Ανδρέας Παπανδρέου-Ο πολιτικός και μεγάλος δάσκαλος που έγινε μύθος

Τι να πρω­το­θυ­μη­θώ και τι να ξε­χά­σω;

Πως είναι δυ­να­τόν να σβή­σουν από τη μνήμη μου και την μνήμη τόσων και τόσων, όλες εκεί­νες οι ανα­μνή­σεις της νιό­της μας;

Πως να μην ανα­πο­λείς με νο­σταλ­γία, εκεί­νον τον άν­θρω­πο που μας γέ­μι­σε ελ­πί­δες, έδωσε νόημα στη ζωή μας και μας έκανε να πι­στέ­ψου­με, πως μπο­ρού­με να αλ­λά­ξου­με, να αλ­λά­ξου­με τον εαυτό μας και τον τόπο μας.

Αυτόν που μας έκανε να πι­στέ­ψου­με πως ο Ήλιος μπο­ρεί να φω­τί­ζει και εμάς, μπο­ρεί να φω­τί­ζει όλο τον κόσμο.

Πως να λη­σμο­νή­σεις τον άν­θρω­πο που με πεί­σμα, επι­μο­νή, υπο­μο­νή και πρό­γραμ­μα ανα­διορ­γά­νω­σε την Ελ­λη­νι­κή Κοι­νω­νία.

Πως να σβή­σεις από την μνήμη σου αυτόν που με βή­μα­τα στα­θε­ρά (άσε τι λένε και τι γρά­φουν οι πλη­ρω­μέ­νοι κον­δυ­λο­φό­ροι) βελ­τί­ω­νε μέρα με τη μέρα το βιω­τι­κό επί­πε­δο και τις συν­θή­κες ζωής, όλων αυτών που ονό­μα­ζε «ΜΗ ΠΡΟ­ΝΟ­ΜΟΙΟΥ­ΧΟΥΣ».

Πώς να ξε­χά­σεις τον άν­θρω­πο που ένωσε την Κοι­νω­νία, αυτόν που κα­τάρ­γη­σε τα «μπλέ, κόκ­κι­να και πρά­σι­να κα­φε­νεία», αυτόν που έσβη­σε τις δια­χω­ρι­στι­κές γραμ­μές, αυτόν που έστει­λε στη λήθη της Ιστο­ρί­ας το «Εμ­φυ­λιο­πο­λε­μι­κό κα­θε­στώς».

Πως είναι δυ­να­τόν να μην θυ­μά­σαι αυτόν που έδωσε το δι­καί­ω­μα και τις δυ­να­τό­τη­τες σε όλα τα Ελ­λη­νό­που­λα να έχουν πρό­σβα­ση στα Πα­νε­πι­στή­μια, πως να απο­φύ­γεις τις συ­γκρί­σεις το τι υπήρ­χε, σε αυτό που απο­κα­λού­με τρι­το­βάθ­μια Εκ­παί­δευ­ση, πριν από αυτόν και τι μετά.

(αν εκ των υστέ­ρων τα κά­να­με σαν τα μού­τρα μας δεν έχει αυτός την ευ­θύ­νη)

Πως τε­λι­κά να μην νοιώ­θεις λύπη, στε­να­χώ­ρια, θυμό όταν βλέ­πεις, πως με πεί­σμα και για την εξυ­πη­ρέ­τη­ση ιδιο­τε­λών συμ­φε­ρό­ντων, κα­ταρ­γούν όλα τα ερ­γα­τι­κά και συν­δι­κα­λι­στι­κά δι­καιώ­μα­τα, όλα αυτά που αυτός θε­σμο­θέ­τη­σε για την προ­στα­σία των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Πως να μην το φέ­ρεις στο νου και στο μυαλό, όταν βλέ­πεις ποιοι μας Κυ­βερ­νούν και με ποιο τρόπο δια­χει­ρί­ζο­νται τα σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζου­με σαν χώρα και σαν Λαός.

Η μνήμη του είναι σή­με­ρα πιο δυ­να­τή, πόσοι και πόσοι κου­νώ­ντας το κε­φά­λι δεν επα­να­λάμ­βα­ναν, από την πρώτη εποχή της Οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης και των Μνη­μο­νί­ων,

«αν ήταν ο ΑΝ­ΔΡΕ­ΑΣ Πρω­θυ­πουρ­γός τί­πο­τα από όλα αυτά δεν θα γι­νό­ταν».

Ποιος δεν τον φέρ­νει στην μνήμη του, όταν βλέ­πει Έλ­λη­νες Πρω­θυ­πουρ­γούς να λει­τουρ­γούν σαν τσι­ρά­κια της όποιας ΜΕΡ­ΚΕΛ ή των οποιον­δή­πο­τε ισχυ­ρών οι­κο­νο­μι­κών πα­ρα­γό­ντων;

Πως να ξε­χά­σου­με και να σβή­σου­με από την μνήμη μας, τον άν­θρω­πο που από υπη­κό­ους και ρα­γιά­δες δεύ­τε­ρης επι­λο­γής, μας έκανε πο­λί­τες.

