Χωρίς μεταναστευτική πολιτική η Ευρώπη στην κρίση- Ορθά η Ελλάδα άνοιξε τις πόρτες”

“Πριν από 1,5 χρόνο περίπου, όταν ο Πρό­ε­δρος Γιούν­κερ μου ανα­κοί­νωνε ότι θα αναλάβω αυτή την θέση, δεν μπο­ρούσα να φαντα­στώ ότι το χαρ­το­φυ­λά­κιο αυτό – με τα δύο βασικά θέματα που είναι η μετα­νά­στευση και η ασφά­λεια – θα ήταν στην κορυφή όχι μόνο της ευρω­παϊ­κής αλλά και της παγκό­σμιας ατζέ­ντας.  Κατα­λα­βαί­νετε αυτό όμως τι σημαί­νει για εμένα και τους συνερ­γά­τες μου αυτόν τον καιρό” τόνισε ο Δημή­τρης Αβρα­μό­που­λος, σε παρέμ­βασή του στο συνέ­δριο της Νέας Δημο­κρα­τίας.

Ο επί­τρο­πος Μετα­να­στευ­τι­κής Πολι­τι­κής της Ευρω­παϊ­κής Ενωσης υπο­γράμ­μισε μάλιστα πως ορθά η κυβέρ­νηση άνοιξε τις πόρτες στους πρό­σφυ­γες, ενώ έριξε τα βέλη του στην πολι­τική της Ευρώπης λέγο­ντας ότι η Ένωση δεν είχε κατα­λή­ξει σε μετα­να­στευ­τική πολι­τική τη στιγμή που ξέσπασε η μετα­να­στευ­τική κρίση.

Ο κ. Αβρα­μό­που­λος είπε:

“Η δια­χεί­ριση αυτού του μετα­να­στευ­τι­κού ζητή­μα­τος είναι πολύ δύσκολη. Όταν ξέσπασε η προ­σφυ­γική/μετα­να­στευ­τική κρίση, η Ευρώπη ήταν εντελώς απρο­ε­τοί­μα­στη.  Δεν είχε μετα­να­στευ­τική πολι­τική. Και αυτό γιατί η Ευρώπη, μέχρι τότε, έστελνε μετα­νά­στες. Με εξαί­ρεση δυο, τρεις χώρες που είχαν ανάγκη από εργα­τικό δυνα­μικό αμέσως μετά τον Β’ Παγκό­σμιο πόλεμο, οι περισ­σό­τε­ρες εξή­γα­γαν μετα­νά­στες. Δεν υπήρχε λοιπόν ένα σύστημα. Αιφ­νι­διά­στη­καν οι χώρες, αιφ­νι­διά­στηκε η Ευρώπη και πολύ ορθά έχει λεχθεί ότι καθυ­στέ­ρη­σαν.

 Πρέπει να σας πω ότι προ­τε­ραιό­τητα της Επι­τρο­πής Γιούν­κερ από την 1η στιγμή ήταν να θέσει τα 2 αυτά ζητή­ματα στην κορυφή των προ­τε­ραιο­τή­των της. Σε χρόνο ρεκόρ για τα ευρω­παϊκά δεδο­μένα, μέχρι τον προη­γού­μενο Ιούλιο, υιο­θε­τή­θηκε η Ευρω­παϊκή Ατζέντα για την Μετα­νά­στευση και η Ευρω­παϊκή Ατζέντα για την Ασφά­λεια.

Παρ’ όλα αυτά, τα προ­βλή­ματα υπάρ­χουν και η πίεση είναι ασφυ­κτική κυρίως σε χώρες όπως η Ελλάδα η Ιταλία. Θα ήθελα στο σημείο αυτό να ανα­φερθώ στην Ιταλία και είναι ξεχω­ρι­στή χαρά που είναι κοντά μας ο καλός μου φίλος Αντζε­λίνο Αλφάνο, ο Υπουρ­γός Εσω­τε­ρι­κών της γει­το­νι­κής χώρας και μια από τις πιο δυνα­μι­κές προ­σω­πι­κό­τη­τες στο πεδίο όπου καθη­με­ρινά η Ευρώπη ανα­με­τρά­ται με αυτό το ζήτημα.

