«Στην καρδιά μου ο Κολοσσός»!

Ο Μάλ­κολμ Γκρί­φιν έδωσε ορι­στι­κά τα χέρια με τη Ζενίτ Αγίας Πε­τρού­πο­λης και μετά το ορι­στι­κό deal, μί­λη­σε για την πα­ρου­σία του στη Ρόδο και την ομάδα. «Ο Κο­λοσ­σός θα έχει για πάντα μία θέση στην καρ­διά μου! Από τον πρό­ε­δρο μέχρι τον τε­λευ­ταίο άν­θρω­πο που είναι στην ομάδα. Όπως είναι ο Σπύ­ρος (φρο­ντι­στής), ο οποί­ος είναι ένα από τα πιο σκλη­ρά ερ­γα­ζό­με­να άτομα στην ομάδα, οι προ­πο­νη­τές (Στά­θης, Πάνος, Μά­ριος) και ο Βα­σί­λης (φυ­σι­κο­θε­ρα­πευ­τής). Όπως είναι ο Γιώρ­γος και η Μαρία στα γρα­φεία και ο Πάνος (γρα­φείο τύπου). Όλοι τους ήταν εξαι­ρε­τι­κοί άν­θρω­ποι και χωρίς αυτή την ευ­και­ρία που πήρα από την ομάδα, πι­θα­νώς να μην ήμουν σε θέση να απο­δε­χθώ αυτή τη με­γά­λη πρό­κλη­ση που μου πα­ρου­σιά­στη­κε.

Η εμπει­ρία που είχα με τον κό­ουτς Λυ­κο­γιάν­νη ήταν πολύ εν­δια­φέ­ρου­σα. Είχα να νιώσω έτσι από το δεύ­τε­ρο έτος στο κο­λέ­γιο. Δη­λα­δή, ο τρό­πος με τον οποίο προ­ε­τοί­μα­ζε εμένα και τους συ­μπαί­κτες μου, με την κάθε λε­πτο­μέ­ρεια και στην εντέ­λεια, για τα παι­χνί­δια. Επί­σης, τον αγά­πη­σα ως προ­σω­πι­κό­τη­τα, αλλά και για τον σκλη­ρό τρόπο δου­λειάς που έχει, καθώς με έκανε να νιώθω ση­μα­ντι­κός κάθε μέρα. Τα προη­γού­με­να χρό­νια δεν είχα συ­νη­θί­σει αυτόν τον τρόπο, αλλά με τα απο­τε­λέ­σμα­τά του ο Κο­λοσ­σός δεί­χνει πως είναι μία πολύ δύ­σκο­λα αντι­με­τω­πί­σι­μη ομάδα. Ο κό­ουτς είναι το κε­φά­λι της ομά­δας και με­τα­φέ­ρει το πάθος του για το παι­χνί­δι από τον πρώτο μέχρι τον τε­λευ­ταίο παί­κτη.

Οι συ­μπαί­κτες μου στον Κο­λοσ­σό ήταν οι κα­λύ­τε­ροι που είχα από το γυ­μνά­σιο. Κα­νείς δεν είναι εγω­ι­στής και όλοι γε­λού­σα­με και περ­νού­σα­με ωραία κάθε μέρα και πάντα ο ένας στή­ρι­ζε τον άλλον. Αυτό που μου άρεσε ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο, ήταν το γε­γο­νός ότι από την αρχή με δέ­χθη­καν να είμαι ένας από τους ηγέ­τες τους. Ακόμη και όταν τους απο­γο­ή­τευ­σα κά­ποιες στιγ­μές, κα­νείς δεν με έκανε να αι­σθαν­θώ άσχη­μα και αυτό ση­μαί­νει πολλά για μένα. Κα­νείς δεν έδει­χνε με το δά­χτυ­λο για να κα­τα­λο­γί­σει ευ­θύ­νες, αλλά πη­γαί­να­με κάθε μέρα στην προ­πό­νη­ση, προ­ε­τοι­μα­ζό­μα­σταν σκλη­ρά και γι­νό­μα­σταν ΕΝΑ κό­ντρα στους αντι­πά­λους μας.

Για τους φι­λά­θλους μας θα ήθελα να πω ότι η στή­ρι­ξή τους ήταν με δια­φο­ρά η κα­λύ­τε­ρη που είχα στα τέσ­σε­ρα χρό­νια που αγω­νί­ζο­μαι ως επαγ­γελ­μα­τί­ας. Στα εντός έδρας παι­χνί­δια έκα­ναν το έργο των αντι­πά­λων πολύ δύ­σκο­λο και σχε­δόν γέ­μι­ζαν το γή­πε­δο, ανε­ξαρ­τή­τως αντι­πά­λων. Εκτι­μώ βα­θύ­τα­τα τους φι­λά­θλου μας, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο από όσο εκεί­νοι νο­μί­ζουν. Τέλος, θα ήθελα να ευ­χα­ρι­στή­σω θερμά τους ιδιο­κτή­τες της ομά­δας για την από­φα­ση της πα­ρα­χώ­ρη­σής μου στην ομάδα της Ζενίτ δί­νο­ντάς μου την ευ­και­ρία να κάνω το επό­με­νο βήμα στην κα­ριέ­ρα μου.