση με τη λύτρωση και ο θάνατος με την Ανά­σταση. Ο Χριστός, μέσω της θυσίας και της Σταύ­ρω­σης Του, ενστερ­νί­στηκε τις αμαρ­τίες της ανθρω­πό­τη­τας απο­δει­κνύ­ο­ντας περί­τρανα την αγάπη του προς το δημιούρ­γημα Του, δίδο­ντας μας την ευκαι­ρία για τη σωτηρία του Πνεύ­μα­τος μας.

Η Ανά­σταση του Χριστού συμ­βο­λί­ζει τη διάβαση από το θάνατο στη ζωή, συμ­βο­λί­ζει την ανά­σταση της δικής μας ταπει­νής υπό­στα­σης και οδηγεί στην ελπίδα για τη δική μας θέωση. Την Κυριακή του Πάσχα μετα­βαί­νουμε από τον πόνο και τη θλίψη των Αγίων Παθών, στην αγαλ­λί­αση και την προσ­δο­κία της Ανά­στα­σης.

Σε μια εποχή που η κοι­νω­νία αντι­με­τω­πί­ζει τερά­στια κοι­νω­νικά και οικο­νο­μικά προ­βλή­ματα. Σε αντί­θεση με τις διδαχές του Ιησού Χριστού, την πίστη και την προ­νοη­τι­κό­τητα, την αγάπη και την αλήθεια, τον αλλη­λο­σε­βα­σμό και τη συγ­χώ­ρεση, την ανε­ξι­κα­κία, τη σωφρο­σύνη και την εγκαρ­τέ­ρηση, ο ατο­μι­σμός και ο εγω­ι­σμός του σύγ­χρο­νου άνθρω­που δίνουν προ­τε­ραιό­τητα στις υλικές αξίες, παρα­βλέ­πο­ντας τις πνευ­μα­τι­κές και τις ηθικές αρετές.

Όλες οι αρετές που δια­θέ­τει ο άνθρω­πος είναι Θεία δώρα. Το μέσο όμως που ο καθένας θα κατα­κτή­σει τις ενά­ρε­τες και μέγι­στες αυτές δυνά­μεις, προ­κει­μέ­νου να αντι­με­τω­πί­σει απο­τε­λε­σμα­τικά όλες τις δοκι­μα­σίες και όλες τις προ­κλή­σεις που του δίδο­νται επα­φί­ε­ται στον ίδιο (!) Κάθε στιγμή της ζωής μας είναι μία ευκαι­ρία. Μία ευκαι­ρία να ανα­γνω­ρί­σουμε, να κατα­κτή­σουμε και να ανα­πτύ­ξουμε αυτές τις αρετές.

Ας αγγί­ξουμε τις πληγές μας. Ας τις για­τρέ­ψουμε. Όσο μεγάλες και οδυ­νη­ρές και εάν είναι, ας τις μετα­τρέ­ψουμε σε γνώση, σε Ανά­σταση.

Δεν υπάρχει Ελπίδα, δεν υπάρχει Σωτηρία, δεν υπάρχει Ζωή, δεν υπάρχει Χαρά, χωρίς Ανά­σταση!

Χρόνια πολλά και καλή Ανά­σταση σε όλους τους Ορθό­δο­ξους Χρι­στια­νούς, Δωδε­κα­νή­σιες και Δωδε­κα­νή­σιους απα­ντα­χού της γης».

Με εκτί­μηση,

Δρ. Στέ­φα­νος I. Δράκος