Ομιλεί προς την «δημοκρατική» ένας επιτυχημένος Ρόδιος ηθοποιός

Ο Βα­σί­λης Για­κου­μά­ρος γεν­νή­θη­κε το 1980 στη Ρόδο. Αφού ολο­κλή­ρω­σε τις σπου­δές του στο τμήμα των Μα­θη­μα­τι­κών στο πα­νε­πι­στή­μιο του Λού­τον, απο­φά­σι­σε να ακο­λου­θή­σει τον δρόμο της υπο­κρι­τι­κής, εκ­πλη­ρώ­νο­ντας ένα με­γά­λο του όνει­ρο.

Έπαι­ξε σε ση­μα­ντι­κές θε­α­τρι­κές πα­ρα­στά­σεις, ενώ το ελ­λη­νι­κό τη­λε­ο­πτι­κό κοινό τον γνώ­ρι­σε μέσα από τις επι­τυ­χη­μέ­νες σει­ρές «Μαύρα Με­σά­νυ­χτα» και «Ευ­τυ­χι­σμέ­νοι Μαζί». Σή­με­ρα παί­ζει στην πα­ρά­στα­ση «Χτυ­πο­κάρ­δια στο Θρα­νίο», που σπάει τα­μεία, εν­σαρ­κώ­νο­ντας το ρόλο του Λάβδα του προ­γυ­μνα­στή της Λίζας Πε­τρο­βα­σί­λη!

Σε συ­νέ­ντευ­ξή του στη «δη­μο­κρα­τι­κή» ο τα­λα­ντού­χος και πολλά υπο­σχό­με­νος ηθο­ποιός μιλά για την πα­ρά­στα­ση, το θέ­α­τρο, την τη­λε­ό­ρα­ση και όχι μόνο…

• Παί­ζε­τε σε μία από τις πο­λυ­συ­ζη­τη­μέ­νες θε­α­τρι­κές πα­ρα­στά­σεις αυτής της χρο­νιάς. Πώς είναι να ανα­βιώ­νει κα­νείς τόσο αγα­πη­μέ­νες ελ­λη­νι­κές ται­νί­ες όπως τα «Χτυ­πο­κάρ­δια στο Θρα­νίο»;

Αρ­χι­κά, δεν πρέ­πει να ξε­χνά­με ότι πρό­κει­ται για θε­α­τρι­κό έργο. Τα Χτυ­πο­κάρ­δια στο Θρα­νίο και πολλά άλλα έργα που βλέ­που­με ξανά και ξανά στην τη­λε­ό­ρα­ση, ανέ­βη­καν αρ­χι­κά στο θέ­α­τρο και στη συ­νέ­χεια γυ­ρί­στη­καν οι ται­νί­ες. Εμείς δεν ανα­βιώ­νου­με την ται­νία, ανα­βιώ­νου­με το θε­α­τρι­κό έργο.

Στην ται­νία, έχουν προ­στε­θεί και αφαι­ρε­θεί πράγ­μα­τα από το αρ­χι­κό κεί­με­νο. Για πα­ρά­δειγ­μα, η χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή σκηνή στο ζα­χα­ρο­πλα­στείο με τον Γιώρ­γο Κων­στα­ντί­νου, δεν είχε γρα­φτεί ποτέ από το συγ­γρα­φέα. Ήταν ένας αυ­το­σχε­δια­σμός του ηθο­ποιού. Εγώ, εν­σαρ­κώ­νο­ντας τον ίδιο ρόλο, δεν αντέ­γρα­ψα τη σκηνή αυτή. Μπο­ρεί ο κό­σμος να πε­ρι­μέ­νει να τη δει, αλλά είναι κάτι που δεν υιο­θε­τή­σα­με. Και υπάρ­χει λόγος γι’ αυτό. Όπως σας εξή­γη­σα, δεν υπάρ­χει στο κεί­με­νο, το οποίο προ­σπα­θή­σα­με να ακο­λου­θή­σου­με όσο πιο πιστά γί­νε­ται.