Ξεκι­νή­σαμε και η συνερ­γα­σία ήταν δύσκολη και τούτο γιατί δυστυ­χώς άρχισαν να καλ­λιερ­γού­νται στο χώρο της Ευρώπης ξενο­φο­βι­κές λαϊ­κί­στι­κες τάσεις, οι οποίες εμπό­δι­ζαν το έργο που είχαμε ξεκι­νή­σει.

Παρ’ όλα αυτά, δυο μήνες μετά, τον Ιούλιο, υιο­θε­τή­θηκε το 1ο σχέδιο δράσης για την κατα­πο­λέ­μηση των δικτύων των δια­κι­νη­τών και βέβαια αργό­τερα το πρό­γραμμα της μετε­γκα­τά­στα­σης. Και από εκεί ξεκι­νάει το πρό­βλημα.

Θέλω να είμαι σαφής, διότι η σημε­ρινή συνά­ντηση σήμερα δεν είναι απλώς και μόνον για να έχουμε ένα ενδια­φέ­ρον θέμα στα πλαίσια του συνε­δρίου της ΝΔ αλλά, το κυριό­τερο, για να ενη­με­ρω­θεί και ο κόσμος της παρά­τα­ξης και η Ελλη­νική κοινή γνώμη για το πώς έχουν τα πράγ­ματα, πού πορευό­μα­στε, τι δοκι­μά­ζε­ται αυτή τη στιγμή.

Δοκι­μά­ζε­ται πάνω από όλα το αξιακό σύστημα της Ευρώπης.  Είναι ένα «crash test» για την Ευρώπη αυτό που σήμερα βιώ­νουμε. Η Ευρώπη χτί­στηκε πάνω σε βασικές αρχές, όπως η υπευ­θυ­νό­τητα και η αλλη­λεγ­γύη. Έννοιες οι οποίες δεν είναι ηθικές, είναι νομικές και δια­τυ­πώ­νο­νται με σαφή­νεια στα ιδρυ­τικά κείμενα της Ένωσης.

Ήρθε η ώρα για τα κράτη-μέλη να επι­δεί­ξουν πάνω από όλα αλλη­λεγ­γύη μεταξύ τους και βέβαια αλλη­λεγ­γύη προς όλους αυτούς τους άτυχους ανθρώ­πους που κάτω από δύσκο­λες συν­θή­κες εγκα­τα­λεί­πουν τις χώρες τους για να ανα­ζη­τή­σουν την ασφά­λεια και την ελευ­θε­ρία στην Ευρώπη.

Η Ευρώπη ήταν και παρα­μέ­νει ο κατε­ξο­χήν προ­ο­ρι­σμός. Αυτό σημαί­νει ότι αυτό το μεγάλο εγχεί­ρημα, που ξεκί­νησε πριν από 60 περίπου χρόνια, είναι μονα­δικό στην ιστορία του ανθρώ­πι­νου γένους. Έδωσε τέλος σε αντι­πα­ρα­θέ­σεις, πολέ­μους, αντι­πα­λό­τη­τες και προ­σέ­φερε σήμερα το πιο ασφαλές περι­βάλ­λον για την κοι­νω­νία, για τους ανθρώ­πους, τους πολίτες και για την οικο­νο­μία. Επο­μέ­νως, η Ευρώπη θα είναι πάντοτε ο τελικός προ­ο­ρι­σμός.

Έχουμε τους παρά­τυ­πους μετα­νά­στες και βεβαίως τους πρό­σφυ­γες. Γνω­ρί­ζετε ότι η συνθήκη της Γενεύης του 1952 δεσμεύει σχεδόν το σύνολο των κρατών του κόσμου να υπο­δέ­χο­νται με ανθρω­πιά όλους εκεί­νους που θέλουν να ξεφύ­γουν από δικτα­το­ρίες, πολέ­μους και διώξεις. Ο ορισμός, λοιπόν, του δικαιω­μέ­νου πολι­τι­κού ασύλου είναι ξεκά­θα­ρος.

Και πολύ ορθά η Ελλάδα, πέραν εκείνων που ζούμε καθη­με­ρινά στους δρόμους και τις πλα­τείες της χώρας μας, άνοιξε τις πόρτες. Εκείνο, που δεν έκανε όμως έγκαιρα, ήταν να δημιουρ­γή­σει και τους αντί­στοι­χους μηχα­νι­σμούς, έτσι ώστε να δέσουν οι εδώ προ­σπά­θειες με τις ευρω­παϊ­κές. Πέρασε πολύς κόσμος. 1 εκατ. περίπου άνθρω­ποι, οι οποίοι πέρασαν από την Ελλάδα, έφτασαν στην Ευρώπη. Το ίδιο έγινε και από την γει­το­νική Ιταλία που επίσης δέχθηκε ασφυ­κτική πίεση.

