Βραβείο στους «αγγέλους» του Αιγαίου

Αρχές Οκτω­βρίου, κατά την ανά­γνωση των προ­γραμ­μα­τι­κών δηλώ­σεων της κυβέρ­νη­σης, ο υπουρ­γός Ναυ­τι­λίας και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής Θοδωρής Δρίτσας μεταξύ άλλων μίλησε με θερμά λόγια για τον ανθυ­πο­πλοί­αρχο του Λιμε­νι­κού Κυριάκο Παπα­δό­πουλο, κυβερ­νήτη του σκάφους 602 που έχει σώσει εκα­το­ντά­δες, ίσως και χιλιά­δες πρό­σφυ­γες στη Μυτι­λήνη, ανάμεσά τους γυναί­κες και μικρά παιδιά, συχνά κάτω από δύσκο­λες και­ρι­κές συν­θή­κες, και είχε απο­κα­λύ­ψει ότι θα προ­τα­θεί για βρά­βευση από την Ακα­δη­μία Αθηνών.

Την Τρίτη το από­γευμα τιμή­θηκε, μεταξύ πολλών άλλων, από την Ακα­δη­μία για την προ­σφορά και το έργο που έχει δια­τε­λέ­σει μαζί με το πλήρωμα του σκάφους του στα νερά του Αιγαίου κατά τις επι­χει­ρή­σεις έρευνας και διά­σω­σης.

Από τη Μυτι­λήνη όμως προ­έρ­χε­ται και ένας άλλος ξεχω­ρι­στός άνθρω­πος που τιμή­θηκε μετά θάνατον από την Ακα­δη­μία Αθηνών για την προ­σφορά του. Ο παπα-Στρατής, ψυχή της οργά­νω­σης «Αγκαλιά», είχε αφιε­ρώ­σει τη ζωή του στη βοήθεια ανθρώ­πων που είχαν ανάγκη ανε­ξαρ­τή­τως χρώ­μα­τος, θρη­σκείας, κατα­γω­γής. Στην τελετή παρα­βρέ­θη­καν μέλη της οικο­γέ­νειάς του.

Τους δύο τιμη­θέ­ντες συνέ­δεαν η Μυτι­λήνη και το Λιμε­νικό, καθώς ο κ. Παπα­δό­που­λος είχε γνω­ρί­σει τον παπα-Στρατή μέσω του γιου του ο οποίος υπη­ρε­τεί σε σκάφος του Λιμε­νι­κού Σώματος που κάνει περι­πο­λίες στον Μόλυβο.

Δεύτερο «σπίτι» του η θάλασσα

Ο 41χρονος Κυριά­κος Παπα­δό­που­λος κατά­γε­ται από τη Μυτι­λήνη και προ­έρ­χε­ται από προ­σφυ­γική οικο­γέ­νεια από τη Νικο­μή­δεια της Μικράς Ασίας. Η μεγάλη του αγάπη, όπως λέει, είναι η θάλασσα που τη θεωρεί δεύτερη οικο­γέ­νειά του, όπως και τα πλη­ρώ­ματα των σκαφών. Η… πρώτη οικο­γέ­νειά του περι­λαμ­βά­νει δύο κόρες, 13 και 6 χρόνων.

Είναι από­φοι­τος της Σχολής Εμπο­ρο­πλοιάρ­χων των Οινου­σών, ναυ­τι­κός πρώτα σε πλοίο του Εμπο­ρι­κού Ναυ­τι­κού. Υπη­ρε­τεί τα τελευ­ταία 16 χρόνια στο Λιμε­νικό Σώμα και πέρασε όλο αυτό το διά­στημα στην παρα­με­θό­ριο, στο νησί της Λέσβου. Από το 2000 είναι κυβερ­νή­της σε σκάφος του Λιμε­νι­κού. Δεν έχει σκεφτεί τον εαυτό του σε υπη­ρε­σία γρα­φείου και σημειώ­νει πως κάνει αυτό που ήθελε.

