Υπόθεση ευθύνης

Tης Νεκτα­ρίας Μπίλλη

Η ανθρω­πό­τητα εν κινδύνω. Ολό­κλη­ρος ο πλα­νή­της παρα­κο­λου­θεί με κομμένη την ανάσα την επέλαση ενός θανα­τη­φό­ρου αόρατου εχθρού, ωστόσο κατο­νο­μα­σμέ­νου,COVID-19, οποίος εξα­πλώ­θηκε με εντυ­πω­σιακή ταχύ­τητα από την πόλη Ουχάν της Κίνας σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Ένας ιός που έπληξε την παγκό­σμια οικο­νο­μία, έχει προ­κα­λέ­σει χιλιά­δες θανά­τους και απειλεί με κατάρ­ρευση τα εθνικά συστή­ματα υγείας.

Οι εικόνες που παρα­κο­λου­θούμε από την γει­το­νική Ιταλία είναι σοκα­ρι­στη­κές και απο­τρό­παιες. Η παν­δη­μία του κορω­νοϊού αλλάζει άρδην και με τρόπο βίαιο τα δεδο­μένα στην οικο­νο­μική, πολι­τική, κοι­νω­νική ζωή και προ­οιω­νί­ζε­ται δεδο­μένα αβέβαια και αχαρ­το­γρά­φητα. Κανείς δεν μπορεί να προ­βλέ­ψει τη διάρ­κεια και το μέγεθος της επι­κρα­τού­σας κατά­στα­σης, κανείς δεν δύναται να εκτι­μή­σει ποια θα είναι η επόμενη μέρα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τίποτα δεν θα είναι το ίδιο.

Η ζωή μετά την παν­δη­μία θα αλλάξει αλλά σε ποιον βαθμό δεν μπορεί να προ­βλέ­ψει κανείς. Οι επό­με­νες μέρες θα είναι δύσκο­λες για τη χώρα μας και επι­βάλ­λε­ται η ανά­δειξη της ατο­μι­κής και συλ­λο­γι­κής ευθύνης προ­κει­μέ­νου να αντι­με­τω­πί­σουμε με τον μέγιστο δυνατό ανώδυνο τρόπο την πρω­τό­γνωρη αυτή κατά­σταση.

Τα μέτρα που λαμ­βά­νο­νται είναι επι­βε­βλη­μένα, απα­ραί­τητα και οφεί­λουμε όλοι να συμ­μορ­φω­θούμε. Ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης επέ­δειξε ότι κατέχει το πολι­τικό αισθη­τή­ριο και το ταλέντο να εκτι­μή­σει σωστά την κατά­σταση και σε πρώτο χρόνο. Με το άρτια καταρ­τι­σμένο επι­στη­μο­νικό επι­τε­λείο που επέλεξε έδρασαν απο­φα­σι­στικά και αστρα­πιαία στην αντι­με­τώ­πιση της κρίσης. Ποιανού η καρδιά δεν σκίρ­τησε ακού­γο­ντας τον άξιο και ικα­νό­τατο Τσιόρδα με κόμπο στον λαιμό, παρα­φρά­ζο­ντας τον Ελύτη να λέει: «Την τελευ­ταία λέξη δεν θα την έχει ο θάνατος».

Επι­χει­ρώ­ντας μια ιστο­ρική ανα­δρομή δια­πι­στώ­νει κανείς ότι η ανθρώ­πινη ιστορία μέσα από το πέρασμα των αιώνων έχει να επι­δεί­ξει μια σωρεία επι­δη­μιών και παν­δη­μιών που έπληξαν τον πλανήτη και αφά­νι­σαν χιλιά­δες ζωές. Ο Θου­κυ­δί­δης στο Β Βιβλίο του Πελο­πον­νη­σια­κού πολέμου στα κεφά­λαια 47& 48 ανα­φέ­ρε­ται στη αρρώ­στια που « άρχισε όπως λένε από την Αιθιο­πία, πέρα από την Αίγυπτο και στη συνέ­χεια κατέ­βηκε στην Αίγυπτο και στη Λιβύη και ξαπλώ­θηκε στο μεγα­λύ­τερο μέρος του Μ.Βασιλιά.