Αξίζει να γνω­ρί­ζετε ότι ανα­λο­γικά το 80% εκείνων που έρχο­νται στην Ελλάδα από την Τουρκία, είναι κυρίως πρό­σφυ­γες, ενώ αντί­στοιχα, το 80% εκείνων που διέρ­χο­νται από την Ιταλία είναι παρά­τυ­ποι μετα­νά­στες.

Η Ευρώπη είναι ξεκά­θαρη. Ναι, θα παρέ­χουμε άσυλο σε εκεί­νους που το δικαιού­νται. Οι παρά­τυ­ποι μετα­νά­στες πρέπει να γνω­ρί­ζουν ότι θα πρέπει να επι­στρέ­ψουν στις χώρες τους. Και εκεί αρχίζει πλέον ένα άλλο πρό­βλημα.  Στις σχέσεις μας με τις τρίτες χώρες, κυρίως τις χώρες της Β. Αφρικής και της Υπο­σα­χά­ριας ζώνης. Κάποιοι δεν θέλουν να δεχτούν πίσω τους δικούς τους ανθρώ­πους. Πήγαμε εκεί, ταξι­δέ­ψαμε στο Πακι­στάν, στο Μαρόκο, παντού. Γυρί­σαμε πίσω με πολλές υπο­σχέ­σεις. Τελικά δεν έγινε σχεδόν τίποτα.

Η πίεση που σήμερα ασκεί­ται κυρίως στην Ιταλία, είναι πολύ μεγάλη. Μόλις τους τελευ­ταί­ους τρεις μήνες 25.000 πέρασαν από την κεντρική Μεσό­γειο. Η Ιταλία σήμερα είναι υπό πίεση. Δεν είναι όμως μόνη της, όπως και η Ελλάδα. Η Ευρώπη είναι κοντά τους με τους ανθρώ­πους, τους ειδι­κούς, ενι­σχύ­ο­ντας οικο­νο­μικά τις εθνικές υπη­ρε­σίες για να αντα­πο­κρι­θούν σε αυτό το πράγ­ματι δύσκολο και πρω­τό­γνωρο έργο τους.

Ποτέ στην ιστορία της Ευρώπης, δεν βρέθηκε η ήπειρος αντι­μέ­τωπη με τέτοια κατά­σταση. Τώρα όμως τα πράγ­ματα, σιγά-σιγά, θέλω να πιστεύω ότι αλλά­ζουν. Οι συμ­φω­νίες με τις τρίτες χώρες, ελπίζω να υλο­ποι­η­θούν. Πολύς λόγος γίνεται αυτές τις μέρες και πάλι για την συμ­φω­νία που σύνηψε η Ευρώπη με την Τουρκία. Αυτήν την ώρα που είμαστε εμείς εδώ, η καγκε­λά­ριος της Γερ­μα­νίας βρί­σκε­ται στην Τουρκία μαζί με τον αντι­πρό­ε­δρο της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής και τον Πρόεδρο του Ευρω­παϊ­κού Συμ­βου­λίου με σκοπό να δώσουν ώθηση σε αυτή την συμ­φω­νία, η οποία πρέπει να εφαρ­μο­στεί.

Δείτε τα απο­τε­λέ­σματα. Και μόνο πει­ρα­μα­τικά, μέσα σε τρεις εβδο­μά­δες μειώ­θη­καν κατά 80% οι εισροές στην Ελλάδα, που σημαί­νει ότι, εφόσον η Τουρκία συνε­χί­ζει να εφαρ­μό­ζει την συμ­φω­νία, θα αλλά­ξουν τα πράγ­ματα. Η Τουρκία από την πλευρά της βέβαια έχει θέσει κάποιους όρους. Θα ήθελα να επα­να­λάβω και από αυτό εδώ το βήμα ότι η Ευρώπη δεν πρό­κει­ται να κάνει καμία παρα­χώ­ρηση στις βασικές τις αξίες. Η Τουρκία θα πρέπει να εκπλη­ρώ­σει πλήρως τις υπο­χρε­ώ­σεις της, για να βρει τον δρόμο της Ευρώπης ανοικτό.

