ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Τη Ρωμιοσύνη (να) την κλαις! – Γράφει ο Κώστας Λαμπριανός

news room 3 λεπτά ανάγνωση
Λαμπριανός Κώστας

«Και να αδερφέ μου που μάθαμε να κου­βε­ντιά­ζουμε ήσυχα, ήσυχα κι απλά…

…Εμείς τρα­γου­δάμε για να σμί­ξουμε τον κόσμο».

(Γιάννης Ρίτσος, από το «Καπνι­σμένο Τσου­κάλι»)

 

Αχ, ποιητή της Ρωμιο­σύ­νης και να μπο­ρού­σες, ως άλλος Οδυσ­σέας, ν’ απο­δρά­σεις από το σκο­τεινό βασί­λειο του κάτω κόσμου.

Ν’ ανέβεις στον απάνω και να δεις πως οι καιροί αλλά­ζουν, αλλά αμε­τα­νό­ητα τα παιδιά του Εφιάλτη, σπέρ­νουν τον σπόρο της διχό­νοιας, αυτής της κατάρας της φυλής.

Τι κι αν η έρμη Πατρίδα έχει ματώσει πολλές φορές απ’ αυτήν την  κατάρα που έχει γίνει δέντρο πια, με βαθιές ρίζες.

Τι κι αν έχει πονέσει, από εθνικές συμ­φο­ρές και τρα­γω­δίες. Λένε πως η Ιστορία διδά­σκει. Λάθος, μέγα λάθος. Είναι ψέμα, ποιητή – υμνητή της Ρωμιο­σύ­νης.

Ποιος από τους Επι­γό­νους του Ελλη­νι­σμού θυμάται, σήμερα, τον εθνικό διχασμό που δια­δέ­χθηκε τις λαμπρές νίκες και το μεγά­λωμα της Πατρί­δας, αμέσως μετά τους Βαλ­κα­νι­κούς Αγώνες και τον πρώτο παγκό­σμιο πόλεμο;

Ποιος θυμάται, της εθνική τρα­γω­δία με την Μικρα­σια­τική Κατα­στροφή;

Ποιος θυμάται, τον εθνικό διχασμό του ̕’35 που γέννησε την δικτα­το­ρία του Μεταξά;

Ποιος θυμάται, την Συμ­φω­νία της Βάρ­κι­ζας και το εμφύλιο αιμα­το­κύ­λι­σμα που ακο­λού­θησε;

Ποιος θυμάται, τα πέτρινα χρόνια που ακο­λού­θη­σαν και τη «Χαμένη Άνοιξη» του 1964, που έφερε τη βαρυ­χει­μω­νιά της Χούντας των Συνταγ­μα­ταρ­χών;

Ποιος θυμάται, την εθνική τρα­γω­δία της Κύπρου, μολο­νότι για 44 χρόνια κρα­τιέ­ται στο προ­σκή­νιο των μεγάλων εθνικών ζητη­μά­των;

Ποιος θυμάται, στα ειρη­νικά χρόνια που ακο­λού­θη­σαν τα «πράσινα» και «γαλάζια» καφε­νεία της περιό­δου 1984-89;

Κανένας. Ναι, κανένας τιμη­μένε ποιητή!

Μάγισσα Κίρκη, και λάγνα η Εξουσία. Και τα κοπέλια, φασι­στοειδή, δεξιά, κεντρο­δε­ξιά, σοσια­λί­ζο­ντα και αρι­στε­ρό­στροφα «σφά­ζο­νται» σήμερα στην ποδιά της.

Δίχως να βλέπουν τα πυκνά μαύρα σύννεφα που σκε­πά­ζουν τον κατα­γά­λανο ουρανό της δόλιας Πατρί­δας.

Με τα μάτια της ψυχής ερμη­τικά κλειστά, με το πνεύμα νοσηρό, χωρίς ιστο­ρική συνεί­δηση, ολί­γι­στοι ηγέτες και ηγε­τί­σκοι πορεύ­ο­νται με οδηγό τον εθνο­κτόνο εγω­τι­σμό τους, μήτρα του αχα­λί­νω­του μίσους.

Οι «αδερ­φο­φά­δες», για να θυμη­θούμε και τον μεγάλο Έλληνα Καζαν­τζάκη «ειν̕  εδώ» και στις μέρες μας.

«Και οι λέξεις φλέβες είναι. Μέσα τους αίμα κυλάει» έλεγες ποιητή της Ρωμιο­σύ­νης.

«Κλέφτες και απα­τε­ώ­νες» φωνά­ζουν οι «μεν» για τους «δε».