Στην πόλη της Αθήνας ενέ­σκηψε ξαφνικά και προ­σέ­βαλε πρώτα τους κατοί­κους του Πειραιά. Ούτε οι γιατροί μπο­ρού­σαν να προ­σφέ­ρουν πολλά εξαι­τίας της άγνοιας της αρρώ­στιας, καθώς την αντι­με­τώ­πι­ζαν για πρώτη φορά –ίσα ίσα η θνη­σι­μό­τητα ανάμεσα τους ήταν και η μεγα­λύ­τερη, καθόσον αυτοί κυρίως έρχο­νταν σε επαφή με τους αρρώστους-ούτε και καμία άλλη ανθρώ­πινη τέχνη μπο­ρούσε να προ­σφέ­ρει κάποια βοήθεια.».

Για τον ανα­γνώ­στη τα παρα­πάνω είναι μια εισα­γωγή στο λοιμό, ανα­φέ­ρει ο ιστο­ρι­κός το χρόνο που ενέ­σκηψε, δίνει με επι­γραμ­μα­τικό τρόπο την εξά­πλωση της νόσου, τη μεγάλη φθορά που προ­κά­λεσε , την ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα των φαρ­μά­κων και της περί­θαλ­ψης και περι­γρά­φει τις σοβαρές συνέ­πειες στο ηθικό και στη ψυχο­λο­γία των ανθρώ­πων ασθενών και μη. Παρα­θέ­τουμε λοιπόν το παρα­πάνω εδάφιο διότι τα ανα­γρα­φό­μενα προ­σι­διά­ζουν με τα σημεία των ημερών μας. Και πίσω από την καται­γι­στική και δυσά­ρε­στη επι­και­ρό­τητα γεν­νά­ται το πραγ­μα­τικά θλιβερό ερώτημα, πως μετά από χιλιά­δες χρόνια, μετά την τερά­στια τεχνο­λο­γική εξέλιξη η ανθρω­πό­τητα να τίθεται έωλη στην απειλή τόσων παλαιών εχθρών όπως είναι η ιοί και τα μικρό­βια και να μην μπορεί να εγγυ­η­θεί τη δημόσια υγεία.

Αξίζει δε να γίνει αναφορά και στο κεφά­λαιο 60 που στη δεύτερη και τελευ­ταία δημη­γο­ρία του ο Περι­κλής ανα­φέ­ρει προς τους Αθη­ναί­ους: «Μια πολι­τεία οφελεί περισ­σό­τερο τους πολίτες της όταν ως σύνολο ορθο­πο­δεί παρά όταν οι πολίτες της ευη­με­ρούν ο καθένας χωριστά αλλά η πολι­τεία ως σύνολο απο­τυγ­χά­νει.

Γιατί αν η πατρίδα κατα­στρα­φεί, χάνεται ταυ­τό­χρονα μαζί της και ο πολίτης, όσο και αν ως άτομο είναι πετυ­χη­μέ­νος, ενώ σε μια πατρίδα που ευη­με­ρεί, σ΄αυτήν και ένας απο­τυ­χη­μέ­νος πολίτης έχει πολύ περισ­σό­τε­ρες πιθα­νό­τη­τες να δια­σω­θεί.»

Είναι ώρα ευθύνης λοιπόν για τον καθένα μας. Επι­βάλ­λε­ται με σοβα­ρό­τητα και συνέ­πεια να τηρή­σουμε πιστά και ευλα­βικά τα διευ­ρυ­μένα μέτρα που έχει λάβει το κράτος, να ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ σεβό­με­νοι την ανθρώ­πινη ζωή. Είναι ατομική ευθύνη του καθενός μας να βοη­θή­σουμε να μην καταρ­ρεύ­σει η χώρα μας. Διότι οι αντι­δρά­σεις θα είναι αλυ­σι­δω­τές και τα απο­τε­λέ­σματα μακά­βρια.