Θα ήθελα να πω δυο λόγια για την ασφά­λεια, καθώς και αυτό απο­τε­λεί κομμάτι του χαρ­το­φυ­λα­κίου μου. Πρέπει να γίνει αντι­λη­πτό, ότι η ασφά­λεια είναι θεμε­λιώ­δες δικαί­ωμα των πολιτών και γι’ αυτό το λόγο σε συνερ­γα­σία με το Ευρω­παϊκό Κοι­νο­βού­λιο, πρέπει να κατα­λή­ξουμε σε συγκε­κρι­μένα απο­τε­λέ­σματα.

Η επι­τυ­χία σε έναν μεγάλο βαθμό οφεί­λε­ται τον τελευ­ταίο καιρό στον ηγετικό ρόλο που έχει ανα­πτύ­ξει το ΕΛΚ και ανα­φέ­ρο­μαι κυρίως στο γνωστό σε όλους PNR, του οποίου η υιο­θέ­τηση απο το Κοι­νο­βού­λιο  χρόνιζε. Προ­χω­ράμε όμως μπροστά.

Η ατζέντα για την ασφά­λεια είναι εκεί και η συνερ­γα­σία πρέπει να προ­ω­θη­θεί. Και εδώ υπάρχει όμως πρό­βλημα. Οι Ευρω­παϊ­κές χώρες δεν συνερ­γά­ζο­νται μεταξύ τους, και πολλές από αυτές δεν συνερ­γά­ζο­νται στο εσω­τε­ρικό τους. Φάνηκε από τις τελευ­ταίες τρο­μο­κρα­τι­κές ενέρ­γειες στην Ευρώπη.

Τι προ­σπα­θούμε όμως να κάνουμε;

Να ενδυ­να­μώ­σουμε τον ρόλο τηςEuropol. Πριν από λίγο καιρό εγκαι­νί­ασα το Ευρω­παικό Κέντρο Αντι­τρο­μο­κρα­τίας στην Χάγη και επίσης ένα Κέντρο κατά της Ριζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σης. Χρειά­ζε­ται συνερ­γα­σία και ανταλ­λαγή πλη­ρο­φο­ριών. Θα πρέπει να υπάρξει με άλλα λόγια βαθύ­τερη εμπι­στο­σύνη ανάμεσα στα κράτη μέλη. Τα κράτη μέλη της Ευρώπης δεν εμπι­στεύ­ο­νται το ένα το άλλο και αυτή είναι και δικιά μας απο­στολή. Πρέπει να εμπνεύ­σουμε και να καλ­λιερ­γή­σουμε εμπι­στο­σύνη ανάμεσα σε όλες τις χώρες, διότι, αν υπήρχε συνερ­γα­σία, πολλά από αυτά που βίωσε η Ευρώπη θα είχαν απο­φευ­χθεί.

Κάποιοι από αυτούς που διε­νήρ­γη­σαν τις τρο­μο­κρα­τι­κές ενέρ­γειες στο Παρίσι,  είχαν περάσει από την Ελλάδα, είχαν ελεγ­χθεί και δακτυ­λο­σκο­πη­θεί από τις Ελλη­νι­κές αρχές, διέ­σχι­σαν τρεις βαλ­κα­νι­κές χώρες, τρεις Ευρω­παϊ­κές χώρες, εγκα­τα­στά­θη­καν στις Βρυ­ξέλ­λες, έστησαν το αρχη­γείο τους και έκαναν αυτά που έκαναν στο Παρίσι. Θα είχε απο­φευ­χθεί αυτό, εάν οι υπη­ρε­σίες των χωρών αυτών συνερ­γά­ζο­νταν μεταξύ τους.

Ποιο είναι το συμπέ­ρα­σμα λοιπόν; Περισ­σό­τερη και βαθύ­τερη εμπι­στο­σύνη και συνερ­γα­σία. Αυτά επι­χει­ρούμε να κάνουμε αυτόν τον καιρό στην Ευρώπη.

Όλα λοιπόν έχουν πάρει τον δρόμο τους. Η Ευρώπη πλέον έχει βγει μπροστά και έχετε παρα­τη­ρή­σει ότι οι γενι­κό­τε­ρες ανα­φο­ρές στην Ευρώπη δεν έχουν να κάνουν με τους Ευρω­παϊ­κούς θεσμούς. Έχουν να κάνουν κυρίως με τις εγγε­νείς αδυ­να­μίες που δοκι­μά­ζουν σήμερα την ίδια την ύπαρξη της Ευρώπης.