• Πώς αντα­πο­κρί­νε­ται το κοινό;

Ευ­τυ­χώς πάρα πολύ καλά. Πρό­κει­ται για μία οι­κο­γε­νεια­κή πα­ρά­στα­ση, όπου έρ­χο­νται οι γο­νείς με τα παι­διά τους και δια­σκε­δά­ζουν πολύ. Η πα­ρα­γω­γή είναι με­γά­λη και προ­σεγ­μέ­νη. Ο θί­α­σος απο­τε­λεί­ται από 17 ηθο­ποιούς και υπάρ­χουν πολ­λοί άν­θρω­ποι που δου­λεύ­ουν στο πα­ρα­σκή­νιο για το άρτιο αυτό απο­τέ­λε­σμα. Ο κ. Λάκης Λα­ζό­που­λος ως σκη­νο­θέ­της της πα­ρά­στα­σης, έχει δώσει τον κα­λύ­τε­ρό του εαυτό!

• Υπάρ­χει βέ­βαια και μία με­ρί­δα του κοι­νού που βλέ­πει με σκε­πτι­κι­σμό τα έργα που αγα­πή­θη­καν μέσα από τον παλιό ελ­λη­νι­κό κι­νη­μα­το­γρά­φο. Τι απα­ντά­τε σε αυ­τούς;

Προ­σω­πι­κά πι­στεύω ότι η κρι­τι­κή δεν πρέ­πει να εστιά­ζει στα έργα που ανε­βαί­νουν, αλλά στον τρόπο με τον οποίο πα­ρου­σιά­ζε­ται κα­θέ­να από αυτά. Τη δε­δο­μέ­νη πε­ρί­ο­δο τυ­χαί­νει να ανε­βαί­νουν στις θε­α­τρι­κές σκη­νές πολλά έργα που γνω­ρί­σα­με και αγα­πή­σα­με μέσα από τον παλιό ελ­λη­νι­κό κι­νη­μα­το­γρά­φο. Δεν μπορώ να κρίνω εάν είναι τυ­χαίο όλο αυτό που συμ­βαί­νει ή απλά εάν προ­κύ­πτει ως ανά­γκη, πι­θα­νόν λόγω έλ­λει­ψης νέων κει­μέ­νων ικα­νών να αγα­πή­σει και να αγκα­λιά­σει το κοινό.

Εν­δε­χο­μέ­νως να τα επι­λέ­γουν οι θε­α­τρι­κοί πα­ρα­γω­γοί για λό­γους ασφα­λεί­ας. Η πα­ρου­σί­α­ση ενός έργου που έχει ήδη την ψήφο εμπι­στο­σύ­νης του κοι­νού, εμπε­ριέ­χει σαφώς μι­κρό­τε­ρο ρίσκο. Πολ­λοί μπο­ρεί να είναι οι λόγοι που ο κάθε θε­α­τρι­κός πα­ρα­γω­γός κα­τα­φεύ­γει σε έργα που γνω­ρί­ζει το κοινό μέσα από τον ελ­λη­νι­κό κι­νη­μα­το­γρά­φο. Το ζη­τού­με­νο όμως είναι, όταν μπαί­νεις στη δια­δι­κα­σία αυτή, να το κά­νεις με τον κα­λύ­τε­ρο δυ­να­τό τρόπο, σε­βό­με­νος τη φήμη και το brand name του κάθε έργου και προ­φα­νώς το ίδιο το κεί­με­νο.

• Πώς είναι για ένα ηθο­ποιό της νέας γε­νιάς να συ­νερ­γά­ζε­ται με τον Κώστα Βου­τσά, τη Μάρω Κο­ντού, το Νίκο Γα­λα­νό, τα «ιερά τέ­ρα­τα» του ελ­λη­νι­κού κι­νη­μα­το­γρά­φου; Με το κ. Βου­τσά παί­ξα­τε στο πα­ρελ­θόν και στη Ρόδο…

Είναι εμπει­ρία ζωής να μοι­ρά­ζε­σαι το θε­α­τρι­κό σα­νί­δι με αυ­τούς τους αν­θρώ­πους. Μόνο να πά­ρεις μπο­ρείς δου­λεύ­ο­ντας μαζί τους. Ακούς τόσες ιστο­ρί­ες που ανοί­γουν οι ορί­ζο­ντές σου!

Όντως, με τον Κώστα Βου­τσά συ­νερ­γά­ζο­μαι για δεύ­τε­ρη φορά στην κα­ριέ­ρα μου, γε­γο­νός που με χα­ρο­ποιεί και με τιμά πολύ! Γε­νι­κά το κλίμα είναι πολύ αρ­μο­νι­κό με­τα­ξύ μας. Ο θί­α­σος απο­τε­λεί­ται από ηθο­ποιούς 22 έως 87 ετών! Ο ένας σέ­βε­ται τον άλλο και όλα λει­τουρ­γούν άψογα. Περ­νά­με καλά.