Πως να μην θυ­μό­μα­στε πως αυτό το Κρά­τος που σε κά­ποιους ανήκε, προ­σπά­θη­σε να το κάνει «το δικό μας Κρά­τος» και έρ­χο­νται κά­ποιοι σή­με­ρα, να προ­σπα­θούν και να επι­θυ­μούν το πι­σω­γύ­ρι­σμα, το Κρά­τος να πάει σε αυ­τούς που αυτοί θε­ω­ρούν φυ­σι­κό του ιδιο­κτή­τη και ο κό­σμος να μοι­ρα­στεί ξανά σε «κα­τέ­χο­ντες και δου­λο­πά­ροι­κους».

Με με­θό­δους πολ­λές κα­το­χύ­ρω­σε την ισο­νο­μία των πο­λι­τών, κα­τάρ­γη­σε τα φα­νε­ρά και κρυφά «πι­στο­ποι­η­τι­κά Κοι­νω­νι­κών φρο­νη­μά­των», έφερε τομές στο Στρα­τό, τα Σώ­μα­τα Ασφα­λεί­ας και στην Αστυ­νο­μία, με στό­χους να είναι όλοι αυτοί οι θε­σμοί, προ­στά­τες της χώρας και των πο­λι­τών.

Δεν είναι άλλος, είναι αυτός που έβαλε χέρι στο Υπερ­συ­γκε­ντρω­τι­κό Κρά­τος των Αθη­νών, υιο­θε­τώ­ντας την ΑΠΟ­ΚΕ­ΝΤΡΩ­ΣΗ και την δη­μιουρ­γία απο­κε­ντρω­μέ­νων θε­σμών Διοί­κη­σης.

Αυτός απο­φά­σι­σε και υλο­ποί­η­σε τους θε­σμούς των ΝΟ­ΜΑΡ­ΧΙΑ­ΚΩΝ και ΠΕ­ΡΙ­ΦΕ­ΡΕΙΑ­ΚΩΝ ΑΥ­ΤΟ­ΔΙΟΙ­ΚΗ­ΣΕ­ΩΝ και ένας ήταν ο σφο­δρό­τε­ρος πο­λέ­μιος των θε­σμών, ο πα­τέ­ρας του ση­με­ρι­νού Πρω­θυ­πουρ­γού μας, ο ΜΗ­ΤΣΟ­ΤΑ­ΚΗΣ ο πρε­σβύ­τε­ρος, με το επι­χεί­ρη­μα, του ότι θα δια­λυ­θεί το ΚΡΑ­ΤΟΣ, φυ­σι­κά κατά Μάνα κατά Κύρη, όπως και ο γιός σή­με­ρα, το θε­ω­ρού­σε ιδιο­κτη­σία του.

Διά­φο­ροι Ευ­ρω­λά­γνοι οσφυο­κάμ­πτες, πιέ­ζουν πολ­λα­πλώς και ποι­κι­λο­τρό­πως, να μην αντι­δρού­με σε αυτά που η ΕΕ απο­φα­σί­ζει και προ­τεί­νει, γιατί δήθεν μας δίνει χρή­μα­τα και

μας έσωσε από την πτώ­χευ­ση και την κα­τα­στρο­φή, ούτε μας έσωσε ούτε ήθελε να μας σώσει, από την δήθεν σω­τη­ρία μας αυτοί κέρ­δι­σαν και οι Τρά­πε­ζες τους.

Ο σοφός Λαός μας αυτόν, τον ΑΝ­ΔΡΕΑ ΠΑ­ΠΑΝ­ΔΡΕ­ΟΥ φέρ­νει στην μνήμη του, δεν θα μας ξε­ζού­μι­ζαν με αυτό τον τρόπο και ότι αυτός ήταν ο πρώ­τος, από τους τότε Ηγέ­τες της ΕΕ, που με την στή­ρι­ξη της πο­λι­τι­κής θέσης για την «σύ­γκλι­ση των οι­κο­νο­μιών Βορρά – Νότου και Κέ­ντρου- Πε­ρι­φέ­ρειας, επέ­βα­λε τα ΜΕ­ΣΟ­ΓΕΙΑ­ΚΑ ΠΡΟ­ΓΡΑΜ­ΜΑ­ΤΑ και τα ΚΟΙ­ΝΟ­ΤΙ­ΚΑ ΠΛΑΙ­ΣΙΑ ΣΤΗ­ΡΙ­ΞΗΣ.

Πέ­ρα­σαν εί­κο­σι πέντε χρό­νια από τότε που έφυγε, αλλά δεν έφυγε, πολ­λοί σε λό­γους επι­κή­δειους, για τον όποιο εκλι­πό­ντα, λένε πως αφή­νει με­γά­λο κενό, για αυτόν για τον ΑΝ­ΔΡΕΑ ΠΑ­ΠΑΝ­ΔΡΕ­ΟΥ ισχύ­ει από­λυ­τα.

Δεν μπο­ρού­με να σε ξε­χά­σου­με, η Ιστο­ρία σε έχει κα­τα­τά­ξει στις δέλ­τους της, σαν τον με­γά­λο πο­λι­τι­κό, τον με­γά­λο δά­σκα­λο και ανα­μορ­φω­τή της χώρας.

ΑΙΩ­ΝΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ

Πα­ρα­σκευάς Γιάν­νης

Ρόδος 21/6/2021

ΥΣΤ. Θεωρώ με­γά­λη τιμή για μένα, που μετά τον θά­να­το του, ορ­κί­στη­κα στην θέση του σαν Βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου.