Αποζημίωση ύψους 183,5 εκατ. ευρώ για ξενοδοχειακή επένδυση σε βραχονησίδα !

Χρη­μα­τική απο­ζη­μί­ωση 183.443.193 ευρώ (!) διεκ­δι­κεί, με αγωγή που προ­γραμ­μα­τί­στηκε να συζη­τη­θεί την 21η Σεπτεμ­βρίου 2015 ενώπιον του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, ξενο­δο­χειακή και του­ρι­στική εται­ρεία από τον Δήμο Καλύ­μνου, τον Υπουργό Αιγαίου και το Ελλη­νικό Δημόσιο, νομίμως εκπρο­σω­πού­μενο από τον Υπουργό Οικο­νο­μι­κών.

Η εται­ρεία εκμί­σθωσε νησίδα στην Κάλυμνο και κίνησε τις δια­δι­κα­σίες για την ανέ­γερση πολυ­τε­λούς ξενο­δο­χεια­κής μονάδας. Η επέν­δυση δεν υλο­ποι­ή­θηκε με υπαι­τιό­τητα, όπως επι­ση­μαί­νει των ενα­γο­μέ­νων, αφού η νησίδα κρίθηκε στην πορεία προ­στα­τευό­μενη ως Natura…

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης, που έχει προ­κα­λέ­σει θόρυβο εξαι­τίας του πρω­το­φα­νούς μεγέ­θους για τα τοπικά δικα­στικά χρονικά, του ύψους της απο­ζη­μί­ω­σης, φέρεται να έχει ως εξής:

Η ενά­γουσα εται­ρεία δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στον τομέα των του­ρι­στι­κών επι­χει­ρή­σεων και της εκμε­τάλ­λευ­σης του­ρι­στι­κών μονάδων και εγκα­τα­στά­σεων.

Με αίτησή της προς τον Δήμο Καλυ­μνίων ζήτησε τη μίσθωση της νησίδας «ΝΕΡΑ», κυριό­τη­τας του τελευ­ταίου, προ­κει­μέ­νου να ανε­γεί­ρει του­ρι­στική μονάδα, χωρίς επι­βά­ρυνση του εν λόγω Δήμου, η σχετική δε δαπάνη θα καλυ­πτό­ταν από ίδια κεφά­λαια, τρα­πε­ζική χρη­μα­το­δό­τηση ή κρατική επι­δό­τηση.

Η επεν­δυ­τική πρόταση συνί­στατο στην κατα­σκευή επί της ερη­μο­νη­σί­δος ξενο­δο­χεια­κής μονάδας πολυ­τε­λείας, δυνα­μι­κό­τη­τας 720 κλινών και 329 δωμα­τίων, συνο­λι­κού κόστους 4.390.000.000 δρχ.

Η επέν­δυση θα ήταν απο­λύ­τως κερ­δο­φόρα και συμ­φέ­ρουσα για τον Δήμο Καλυ­μνίων, οι προ­βλέ­ψεις βιω­σι­μό­τη­τας της μονάδας ενθαρ­ρυ­ντι­κές και λόγω της διε­θνούς ανα­γνω­ρί­σεως του του­ρι­στι­κού κλάδου στην περιοχή εγκα­τα­στά­σεως δεν προ­βλε­πό­ταν καμία αρνη­τική τάση για την εν λόγω επέν­δυση.

Ο ενα­γό­με­νος Δήμος, με την με αριθμό 186/1990 απόφαση της ειδικής δημαρ­χια­κής επι­τρο­πής που συστή­θηκε ειδικώς για το σκοπό αυτό, απο­φά­σισε υπέρ της δυνα­τό­τη­τας εκμί­σθω­σης της εν λόγω νησίδας. Ακο­λού­θως, ο δήμαρ­χος Καλυ­μνίων με την από 15-1-1991 δια­κή­ρυξη προ­κή­ρυξε προ­φο­ρικό πλειο­δο­τικό δια­γω­νι­σμό για την εκμί­σθωση της νησίδας «ΝΕΡΑ».