• Έχεις δου­λέ­ψει και στο παι­δι­κό θέ­α­τρο. Πώς είναι να παί­ζεις για τα παι­διά;

Το παι­δι­κό θέ­α­τρο είναι ένα εντε­λώς ξε­χω­ρι­στό κε­φά­λαιο. Το παιδί, πε­ρι­μέ­νει να το συ­νε­πά­ρεις. Αν δεν το κα­τα­φέ­ρεις, θα το δεί­ξει. Οι ενή­λι­κες, όσοι του­λά­χι­στον δια­θέ­τουν μία κά­ποια θε­α­τρι­κή παι­δεία-δεν είναι κα­θό­λου δια­δο­μέ­νη πα­ρε­μπι­πτό­ντως-όταν πα­ρα­κο­λου­θούν μία πα­ρά­στα­ση που δεν τους αρέ­σει, δεν θα αντι­δρά­σουν. Εάν σε ένα παιδί δεν αρέ­σει αυτό που βλέ­πει, δεν θα κα­θί­σει ήσυχα στη γω­νί­τσα του… Είναι πιο αυ­θόρ­μη­τα και ει­λι­κρι­νή τα παι­διά, δεν θα σκε­φτούν τις αντι­δρά­σεις τους.

Δεν είναι τόσο εύ­κο­λο το παι­δι­κό θέ­α­τρο, δεν μπο­ρείς να κο­ροϊ­δέ­ψεις τους μι­κρούς θε­α­τές, είναι με­γά­λη η ευ­θύ­νη.

• Έχεις γίνει γνω­στός στο ευρύ κοινό μέσα από την τη­λε­ό­ρα­ση. Ποια η άποψή σου για τις τη­λε­ο­πτι­κές σει­ρές σή­με­ρα; Ποια η σχέση σου με το μέσο;

Από την αρχή ήθελα να κάνω τη­λε­ό­ρα­ση. Είναι ένα μέσο που μου αρέ­σει και με εκ­φρά­ζει. Άλλα σου προ­σφέ­ρει το θέ­α­τρο και άλλα η τη­λε­ό­ρα­ση.

Έγι­ναν αρ­κε­τές δου­λειές αυτή τη σεζόν και κά­ποιες από αυτές είναι προ­σεγ­μέ­νες. Είναι μία ανα­γνω­ρι­στι­κή χρο­νιά η φε­τι­νή κατά την άποψή μου. Πι­στεύω ότι θα φθά­σου­με στο ση­μείο να γί­νο­νται τόσες δου­λειές όσες αντέ­χει η αγορά και να είναι πολύ καλές. Θα εκλεί­ψουν δη­λα­δή οι προ­χει­ρό­τη­τες και οι αρ­πα­χτές, εκ των πραγ­μά­των. Δεν το επι­τρέ­πουν οι συν­θή­κες.

• Ποια ήταν η κα­λύ­τε­ρή σου στιγ­μή στην τη­λε­ό­ρα­ση;

Δεν μπορώ να κρίνω εγώ ο ίδιος ποια ήταν η κα­λύ­τε­ρή μου στιγ­μή στην TV. Αυτό που μπορώ να πω, είναι ότι είχα την τύχη να είμαι σε πολ­λές και καλές δου­λειές.

Τη σειρά «Στο καλό γλυ­κιά μου συ­μπε­θέ­ρα» σε σε­νά­ριο του Λευ­τέ­ρη Πα­πα­πέ­τρου και σκη­νο­θε­σία της Αμα­λί­ας Γιαν­νί­κου την αγά­πη­σα ιδιαί­τε­ρα. Ο ρόλος μου είχε με­γά­λο εν­δια­φέ­ρον. Το πί­στε­ψα πάρα πολύ το σί­ριαλ αυτό. Είχε όμως με­γα­λύ­τε­ρη τη­λε­θέ­α­ση στο web tv, καθώς απευ­θυ­νό­ταν κυ­ρί­ως στο νε­α­νι­κό κοινό, που έχει συ­νη­θί­σει σε άλ­λους ρυθ­μούς και είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο εξοι­κειω­μέ­νο με την τε­χνο­λο­γία. Η πα­ρα­γω­γή δεν μπο­ρεί όμως να επι­βιώ­σει με αυτό τον τρόπο. Πε­ρι­μέ­νει να έχει έσοδα από την τη­λε­ο­πτι­κή δια­φή­μι­ση. Μπο­ρεί λοι­πόν κά­ποια δου­λειά, όσο καλή και αν είναι, να μην κάνει επι­τυ­χία στην τη­λε­ό­ρα­ση.