«Το Βήμα» συνο­μί­λησε μαζί του λίγες ώρες πριν από τη βρά­βευσή του από την Ακα­δη­μία. Οπως είπε, θεωρεί τιμή του που βρα­βεύ­ε­ται και ότι στο πρόσωπό του ουσια­στικά επι­βρα­βεύ­ε­ται το έργο που επι­τε­λεί το Λιμε­νικό Σώμα ανα­φο­ρικά με την προ­στα­σία της ανθρώ­πι­νης ζωής στη θάλασσα.

Για την ψυχο­λο­γική επι­βά­ρυνση από τις περι­πτώ­σεις έρευνας-διάσωσης προ­σφύ­γων που κιν­δυ­νεύ­ουν και ασχέτως αν έχει παιδιά ή όχι, τα συναι­σθή­ματα, όπως τονίζει, είναι τα ίδια, όπως και των άλλων συνα­δέλ­φων του. Δηλαδή, συμπλη­ρώ­νει, με τον ίδιο ζήλο, αγωνία και αυτα­πάρ­νηση προ­σπα­θούν να σώσουν έστω και μία ζωή που κιν­δυ­νεύει· εάν μάλιστα αυτό επι­τευ­χθεί, είναι επι­τυ­χία.

Προ­σθέ­τει ότι λόγω της τριβής με αυτά τα συμ­βά­ντα σε καθη­με­ρινό επίπεδο αλλά και με την εμπει­ρία που έχουν απο­κο­μί­σει πλέον, έχουν κατα­φέ­ρει οι απώ­λειες σε ανθρώ­πι­νες ζωές να είναι μηδε­νι­κές σε σχέση με τον αριθμό των προ­σφύ­γων και μετα­να­στών που δια­πλέ­ουν στα ελλη­νικά χωρικά ύδατα.

Ολα για τη διάσωση

Οπως υπο­γραμ­μί­ζει, στις οικο­γέ­νειές τους ή στο φιλικό τους περι­βάλ­λον που δεν έχει σχέση με το Λιμε­νικό προ­σπα­θούν να μη μετα­φέ­ρουν τις άσχημες εικόνες που αντι­με­τω­πί­ζουν στις επι­χει­ρή­σεις και προ­σπα­θούν να τις συζη­τούν μεταξύ τους για να τις απο­βάλ­λουν.

Είναι συναι­σθή­ματα, όπως λέει, που δεν μπορούν να περι­γρα­φούν εύκολα. Οσο για την άσχημη τροπή που παίρνει μια προ­σπά­θεια, όλα ξεπερ­νιού­νται με τη διάσωση ενός άλλου ανθρώ­που. «Εστω και αν έχουμε μια απώλεια, αν σώσουμε μια ανθρώ­πινη ζωή για εμάς είναι επι­τυ­χία» λέει χαρα­κτη­ρι­στικά.

Τα συναι­σθή­ματα, σημειώ­νει, είναι δύσκολα και ιδιαί­τερα όταν έχουν να δια­χει­ρι­στούν περί­πτωση με παιδιά που είναι αβο­ή­θητα και το νερό είναι άγνωστο περι­βάλ­λον για αυτά, δεν ξέρουν κολύμπι, δεν φορούν κατάλ­ληλα σωσίβια. Οταν έχουν τέτοια γεγο­νότα, λέει ότι είναι ακόμη πιο δύσκολο από το να έχουν να κάνουν με ενη­λί­κους που κιν­δυ­νεύ­ουν.

Στη μνήμη του, όπως τονίζει, μένει κάθε τραγικό περι­στα­τικό. Το τελευ­ταίο συμβάν που δεν έχει ξεπε­ρά­σει είναι το πολύ­νε­κρο ναυάγιο της 28ης Οκτω­βρίου με θύματα πολλά παιδιά και βρέφη. Αλλά από την άλλη, αυτό που του δίνει χαρά για να ξεπε­ρά­σει όσο γίνεται αυτό το περι­στα­τικό είναι ότι είχαν περι­συλ­λέ­ξει από τη θάλασσα 10 παιδιά που είχαν χάσει τις αισθή­σεις τους και τα είχαν οι γονείς στην αγκαλιά τους εν πλω. Τα μέλη του πλη­ρώ­μα­τος προ­σπά­θη­σαν να τα επα­να­φέ­ρουν στη ζωή και τα κατά­φε­ραν· αυτό θεωρεί ότι είναι μεγάλη επι­τυ­χία.

Το ΒΗΜΑ