Η εν λόγω δια­κή­ρυξη προ­έ­βλεπε:

– ως τιμή εκκί­νη­σης του ετήσιου μισθώ­μα­τος το ποσό των 300.000 δρχ. – την κατά­θεση εγγυ­η­τι­κής επι­στο­λής Τρα­πέ­ζης ή Γραμ­μα­τίου Παρα­κα­τα­θή­κης του Ταμείου Παρα­κα­τα­θη­κών και Δανείων ποσού ίσου με ποσοστό 10% της τιμής εκκι­νή­σεως του ετήσιου μισθώ­μα­τος

– η διάρ­κεια της μίσθω­σης ορί­σθηκε σε τριάντα (30) έτη,

– για την κατάρ­τιση της μίσθω­σης προ­ϋ­πο­τί­θετο η υλο­ποί­ηση επεν­δύ­σεων, ύψους 500.000.000 δρχ. που έπρεπε να περα­τω­θούν εντός τριών (3) ετών από την υπο­γραφή της επί­δι­κης μισθώ­σεως,

– από την εκμί­σθωση θα εξαι­ρού­ντο τα υφι­στά­μενα κτί­σματα και

– μετά τη λήξη του μισθω­τη­ρίου συμ­βο­λαίου οι υλο­ποι­η­θεί­σες επεν­δύ­σεις θα περιέρ­χο­νταν στην κυριό­τητα του Δήμου Καλυ­μνίων.

Η ενά­γουσα κατέ­θεσε επεν­δυ­τική πρόταση για κατα­σκευή επί της εν λόγω νησίδας ξενο­δο­χεια­κής μονάδας πολυ­τε­λείας, δυνα­μι­κό­τη­τας 720 κλινών και 329 δωμα­τίων, συνο­λι­κού κόστους 4.390.000.000 δρχ.

Την 28-1-1991, δυνάμει της με αριθμό 2/28-1-1991 από­φα­σης της Δημαρ­χια­κής Επι­τρο­πής, ο ως άνω δια­γω­νι­σμός κατα­κυ­ρώ­θηκε στην ενά­γουσα.

Στη συνέ­χεια, την 20-12-1994 υπο­γρά­φηκε, μεταξύ της ενά­γου­σας και του ενα­γό­με­νου Δήμου το με αριθμό 32069/1994 μισθω­τή­ριο συμ­βό­λαιο με τους κάτωθι όρους:

– η διάρ­κεια του μισθω­τη­ρίου συμ­βο­λαίου ορί­στηκε στο χρονικό διά­στημα των ενε­νή­ντα εννέα (99) ετών,

– το ετήσιο μίσθωμα ορί­στηκε για τα πρώτα τρία χρόνια στο ποσό των 305.000 δρχ. μετά το πέρας δε της τριε­τίας συμ­φω­νή­θηκε το ετήσιο μίσθωμα να αυξηθεί στο ποσό των 2.000.000 δρχ. ανα­προ­σαρ­μο­ζό­μενο ανά διετία

– η ολο­κλή­ρωση των επεν­δυ­τι­κών εργα­σιών θα γινόταν εντός τριών (3) ετών από την έγκριση εκτέ­λε­σης αυτών από των Ε.Ο.Τ.

– η ενά­γουσα υπο­χρε­ούτο σε εκτέ­λεση επεν­δύ­σεων ύψους 2.500.000.000 δρχ., ενώ ο ενα­γό­με­νος Δήμος δεσμευό­ταν ρητώς να εγκρί­νει αίτημα της ενά­γου­σας περί εγγρα­φής υπο­θή­κης υπέρ τρά­πε­ζας ή άλλου χρη­μα­το­δο­τι­κού οργα­νι­σμού στην μίσθια νησίδα

– απα­γο­ρεύ­θηκε η ολική υπεκ­μί­σθωση της νησίδας

στ) εξαι­ρού­νταν τα υφι­στά­μενα και ανή­κο­ντα στον Δήμο κτί­σματα επί της νησίδας,

– η ενά­γουσα ανέλαβε την υπο­χρέ­ωση να δια­φυ­λάτ­τει το φυσικό περι­βάλ­λον και

– η μισθω­τική σύμβαση τελούσε υπό την αίρεση της εγκρί­σεως της καταλ­λη­λό­τη­τας των γηπέδων της νησίδας από τον Ε.Ο.Τ.

Κατόπιν τούτων η ενά­γουσα υπέβαλε στον ενα­γό­μενο Δήμο όλα τα απαι­τού­μενα έγγραφα στοι­χεία, προ­κει­μέ­νου να αρχίσει εργα­σίες επί της νησίδας.

