ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Επίσκεψη της Προέδρου στην «μοναχική και γενναία» φρουρό της Κινάρου

news room 1 λεπτό ανάγνωση
Σακελλαροπούλου-Ειρήνη
Μέγεθος γραμμάτων

Στην Κί­να­ρο, όπου συ­να­ντή­θη­κε με τη μο­να­δι­κή κά­τοι­κο του νη­σιού Ει­ρή­νη Κα­τσο­τούρ­χη με­τέ­βη σή­με­ρα η Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας Κα­τε­ρί­να Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου, συ­νο­δευό­με­νη από τον υφυ­πουρ­γό Εθνι­κής Άμυ­νας Αλ­κι­βιά­δη Στε­φα­νή.

Η Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας πα­ρέ­μει­νε στο νησί δυο ώρες, στη διάρ­κεια των οποί­ων συ­ζή­τη­σε με την κυρία Κα­τσο­τούρ­χη για την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά της.

«Η κυρά Ρήνη συμ­βο­λί­ζει τα φε­τι­νά Χρι­στού­γεν­να με έναν τρόπο. Είναι μο­να­χι­κή και γεν­ναία η ίδια», είπε με­τα­ξύ άλλων η Πρό­ε­δρος προ­τού απο­χαι­ρε­τή­σει την ακρί­τισ­σα.

Ολό­κλη­ρη η δή­λω­ση της Προ­έ­δρου ήταν η εξής:

«Πα­ρα­μο­νές Χρι­στου­γέν­νων, βρι­σκό­μα­στε, πολύ λίγοι από εμάς στην Κί­να­ρο, συ­ντρο­φιά με την κυρά Ρήνη. Σκε­φτή­κα­με ότι τα φε­τι­νά, ει­δι­κά, Χρι­στού­γεν­να, είναι ο κα­τάλ­λη­λος προ­ο­ρι­σμός, γιατί η κυρά Ρήνη συμ­βο­λί­ζει τα φε­τι­νά Χρι­στού­γεν­να με έναν τρόπο. Είναι μο­να­χι­κή και γεν­ναία η ίδια. Κάπως έτσι κα­λού­μα­στε να εί­μα­στε όλοι εμείς, με τις ιδιαί­τε­ρες συν­θή­κες που ζούμε. Πριν λίγο μας είπε «εγώ είμαι σε κα­ρα­ντί­να τόσα χρό­νια». Βέ­βαια η δική της κα­ρα­ντί­να είναι μα­γι­κή. Χαί­ρο­μαι πάρα πολύ που εί­μα­στε σή­με­ρα εδώ και της κρα­τή­σα­με λίγο συ­ντρο­φιά. Και ακρι­βώς αυτό το μή­νυ­μα θα θέ­λα­με να δώ­σου­με σε όλους. Καλά Χρι­στού­γεν­να, από μια άκρη της Ελ­λά­δας, στο Αι­γαίο. Να εί­μα­στε καλά όλοι κι εσείς κυ­ρί­ως κυρά Ρήνη να είστε καλά, να φυ­λά­τε το νησί μας».

H κυρα-Ρήνη Κα­τσο­τούρ­χη, μένει ολο­μό­να­χη εκεί από τότε που πέ­θα­νε ο άν­δρας της, ο Μικές, το 2013. Η επι­κοι­νω­νία με τον έξω κόσμο είναι πε­ριο­ρι­σμέ­νη. Κάθε δέκα μέρες πη­γαί­νει προ­μή­θειες και τα­χυ­δρο­μείο ένα καΐκι από την Αμορ­γό σε επι­δο­τού­με­νο δρο­μο­λό­γιο από το κρά­τος.

Σε συ­νέ­ντευ­ξή της τον πε­ρα­σμέ­νο Οκτώ­βριο στην «Κα­θη­με­ρι­νή» η κυρία Ει­ρή­νη, που γεν­νή­θη­κε στην Αμορ­γό, και τα­ξί­δε­ψε ημε­ρών ακόμη στην Κί­να­ρο και με­γά­λω­σε με τις αδερ­φές της στο νησί, πε­ριέ­γρα­φε ως εξής τη δια­δρο­μή της

«Οταν έκλει­σα τα 14 με πή­γα­νε στην Κά­λυ­μνο και λίγο αρ­γό­τε­ρα γνώ­ρι­σα τον άνδρα που πα­ντρεύ­τη­κα. Ο Μικές έφυγε με­τα­νά­στης στην Αυ­στρα­λία και σε έναν χρόνο τον ακο­λού­θη­σα και εγώ, το 1970. Κά­τσα­με 15 χρό­νια στο Ντάρ­γουιν, δεν μου άρεσε κα­θό­λου, είχε κακό κλίμα, κου­νού­πια. Το 1985 ξα­να­γυ­ρί­σα­με πια στην Ελ­λά­δα με την οι­κο­γέ­νεια και πή­γα­με να ζή­σου­με στην Κά­λυ­μνο από όπου κα­τα­γό­ταν ο Μικές. Στο με­τα­ξύ οι γο­νείς μου είχαν μεί­νει οι μόνοι κά­τοι­κοι της Κι­νά­ρου και όταν το 1997 αρ­ρώ­στη­σε και πέ­θα­νε ο πα­τέ­ρας μου, η μάνα μου πήγε μό­νι­μα στην Αμορ­γό, το νησί έμει­νε δίχως άν­θρω­πο», λέει η κυρα-Ρήνη.

 

 

Εκεί­νη την πε­ρί­ο­δο έγι­ναν πολ­λές κλο­πές και βαν­δα­λι­σμοί στην έρημη Κί­να­ρο. Κά­ποιοι άρ­χι­σαν να κλέ­βουν ζώα από τα κο­πά­δια του Γιώρ­γου Θη­ραί­ου, ενώ λε­η­λά­τη­σαν τα σπί­τια, ψά­χνο­ντας για θη­σαυ­ρούς. Αυτό έκανε την κυρα-Ρήνη να γυ­ρί­σει πια στο νησί το 2000 και να εγκα­τα­στα­θεί μό­νι­μα με τον άνδρα της: «Ηταν μια υπό­σχε­ση που είχα δώσει στον πα­τέ­ρα μου, να φυλάω την Κί­να­ρο, μου την εμπι­στεύ­τη­κε αλλά το ήθελα και γω. Μου αρέ­σει το τοπίο, η αγριά­δα, δεν ξέρω, όπου και να πάω δεν μπορώ να το απο­χω­ρι­στώ. Και ένα βα­σί­λειο να μου δώ­σεις, τί­πο­τε δεν θέλω, μόνον την Κί­να­ρο. Οποιος ζήσει εδώ και μετά πε­θά­νει η τε­λευ­ταία κου­βέ­ντα που θα πει θα ’ναι Κί­να­ρος».

Σχολιασμός Άρθρου

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται.

Προσθέστε ένα σχόλιο

Το E-mail δεν θα δημοσιευτεί.
Πρέπει να συμπληρωθούν όλα τα πεδία για την υποβολή του σχολίου.