«Άθλιοι και συμ­μο­ρί­τες» αντι­φω­νούν οι «δε» για τους «μεν».

Φωνές βέβηλες στον ναό της Δημο­κρα­τίας, που ορα­μα­τί­στη­καν οι πρό­γο­νοι, φωνές τοξικές που δηλη­τη­ριά­ζουν τις ψυχές των Ελλήνων, απα­ντα­χού.

Κι από κάτω ένας λαός τσα­κι­σμέ­νος, εξο­ντω­μέ­νος, με έντονα συμ­πτώ­ματα μιθρι­δα­τι­σμού, και κοι­μι­σμένα ανα­κλα­στικά, χαρα­κτη­ρι­στικά μιας κοι­νω­νίας απο­δο­μη­μέ­νης, κατα­θλι­πτι­κής, όπου όμως βρίσκει πρό­σφορο έδαφος ο σπόρος της διχό­νοιας.

Βαριά συν­νε­φια­σμέ­νος ο ουρανός της Πατρί­δας, προ­οιω­νί­ζε­ται την καται­γίδα που ’ρχεται.

Εξ ανα­το­λών η Τουρκία, με ηγέτη έναν Σουλ­τάνο που, ορα­μα­τί­ζε­ται την ανα­βί­ωση της Οθω­μα­νι­κής Αυτο­κρα­το­ρίας, περι­μέ­νει την κατάλ­ληλη στιγμή για να ξαμο­λύ­σει τους «γκρί­ζους λύκους» του, στο Αιγαίο, τη Θράκη και την Κύπρο.

Στα Ίμια νιώσαμε ήδη τη βρόμικη ανάσα τους, αλλά τα κοπέλια, κόκκινα, γαλάζια, πράσινα και μαύρα έχουν σφιγ­μένα στα χέρια τα μαχαί­ρια του αλλη­λο­σπα­ραγ­μού. Καμιά αντί­δραση, κι όταν ακόμα ο άπατρις Ζου­ρά­ρις, με τον ζουρ­λο­μαν­δύα του, δήλωνε με στόμφον ότι δεν είναι και τίποτα, αν οι «γκρίζοι λύκοι» μας αρπά­ξουν ένα νησί.

Και από πάνω μας Αλβανοί, Σλάβοι, Σκο­πια­νοί, πιόνια του Σουλ­τά­νου, καρα­δο­κούν να υλο­ποι­ή­σουν τους αλυ­τρω­τι­κούς στόχους τους.

Αδιά­φο­ροι οι δικοί μας Ηγε­μό­νες, θια­σώ­τες του μακια­βε­λι­σμού, δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται τα σχέδια αλλαγής των συνόρων στα Βαλ­κά­νια. Το πρώτο βήμα ήταν η διάλυση της Γιου­γκο­σλα­βίας. Τώρα, από εχθρούς και «συμ­μά­χους» μεθο­δεύ­ε­ται το δεύτερο.

Και ανι­στό­ρη­τοι, δεν γνω­ρί­ζουν ή θέλουν να ξεχνούν ότι από το Σερά­γεβο, με την δολο­φο­νία του αρχι­δούκα της Αυστρο­ουγ­γα­ρίας Φρα­γκί­σκου Φερ­δι­νάν­δου και της γυναί­κας του, το 1914, από εθνι­κι­στές, μέλη του κινή­μα­τος «Νέα Βοσνία», άναψε το φυτίλι του Α’ Παγκό­σμιου Πολέμου.

«Ανά­δελφο Έθνος» η Ελλάδα και πολ­λά­κις προ­δο­μένο από «φίλους και συμ­μά­χους».

Σφίγγει ο κλοιός γύρω μας, αλλά ο πολι­τι­κός κόσμος της χώρας, βαθιά διχα­σμέ­νος, περί άλλων τυρ­βά­ζει.

Βου­λιά­ζει στη δίνη των σκαν­δά­λων, υπαρ­κτών ή κατα­σκευα­σμέ­νων, στον βάλτο της παρακ­μής.

Δεν μάθαμε ποιητή μου, να συζη­τάμε ήσυχα, ήσυχα και απλά.

Δεν κατα­λα­βαι­νό­μα­στε, δεν δίνουμε τα χέρια της ομο­ψυ­χίας, δεν σμί­γουμε τον κόσμο.

Ευτυχώς, εσύ έφυγες νωρίς. Γιατί, σήμερα, θα έγραφες: Τη Ρωμιο­σύνη να της κλαίς!

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου 1 σχόλιο

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.