Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου: Παράνομος καταλογισμός σε δημόσια υπάλληλο ακυρώθηκε μετά από μάχη ετών

• Μετά από αλλε­πάλ­λη­λες δικα­στι­κές ενέρ­γειες, τελε­σί­δι­κες απο­φά­σεις και 24μηνη απο­πλη­ρωμή «οφειλής» που δεν υφί­στατο, το Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου επι­βε­βαί­ωσε την παρα­νο­μία του κατα­λο­γι­σμού και κατα­δί­κασε το Νοσο­κο­μείο σε επι­στροφή του ποσού με τόκους

Μια υπόθεση διοι­κη­τι­κής αυθαι­ρε­σίας και θεσμι­κής αδικίας έλαβε αίσιο τέλος για πρώην νοση­λεύ­τρια του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου, η οποία είδε το Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου να την απο­ζη­μιώ­νει για ένα ποσό που ανα­γκά­στηκε να επι­στρέ­ψει στο Δημόσιο χωρίς νόμιμη βάση.

Με απόφαση του, το Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο έκρινε ότι ο κατα­λο­γι­σμός επι­δό­τη­σης πρώτης κατοι­κίας ύψους 18.828,05 ευρώ ήταν παρά­νο­μος και ανα­γνώ­ρισε την υπο­χρέ­ωση του Νοσο­κο­μείου να της το επι­στρέ­ψει στο ακέραιο, με τους νόμι­μους τόκους.

Η υπάλ­λη­λος είχε μετα­τα­γεί το 1999 από νοσο­κο­μείο της Αθήνας στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου. Με βάση τις τότε ισχύ­ου­σες δια­τά­ξεις του ν. 1943/1991, είχε δικαί­ωμα να λάβει κρατική επι­δό­τηση για αγορά κατοι­κίας, εφόσον δεσμευό­ταν να παρα­μεί­νει στην υπη­ρε­σία της σε προ­βλη­μα­τική περιοχή για συνο­λικό χρονικό διά­στημα δεκα­ε­τίας.

Το 2005, κατέ­θεσε αίτηση και εγκρί­θηκε επι­δό­τηση 9.972,72 ευρώ για την αγορά και απο­πε­ρά­τωση πρώτης κατοι­κίας. Η επι­δό­τηση κατα­βλή­θηκε κανο­νικά και η νοση­λεύ­τρια συνέ­χισε να υπη­ρε­τεί στη Ρόδο. Το 2010, υπέβαλε αίτηση παραί­τη­σης. Αργό­τερα δια­πι­στώ­θηκε ότι είχε απο­χω­ρή­σει χωρίς να συμπλη­ρώ­σει το συντά­ξιμο χρόνο και το Νοσο­κο­μείο ανα­κά­λεσε την πράξη απο­δο­χής της παραί­τη­σης, επα­να­φέ­ρο­ντάς την στην Υπη­ρε­σία. Ωστόσο, η κατά­σταση παρέ­μεινε θολή ως προς τη συνέ­χιση της υπαλ­λη­λι­κής σχέσης, με την ίδια να προ­σέρ­χε­ται μεν τυπικά, αλλά χωρίς να ανα­λά­βει υπη­ρε­σία ουσια­στικά. Τελικά, παραι­τή­θηκε ορι­στικά το 2016.

Το 2014, δηλαδή τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη παραί­τησή της, της κοι­νο­ποι­ή­θηκε πράξη κατα­λο­γι­σμού: το Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου ζητούσε επι­στροφή της επι­δό­τη­σης μαζί με τόκους — 16.863,47 ευρώ συνο­λικά, τα οποία μετέ­πειτα, λόγω προ­σαυ­ξή­σεων, ανήλθαν στα 18.828,05 ευρώ.

Η βάση της απαί­τη­σης ήταν ότι δεν τηρή­θηκε η δεκα­ε­τής υπο­χρε­ω­τική παρα­μονή μετά τη λήψη της επι­δό­τη­σης. Ωστόσο, όπως απο­δεί­χθηκε, αυτό στη­ρι­ζό­ταν σε εσφαλ­μένη ερμη­νεία του νόμου.

Η υπάλ­λη­λος κατέ­θεσε αίτηση ακύ­ρω­σης της πράξης κατα­λο­γι­σμού. Μετά από ανα­βο­λές και παρα­πο­μπές, το Διοι­κη­τικό Εφετείο Πειραιά απο­φάν­θηκε τελε­σί­δικα (απόφαση 45/2024) ότι η δεκα­ε­τία υπο­λο­γί­ζε­ται από τη μετά­θεση στην προ­βλη­μα­τική περιοχή, και όχι από την ημε­ρο­μη­νία λήψης της επι­δό­τη­σης. Η ερμη­νεία αυτή στη­ρί­χθηκε στις δια­τά­ξεις του άρθρου 58 του ν. 4456/2017, οι οποίες έχουν ανα­δρο­μική ισχύ.

Με δεδο­μένο ότι η υπάλ­λη­λος είχε υπη­ρε­τή­σει από το 1999 έως το 2010 — του­λά­χι­στον δέκα έτη — και η όποια προ­σω­ρινή απο­χώ­ρησή της ήταν διοι­κη­τικά απο­δε­κτή και νόμιμη, το Εφετείο ακύρωσε την πράξη κατα­λο­γι­σμού.

Η προ­σφεύ­γουσα, ωστόσο, μέχρι να εκδοθεί η απόφαση του Εφε­τείου, είχε ήδη απο­πλη­ρώ­σει το σύνολο του κατα­λο­γι­σθέ­ντος ποσού μέσω της Δ.Ο.Υ. Ρόδου, σε 24 δόσεις από το 2016 έως το 2018. Έτσι, προ­σέ­φυγε εκ νέου στα διοι­κη­τικά δικα­στή­ρια ζητώ­ντας απο­ζη­μί­ωση για περιου­σιακή ζημία, βάσει των άρθρων 105 και 106 του Εισα­γω­γι­κού Νόμου του Αστικού Κώδικα.

Το Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου ανα­γνώ­ρισε ότι η απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πειραιά παράγει δεδι­κα­σμένο ως προς τη νομι­μό­τητα της αρχικής διοι­κη­τι­κής πράξης κατα­λο­γι­σμού. Έτσι, κρίθηκε ότι η πράξη του Νοσο­κο­μείου ήταν παρά­νομη και προ­κά­λεσε ζημία στην υπάλ­ληλο. Απορ­ρί­φθη­καν δε όλες οι ενστά­σεις του Νοσο­κο­μείου, όπως αυτή της παρα­γρα­φής, του συντρέ­χο­ντος πταί­σμα­τος, και του αιτή­μα­τος περιο­ρι­σμού της απο­ζη­μί­ω­σης λόγω υπο­τι­θέ­με­νης παρα­κρά­τη­σης φόρου.

Με την απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου, το Νοσο­κο­μείο υπο­χρε­ού­ται να κατα­βά­λει απο­ζη­μί­ωση 18.828,05 ευρώ, με ετήσιο τόκο 6% από την ημε­ρο­μη­νία επί­δο­σης της αγωγής (23.07.2019) έως την πλήρη εξό­φληση, καθώς και τη δικα­στική δαπάνη (126,20 ευρώ).