Διότι συνο­λικά η ασφά­λεια και η μετα­νά­στευση είναι που θέτουν το ευρω­παϊκό εγχεί­ρημα προ μεγάλου κιν­δύ­νου. Εάν δεν κατα­φέ­ρουμε να συνερ­γα­στούμε, εάν δεν κατα­φέ­ρουμε να αντι­με­τω­πί­σουμε τα ζητή­ματα αυτά, τότε θα ανοίξει ο δρόμος γι΄ αυτό ,που πολύ σωστά επε­σή­μανε στην αρχή στην αρχή της ομιλίας του ο Κ. Μητσο­τά­κης, για τον λαϊ­κι­σμό, τον εθνι­κι­σμό και την ξενο­φο­βία.

Θέλω να επι­ση­μάνω κάτι σχετικό με την παρά­ταξή μας.  Ανάχωμα σε αυτές τις τάσεις στην Ελλάδα ήταν η ΝΔ. Ήταν πάντοτε η παρά­ταξη της Δημο­κρα­τίας, της Ελευ­θε­ρίας και αυτήν την παρά­δοση συνε­χί­ζει και η σημε­ρινή γενιά υπό την ηγεσία του Κ. Μητσο­τάκη. Στο πλευρό του και στο πλευρό όλων σας θα είμαι και εγώ, όχι μονάχα ως Επί­τρο­πος της Ελλάδας στην Ευρώπη, αλλά και ως ένας δικός σας άνθρω­πος.

Ο κ. Αβρα­μό­που­λος ρωτή­θηκε για την καθυ­στέ­ρηση της Ευρώπης στην αντι­με­τώ­πιση της προ­σφυ­γι­κής κρίσης.

“Είναι αλήθεια πως η Ευρώπη αιφ­νι­διά­στηκε. Τόσο η Ελλάδα όσο και η Ιταλία. Δείτε πώς ξεκί­νησε το πρό­βλημα, πριν από 2,5 περίπου χρόνια. Άρχισαν να περνούν από την Ελλάδα εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες και κανείς δεν τους ήλεγχε στα σύνορα” απά­ντησε και πρό­σθεσε:

Η Ελλάδα όμως έχει υπο­χρε­ώ­σεις. Υπο­χρε­ώ­σεις που απορ­ρέ­ουν από τη συμ­βα­τική της σχέση με τη ζώνη Σένγκεν. Προ­στα­τεύει τα σύνορα. Είναι ο ακρίτας της Ευρώπης, εδώ που βρί­σκε­ται. Και επι­πλέον δεν συνο­ρεύει με καμία άλλη χώρα-μέλος της ζώνης Σένγκεν.

Τώρα γίνεται προ­σπά­θεια, και βοηθάω και εγώ, ώστε να μπουν και η Βουλ­γα­ρία και η Ρου­μα­νία. Όταν ξεκι­νή­σανε λοιπόν ήταν αργά. Οι ίδιοι οι ευρω­παϊ­κοί θεσμοί δεν είχαν καθόλου προ­βλέ­ψει. Αλλά η Ευρώπη δεν είναι μόνο οι θεσμοί. Είναι και η κοι­νω­νία των πολιτών, είναι και τα κράτη, είναι και ο καθένας από εμάς.

Απε­δεί­χθη λοιπόν στην αρχή ότι η Ευρώπη δεν ήταν έτοιμη. Είχε όμως αρχές, τις αρχές που περιέ­γρ­ψαν προη­γού­με­νοι ομι­λη­τές, και ανα­φέρ­θηκα και εγώ στην αλλη­λεγ­γύη και την υπευ­θυ­νό­τητα που δοκι­μά­στη­καν. Και δοκι­μά­ζο­νται οι αρχές πάνω στις οποίες στήθηκε το ευρω­παϊκό οικο­δό­μημα.

Περισ­σό­τερο από την οικο­νο­μική κρίση, η Ευρώπη δοκι­μά­ζε­ται σήμερα από τη δια­χεί­ριση της προ­σφυ­γι­κής κρίσης. Διότι η απειλή είναι και από μέσα. Είναι επι­κίν­δυ­νος ο λαϊ­κι­σμός, ο εθνι­κι­σμός και η ξενο­φο­βία.

Δεν πρέπει να συγ­χέ­ουμε τους μετα­νά­στες με τους τρο­μο­κρά­τες. Λίγοι γνω­ρί­ζουν ότι αυτοί που διε­νήρ­γη­σαν τις τρο­μο­κρα­τι­κές ενέρ­γειες στην Ευρώπη δεν ήταν μετα­νά­στες ούτε πρό­σφυ­γες. Ήταν γέννημα θρέμμα των χωρών αυτών. Και εκεί είχε απο­τύ­χει η Ευρώπη, στην ένταξη.

Όλα αυτά τον τελευ­ταίο καιρό άλλαξαν. Η Ευρώπη έχει την νομο­θε­σία της, έχει την ατζέντα για την Μετα­νά­στευση και ενα­πό­κει­ται στα κράτη-μέλη να τα εφαρ­μό­σουν. Και εδώ βρί­σκε­ται το πρό­βλημα. Από τις 160.000 που απο­φα­σί­στηκε να μετε­γκα­τα­στα­θούν ξέρετε πόσοι έχουν μετε­γκα­τα­στα­θεί μέχρι τώρα; Δυο χιλιά­δες! Η Ελλάδα περί­μενε να φύγουν πολλοί από εδώ και να πάνε αλλού. Δεν έγινε όμως. Και για αυτό θέτουμε πλέον τα κράτη-μέλη προ των ευθυνών τους. Και κυρίως τις κυβερ­νή­σεις τους. Και τους τα λέω, έτσι ξεκά­θαρα. Τώρα περι­μέ­νουμε, γιατί ασκεί­ται μεγάλη πίεση, και εγώ βρί­σκο­μαι σε ανοικτή γραμμή με αυτές τις χώρες, και τους στέλνω αυστη­ρό­τα­τες προει­δο­ποι­ή­σεις ότι αν δεν προ­χω­ρή­σουν στην εφαρ­μογή αυτών που από κοινού έχουμε αποφασίσει- είναι υπο­χρε­ω­τικό,πρέπει να εφαρ­μό­σουν την ευρω­παϊκή πολιτική- τότε θα προ­χω­ρή­σουμε και στη λήψη κάποιων μέτρων, αυστη­ρό­τα­των μέτρων.

Πρέπει λοιπόν να σας πω ότι όλα αυτά τον τελευ­ταίο καιρό αλλά­ζουν. Ήλθε η ώρα όμως να απο­δεί­ξουμε ότι τα κράτη-μέλη υπεύ­θυνα μπορούν να δια­χει­ρι­στούν αυτή την τόσο σημα­ντική υπόθεση, γιατί δια­φο­ρε­τικά ανοί­γουν τον δρόμο σε εκεί­νους που δυνα­μι­τί­ζουν από μέσα την Ευρώπη και εκθέ­τουν την ίδια την Ευρώπη στα μάτια της κοινής γνώμης. Όπως πολύ σωστά ελέχθη πρω­τύ­τερα, όλοι μας εδώ είμαστε Ευρω­παίοι. Αλλά η Ευρώπη δεν είναι μόνο να μοι­ρά­ζει λεφτά με τα πακέτα Ντελόρ. Η Ευρώπη είναι και την ώρα που θα πρέπει να μοι­ρα­στούν τα κράτη τις ευθύνες. Διότι αυτό ακριβώς τους είπα προχθές. Όταν έρχο­νται τα διάφορα κον­δύ­λια, τρέχετε όλοι και μπαί­νετε στη σειρά. Όταν έρχεται όμως η ώρα να μοι­ρα­στείτε τις ευθύνες προ­σπα­θείτε να ξεφύ­γετε και γυρνάτε απευ­θυ­νό­με­νοι στο εσω­τε­ρικό σας κοινό.

Και επειδή μιλάω σήμερα σε κομ­μα­τική εκδή­λωση πρέπει να σας πω ότι αυτό είναι το μεγάλο πρό­βλημα των κομ­μά­των στην Ευρώπη. Δίνουν προ­τε­ραιό­τητα απευ­θυ­νό­με­νοι στο εσω­τε­ρικό κομ­μα­τικό τους κοινό και όχι στην Κοι­νω­νία, καλ­λιερ­γώ­ντας όλα αυτά τα αντιευ­ρω­παικά αισθή­ματα. Διαβάζω και εγώ εφη­με­ρί­δες. Με μεγάλη ευκολία, «φταίει η Ευρώπη». Και πολι­τι­κοί στην Ελλάδα (το λένε). Είναι τραγικό το σφάλμα που κάνουν. Δεν πρέπει να πάμε εκεί για να θυμί­σουμε τι είναι η Ευρώπη. Είναι ιστο­ρική επιλογή.