Οι πρώ­τες μου δου­λειές στην τη­λε­ό­ρα­ση ήταν στα «Μαύρα Με­σά­νυ­χτα» και στο «Ευ­τυ­χι­σμέ­νοι Μαζί». Μέσα από αυτές τις σει­ρές συ­στή­θη­κα στο ευρύ κοινό. Δεν ση­μαί­νει όμως ότι οι ρόλοι μου εκεί­νοι ήταν πε­ρισ­σό­τε­ρο ή λι­γό­τε­ρο ση­μα­ντι­κοί από το ρόλο του Νε­κτά­ριου στη …Συ­μπε­θέ­ρα. Όσο και αν προ­σπα­θή­σω, δεν θα μπο­ρέ­σω να κα­τα­λή­ξω ποιο ρόλο αγά­πη­σα πιο πολύ. Είναι σαν να προ­σπα­θείς να ξε­χω­ρί­σεις ένα από τα παι­διά σου, δεν γί­νε­ται!

• Πώς μπήκε όμως το θέ­α­τρο στη ζωή σου;

Μετά τις σπου­δές μου επέ­στρε­ψα στη Ρόδο, όπου εκ­πλή­ρω­σα τη στρα­τιω­τι­κή μου θη­τεία. Αφού τε­λεί­ω­σα με το στρα­τό, με­τα­κό­μι­σα στην Αθήνα όπου μένω τα τε­λευ­ταία 16 χρό­νια. Σπού­δα­σα υπο­κρι­τι­κή και κάπως έτσι μπήκε το θέ­α­τρο στη ζωή μου. Από τότε έχω κολ­λή­σει!

• Πι­στεύ­εις ότι η Ρόδος, μία μικρή επαρ­χια­κή πόλη, θα μπο­ρού­σε να αντέ­ξει μία μό­νι­μη θε­α­τρι­κή σκηνή; Έχεις παί­ξει για ένα ολό­κλη­ρο κα­λο­καί­ρι σε πα­ρά­στα­ση του Θε­ά­τρου Νο­τί­ου Αι­γαί­ου… Ποια η άποψή σου;

Η Ρόδος δεν μπο­ρεί να συ­γκρι­θεί με μία μικρή επαρ­χια­κή πόλη. Είναι ένα νησί που έχει ζωή 12 μήνες το χρόνο. Κά­πο­τε η σεζόν διαρ­κού­σε 10 μήνες, άσχε­τα αν τώρα έχει συρ­ρι­κνω­θεί στους έξι, τρέχα γύ­ρευε γιατί…

Είναι ένα κο­σμο­πο­λί­τι­κο νησί και είναι κρίμα να δια­θέ­τει ένα τέ­τοιο σπου­δαίο θέ­α­τρο και να είναι ρη­μαγ­μέ­νο. Βλέ­πο­ντας την κα­τά­στα­ση του εθνι­κού θε­ά­τρου, δεν μπο­ρείς να πε­ρι­μέ­νεις και πολλά στον τομέα αυτό. Προ­σω­πι­κά με στε­νο­χω­ρεί να το βλέπω σε αυτή την κα­τά­ντια.

Υπάρ­χει βέ­βαια και το θέ­α­τρο της Τά­φρου όπου κά­ποιοι θί­α­σοι πα­ρου­σιά­ζουν το κα­λο­καί­ρι για να τη δου­λειά τους. Αρκεί όμως μόνο αυτό; Κατά την προ­σω­πι­κή μου άποψη, όχι! Έχει ανά­γκη το κοινό τις Ρόδου από καλές πα­ρα­στά­σεις και ει­δι­κά το χει­μώ­να! Απλά δεν υπάρ­χει χώρος για να τα φι­λο­ξε­νή­σει. Κάπου εκεί ξε­κι­νά­νε και τε­λειώ­νουν όλα.