Γιούνκερ: «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ευρωπαϊκό κεκτημένο ισχύει και για την Ελλάδα»

Από τον Μάιο του 2015 τά­χθη­κα υπέρ δί­καιων συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων απα­ντά. Θυ­μί­ζει τη δέ­σμευ­ση της Ελ­λά­δας να μην αντι­στρέ­ψει με­ταρ­ρυθ­μί­σεις που το­νώ­νουν την αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα. Βλέ­πει πρό­ο­δο στη δια­πραγ­μά­τευ­ση.

Αμεση ήταν η αντί­δρα­ση του επι­κε­φα­λής της Κο­μι­σιόν στην χθε­σι­νή επι­στο­λή του Αλέξη Τσί­πρα για τα ερ­γα­σια­κά. Απα­ντά στον πρω­θυ­πουρ­γό ότι «δεν υπάρ­χει καμία αμ­φι­βο­λία ότι το κοι­νω­νι­κό κε­κτη­μέ­νο της ΕΕ εφαρ­μό­ζε­ται στην Ελ­λά­δα και σε οποιο­δή­πο­τε άλλο κρά­τος μέλος της ΕΕ». Ση­μειώ­νει ωστό­σο ότι:

α) Δεν υπάρ­χει «ένα μέ­γε­θος που να ται­ριά­ζει σε όλους» στο κοι­νω­νι­κό κε­κτη­μέ­νο ή στο οι­κο­νο­μι­κό εγ­χει­ρί­διο, όταν πρό­κει­ται για την ορ­γά­νω­ση των συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων.

β) υπάρ­χει μια διπλή δέ­σμευ­ση: των ελ­λη­νι­κών αρχών να μην αντι­στρέ­ψουν τις με­ταρ­ρυθ­μί­σεις που συμ­φω­νή­θη­καν στο πα­ρελ­θόν για τη δια­τή­ρη­ση της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας και η δέ­σμευ­ση των πι­στω­τών να δώ­σουν στην Ελ­λά­δα το επι­θυ­μη­τό και απα­ραί­τη­το πε­ρι­θώ­ριο ελιγ­μών για να δη­μιουρ­γή­σει το δικό της μέλ­λον.

Ανα­λυ­τι­κά:

Διά­βα­σα την επι­στο­λή του Πρω­θυ­πουρ­γού με με­γά­λη προ­σο­χή.

Κα­τα­νοώ το ευ­ρω­παϊ­κό πνεύ­μα και την έκ­κλη­ση για επι­στρο­φή στην ομα­λό­τη­τα μετά από τόσες προ­σπά­θειες του ελ­λη­νι­κού λαού. Για μένα, δεν υπάρ­χει καμία αμ­φι­βο­λία ότι το κοι­νω­νι­κό κε­κτη­μέ­νο της ΕΕ εφαρ­μό­ζε­ται στην Ελ­λά­δα και σε οποιο­δή­πο­τε άλλο κρά­τος μέλος της ΕΕ.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δη­μο­σί­ως με τον Πρω­θυ­πουρ­γό κ. Τσί­πρα ήδη από τον Μάιο 2015 εξέ­φρα­σα την υπο­στή­ρι­ξή μου σε δί­καια και απο­τε­λε­σμα­τι­κά συ­στή­μα­τα συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων. Για τον λόγο αυτό, η Επι­τρο­πή προ­έ­βη σε αξιο­λό­γη­ση των κοι­νω­νι­κών επι­πτώ­σε­ων του νέου προ­γράμ­μα­τος πριν την ολο­κλή­ρω­σή του τον Αύ­γου­στο του 2015. Και αυτός είναι ο λόγος, όταν πρό­κει­ται για με­ταρ­ρυθ­μί­σεις στην αγορά ερ­γα­σί­ας, για τον οποίο πιέ­σα­με ώστε μια ομάδα ανε­ξάρ­τη­των εμπει­ρο­γνω­μό­νων να προ­βεί σε συ­στά­σεις, υπό το πρί­σμα των ευ­ρω­παϊ­κών και διε­θνών βέλ­τι­στων πρα­κτι­κών.