Μιας και το θέμα του συνε­δρίου αυτό είναι, «πού πάμε», αυτοί που ορα­μα­τί­στη­καν την Ευρώπη έχουν βιώσει την τρα­γω­δία του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Μαζεύ­τη­καν στο ίδιο τραπέζι και είπαν να μην ξανα­γί­νει αυτό ποτέ. Οπότε, προ­χώ­ρη­σαν τα βήματα. Στα­μά­τησε όμως η ευρω­παϊκή ολο­κλή­ρωση. Έμειναν πολλά πράγ­ματα στα χαρτιά.

Τώρα η Ευρώπη λοιπόν πρέπει να δια­λέ­ξει. Ή θα επι­λέ­ξει τον δρόμο του τέλους της ή θα επι­λέ­ξει τον δρόμο της σύγκρου­σης με τις παθο­γέ­νειες της. Εμείς εκεί που βρι­σκό­μα­στε, έτσι σκε­φτό­μα­στε. Γι’ αυτό εξ αρχής, η επιλογή που έκανε ο Πρό­ε­δρος Γιούν­κερ για να συγκρο­τή­σει μια καθαρά πολι­τική Επι­τροπή ήταν για να ανα­με­τρη­θούμε με τις προ­κλή­σεις της εποχής μας. Για τους Ευρω­παί­ους πολίτες που ζητούν περισ­σό­τερη Ευρώπη.

Αυτό δεν ήταν το  αίτημα; Αυτό δεν ήταν από την αρχή που προ­έ­κυψε το ζήτημα; «Τι κάνει η Ευρώπη». O κατα­με­ρι­σμός των ευθυνών είναι και αυτό κάτι που πρέπει να λάβει υπόψιν ένας πολίτης, όταν αξιο­λο­γεί και κρίνει τις πολι­τι­κές της Ευρώπης. Αισθά­νο­μαι βαθύ­τατα απο­γοη­τευ­μέ­νος από κάποιες χώρες, οι οποίες αυτή τη στιγμή έχουν κυβερ­νή­σεις  όπου κυριαρ­χεί ο λαϊ­κι­σμός και ο εθνι­κι­σμός και μάλιστα πολύ κοντά, στη γει­το­νιά μας. Πρό­σφατα μετέβην στα βόρεια Βαλ­κά­νια, διότι αφυ­πνί­στη­καν μέσω των προ­βλη­μά­των που προ­έ­κυ­ψαν μέσα από τις προ­σφυ­γι­κές ροές οι παλιές αλλά αρκετές πρό­σφα­τες μνήμες. Κάποιοι από τους ηγέτες σήμερα εκεί ήταν οι ηγέτες του εμφυ­λίου πολέμου στη Γιου­γκο­σλα­βία.

Εκεί θα γυρί­σουμε;  Έχουμε ευθύνη και ως γενεά, έχουμε ευθύνη και εμείς ως χώρα. Διότι είμαστε κατε­ξο­χήν χώρα με ευρω­παϊκό προ­σα­να­το­λι­σμό, από αυτόν τον ιστο­ρικό χώρο της Νέας Δημο­κρα­τίας είχε ξεκι­νή­σει η μεγάλη αυτή επιλογή, και πρέπει να τον προ­στα­τεύ­σουμε με κάθε τρόπο. Είμαστε υπό­λο­γοι απέ­να­ντι στα παιδιά μας για το ποια Ελλάδα θα τους παρα­δώ­σουμε μέσα σε μια Ευρώπη όμως πολύ πιο ισχυρή. Το προ­σφυ­γικό κρίνει αυτή τη στιγμή και τις ίδιες τις αξίες και την ίδια την οργά­νωση της Ευρώπης.

Όσο για την  Ευρώπη, του­λά­χι­στην σε ό,τι αφορά την Επι­τροπή, ηγείται μιας μεγάλης προ­σπά­θειας για να αντα­πο­κρι­θεί με πλη­ρό­τητα και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα στη μεγάλη πρό­κληση πάντα με γνώμονα τις αξίες και τις αρχές της”.