Παράλ­ληλα δε υπέβαλε στην αρμόδια Υπη­ρε­σία Ιδιω­τι­κών Επεν­δύ­σεων του τότε Υπουρ­γείου Εθνικής Οικο­νο­μίας την με αριθμό πρω­το­κόλ­λου 30173/14-12-1995 αίτηση, προ­κει­μέ­νου η επέν­δυσή της να υπαχθεί στις δια­τά­ξεις του ανα­πτυ­ξια­κού Ν.1892/1990.

Στη  συνέ­χεια η Κεντρική Γνω­μο­δο­τική Επι­τροπή του άρθρου 8 του Ν1892/1990, στην 51η Συνε­δρί­ασή της ενέ­κρινε την επι­χο­ρή­γηση του Δημο­σίου επί ποσο­στού 40% της συνο­λι­κής επεν­δύ­σεως.

Ενόψει, όμως, κατη­γο­ριών για λαθρε­μπο­ρία κατά του βασικού μετόχου της ενά­γου­σας, η ανωτέρω Κεντρική Γνω­μο­δο­τική Επι­τροπή γνω­μο­δό­τησε ότι η προ­τει­νό­μενη επέν­δυση δεν είναι βάσιμη και δεν πληροί τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις υπα­γω­γής στον Ν.1892/1990 λόγω της αμφι­σβη­τού­με­νης φερεγ­γυό­τη­τας του κυρίου μετόχου της εται­ρείας.

Ο βασικός μέτοχος της ενά­γου­σας κρίθηκε αμε­τα­κλή­τως αθώος από τις κατη­γο­ρίες που του είχαν απαγ­γελ­θεί με την υπ’ αρίθμ. 50/2003 απόφαση του Πεντα­με­λούς Εφε­τείου Πει­ραιώς.

Η ενά­γουσα με την με αριθμό 2767/2003 αναφορά-αίτησή της προς το Υπουρ­γείο Οικο­νο­μίας και Οικο­νο­μι­κών ζήτησε την επα­νε­ξέ­ταση, από την αρμόδια υπη­ρε­σία, της επί­μα­χης επέν­δυ­σης στον προ­α­να­φε­ρό­μενο ανα­πτυ­ξιακό νόμο, αλλά με την με αριθμό ΔΠΑ9914/16-10-2000 απόφαση του Υπουρ­γού Αιγαίου (ΦΕΚ 1323 Β’), η εν λόγω νησίδα χαρα­κτη­ρί­σθηκε «ιδιαι­τέ­ρου φυσικού κάλλους».

Κατόπιν αυτού, η ενά­γουσα απευ­θύν­θηκε στο Δήμο Καλυ­μνίων, προ­κει­μέ­νου ο τελευ­ταίος να εκπλη­ρώ­σει την συμ­βα­τική υπο­χρέ­ωσή του, ήτοι τη συν­δρομή  του για την κίνηση των δια­δι­κα­σιών και την έκδοση των πιστο­ποι­η­τι­κών, ώστε η ενά­γουσα να υλο­ποι­ή­σει την επέν­δυσή της, ο τελευ­ταίος, όμως, αμφι­σβή­τησε την ισχύ της συμ­βά­σεως μισθώ­σεως.

Κατόπιν των ανωτέρω, με την κρι­νό­μενη αγωγή η ενά­γουσα ζητά να υπο­χρε­ω­θούν οι ενα­γό­με­νοι να της κατα­βά­λουν, αλλη­λεγ­γύως και εις ολό­κλη­ρον, ποσό 178.443.193 ευρώ, ως απο­ζη­μί­ωση κατ’ άρθρα 105 και 106 του Εισα­γω­γι­κού Νόμου του Αστικού Κώδικα (ΕισΝΑΚ), για την απο­κα­τά­σταση της απο­θε­τι­κής ζημίας, που υπέστη, λόγω της παρά­νο­μης, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της, ματαί­ω­σης της σύμ­βα­σης μισθώ­σεως της επί­μα­χης νησίδας και της παρά­νο­μης έκδοσης της παρα­πάνω υπουρ­γι­κής από­φα­σης.

Περαι­τέρω, η ενά­γουσα ζητά να υπο­χρε­ω­θούν οι ενα­γό­με­νοι να της κατα­βά­λουν, αλλη­λεγ­γύως και εις ολό­κλη­ρον ποσό 5.000.000,00 ευρώ, ως χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση, λόγω της  ηθικής βλάβης που υπέστη από την ίδια αιτία.