Το μυστικό

Αυτό που ξεχω­ρί­ζει σε αυτήν την τερά­στια επι­τυ­χία του Γιάννη Αντε­το­κούν­μπο, είναι αυτό που ο ίδιος θέλησε να κάνει σαφές, μιλώ­ντας στους δημο­σιο­γρά­φους αγκαλιά με τα τρόπαια του πρω­τα­θλητή του NBA και του πολυ­τι­μό­τε­ρου παίκτη των τελικών: τη σημασία που έχει να πιστεύει ο άνθρω­πος στα όνειρά του. «Πολλά παιδιά σε όλη την Αφρική και σε όλη την Ευρώπη με έχουν πρότυπο. (…) Ελπίζω πως δίνω στα παιδιά ελπίδα ότι μπορούν να τα κατα­φέ­ρουν. Πριν από 8,5 χρόνια δεν ήξερα την επόμενη κίνησή μου. Η μαμά μου που­λούσε πράγ­ματα στους δρόμους. Τώρα είμαι στην κορυφή, είμαι ευλο­γη­μέ­νος. Ακόμα κι αν δεν κατα­φέρω να φθάσω ποτέ ξανά εδώ, είμαι καλά. Είμαι καλά με όσα έχω πετύχει. Ελπίζω αυτό να δώσει ελπίδα σε όλους, να τους επι­τρέ­ψει να πιστέ­ψουν στα όνειρά τους». Αυτό είναι το «μυστικό» της τερά­στιας επι­τυ­χίας του καλύ­τε­ρου μπα­σκε­τμπο­λί­στα αυτήν τη στιγμή στον πλανήτη: Δεν στα­μά­τησε στιγμή να ονει­ρεύ­ε­ται και δεν στα­μά­τησε στιγμή να δου­λεύει. Πρότυπο  μιας Ελλάδας φωτει­νής και ανε­κτι­κής που συγκρού­ε­ται με το έρεβος, την μισαλ­λο­δο­ξία και τον διχασμό και ίσως τις περισ­σό­τε­ρες φορές ηττάται. Ο Γιάννης όμως, μας θυμίζει πως υπάρχει. Με τη στάση του μας απο­κα­λύ­πτει τον ζόφο και τα σκο­τά­δια εκείνων που μπέρ­δευαν τ΄ όνομά του και περι­παι­κτικά τον απο­κα­λού­σαν «Ακε­νο­τού­μπο» ή τον μετρούν με «ελλη­νό­με­τρο». Μας ξυπνά απότομα από τον ύπνο μας… Μας άλλαξε τη ζωή αυτό το παλι­κάρι που κάποτε πέθαινε της πείνας. Γιατί μας έμαθε τι σημαί­νει να κυνηγάς τα όνειρά σου, να αγαπάς την οικο­γέ­νειά σου, να σέβεσαι την πατρίδα σου κι ας μη σε σεβά­στη­καν κάποτε όλοι. Το ότι τέτοια παιδιά όπως τα αδέλφια Αντε­το­κού­μπο βρέ­θη­καν και μεγά­λω­σαν στην Ελλάδα, αγκά­λια­σαν τη θετή τους πατρίδα όταν για να το πω επιει­κώς δεν τους είχε αγκα­λιά­σει εκείνη, έγιναν οι δια­ση­μό­τε­ροι σημε­ρι­νοί Έλληνες παγκο­σμίως, είναι ένα τερά­στιο λαχείο, ένα κοι­νω­νικό ορόσημο. Δρα και θα δρα στο ορατό μέλλον σαν ένας κυμα­το­θραύ­στης του φυλε­τι­σμού και του ρατσι­σμού.