Αυτοί οι εμπει­ρο­γνώ­μο­νες πα­ρου­σί­α­σαν την έκ­θε­σή τους το πε­ρα­σμέ­νο φθι­νό­πω­ρο και υπο­στη­ρί­ζου­με τις συ­στά­σεις τους. Ορι­σμέ­νες από αυτές είναι ξε­κά­θα­ρες, όταν πρό­κει­ται για την εφαρ­μο­γή του νόμου. Άλλες είναι πιο ελα­στι­κές, όταν πρό­κει­ται για πρα­κτι­κές ρυθ­μί­σεις ή τρό­πους ερ­γα­σί­ας. Αυτό οφεί­λε­ται στο γε­γο­νός ότι, όπως ορθώς υπεν­θυ­μί­ζει η έκ­θε­ση, και είναι γνω­στό σε όλους, δεν υπάρ­χει «ένα μέ­γε­θος που να ται­ριά­ζει σε όλους» στο κοι­νω­νι­κό κε­κτη­μέ­νο ή στο οι­κο­νο­μι­κό εγ­χει­ρί­διο, όταν πρό­κει­ται για την ορ­γά­νω­ση των συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων. Επι­τρέψ­τε μου να προ­σθέ­σω ότι σε αυτά τα θέ­μα­τα δεν πρέ­πει να υπάρ­χει ούτε χώρος για ιδε­ο­λο­γι­κές προ­σεγ­γί­σεις.

Από εμπει­ρία, και έχω ει­δι­κούς γύρω από το τρα­πέ­ζι, αυτό που έχει με­γα­λύ­τε­ρη ση­μα­σία δεν είναι το πώς το σύ­στη­μα έχει σχε­δια­στεί στα χαρ­τιά, αλλά αυτό που οι κοι­νω­νι­κοί εταί­ροι πράτ­τουν, μέσω της ικα­νό­τη­τάς τους να συμ­με­τέ­χουν αυ­τό­νο­μα αλλά και από κοι­νού με τις δη­μό­σιες αρχές.

Τα ζη­τή­μα­τα αυτά απο­τε­λούν μέρος της συ­ζή­τη­σης σχε­τι­κά με τη δεύ­τε­ρη αξιο­λό­γη­ση του προ­γράμ­μα­τος για την Ελ­λά­δα και συμ­φω­νώ ότι είναι προς το συμ­φέ­ρον όλων μας να ολο­κλη­ρω­θεί γρή­γο­ρα. Δεν εί­μα­στε μα­κριά: ση­μα­ντι­κή πρό­ο­δος έχει ση­μειω­θεί τις τε­λευ­ταί­ες βδο­μά­δες και τις τε­λευ­ταί­ες μέρες ακόμα μέχρι και αργά χθες το βράδυ.

Πι­στεύω ότι πρέ­πει να επι­τευ­χθεί μια συμ­φω­νία που θα σέ­βε­ται τις δε­σμεύ­σεις που έχουν ανα­λη­φθεί από όλες τις πλευ­ρές κατά την έναρ­ξη του προ­γράμ­μα­τος: οι δε­σμεύ­σεις των ελ­λη­νι­κών αρχών να μην αντι­στρέ­ψουν τις με­ταρ­ρυθ­μί­σεις που συμ­φω­νή­θη­καν στο πα­ρελ­θόν για τη δια­τή­ρη­ση της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας. Και η δέ­σμευ­ση των πι­στω­τών να δώ­σουν στην Ελ­λά­δα το επι­θυ­μη­τό και απα­ραί­τη­το πε­ρι­θώ­ριο ελιγ­μών για να δη­μιουρ­γή­σει το δικό της μέλ­λον. Όλα αυτά με σε­βα­σμό προς το κοι­νω­νι­κό κε­κτη­μέ­νο, του οποί­ου εί­μα­στε οι θε­μα­το­φύ­λα­κες.

Νο­μί­ζω ότι όλοι οι φο­ρείς θα πρέ­πει να ερ­γα­στούν με υπευ­θυ­νό­τη­τα για την επί­τευ­ξη συμ­φω­νί­ας σε τε­χνι­κό επί­πε­δο όσο το δυ­να­τόν γρη­γο­ρό­τε­ρα. Το επό­με­νο ρα­ντε­βού θα πρέ­πει να είναι στο Eurogroup της 7ης Απρι­λί­ου.

Ιδα­νι­κά, θα πρέ­πει να εί­μα­στε σε θέση να πα­ρου­σιά­σου­με μια συμ­φω­νία σε τε­χνι­κό επί­πε­δο μέχρι τότε και εμείς θα συ­νε­χί­σου­με να σας υπο­στη­ρί­ζου­με για τον σκοπό αυτό.

Καλώ όλους να συ­νε­χί­σουν το έργο τους σε αυτό το πνεύ­μα.

euro2day.gr