«Ο διεθνής μαραθώνιος της Ρόδου είναι μια διοργάνωση με υψηλό επαγγελματισμό»

Συνέ­ντευξη στον

Δημ. Γκαρ­τζώνη

Ο Stefan Schlett είναι ο πρώτος Γερ­μα­νός που έχει πάρει μέρος σε μαρα­θω­νί­ους και στις επτά ηπεί­ρους. Είναι ο πρώτος Γερ­μα­νός ο οποίος έχει σπάσει τα ρεκόρ σε υπερ­μα­ρα­θώ­νιες απο­στά­σεις (από 1.000 χλμ. έως 1.300 μίλια). Τερ­μά­τισε δεύ­τε­ρος στην παγκό­σμια πρε­μιέρα του Decatriathlon (από­σταση 10x Ironman) στο Monterrey. Είναι δε ο πρώτος δρομέας που έτρεξε στην υψη­λό­τερη κορυφή (Mount Everest/Νεπάλ), στον μαρα­θώ­νιο στις όχθες της Τιβε­ριά­δας της βαθύ­τε­ρης λίμνης στον κόσμο που βρί­σκε­ται στο Ισραήλ. Έτρεξε επίσης στο βορειό­τερο (Spitsbergen/Νορ­βη­γία) και στο νοτιό­τερο μαρα­θώ­νιο (Ανταρ­κτική). Είναι ένας από τους δύο ανθρώ­πους στον κόσμο που διέ­σχισε τρεις ηπεί­ρους με τα πόδια παίρ­νο­ντας μέρος σε αγώνες δρόμου: Αμερική (1992), Αυστρα­λία (2001), Ευρώπη (2003).

Τα τελευ­ταία χρόνια ο Stefan Schlett ασχο­λεί­ται με την αθλη­τική δημο­σιο­γρα­φία, καλύ­πτο­ντας δρο­μι­κούς αγώνες (και όχι μόνο) ανά τον κόσμο. Τον περα­σμένο Απρίλιο βρέθηκε στη Ρόδο και πήρε μέρος στον 5ο Διεθνή Μαρα­θώ­νιο Δρόμο.

Σε συνέ­ντευξή του στη «δημο­κρα­τική», μίλησε για την εμπει­ρία του και δηλώνει ενθου­σια­σμέ­νος.

• Τι σημαί­νουν τα extreme sports και τα παγκό­σμια ρεκόρ για εσάς;

Τα extreme sports ήταν πάντα το πάθος μου! Oι νίκες, τα ρεκόρ, οι καλές εποχές δεν είχαν τόσο μεγάλη σημασία για μένα. Τα ρεκόρ στον υπερ­μα­ρα­θώ­νιο (πάνω από 6 ημέρες, 1000 χιλιό­με­τρα, 1000 μίλια κ.λπ.) τα κατέ­κτησα στη Γερ­μα­νία επειδή ήμουν πρω­το­πό­ρος σε αυτόν τον κλάδο. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε σχεδόν κανείς που επι­δι­δό­ταν σε τέτοια (δρομικά) αθλή­ματα. Η αλήθεια είναι πως τα παγκό­σμια ρεκόρ ήταν κάπως ασυ­νή­θι­στα…

• Πώς όμως ένας αθλητής υψηλών επι­δό­σεων, όπως εσείς, εξε­λί­χτηκε σε αθλη­τι­κο­γράφο;

Τυχαία. Απο­δεί­χθηκε νωρίς στην καριέρα μου ότι έχω το ταλέντο  στο γράψιμο. Όσο ήμουν ενεργός αθλητής, ασκούσα παράλ­ληλα τη δημο­σιο­γρα­φία. Από το 2004, όταν δηλαδή έληξε η σύμβασή μου με το χορηγό μου, ασχο­λού­μαι απο­κλει­στικά με αυτό. Δεν είμαι εκπαι­δευ­μέ­νος δημο­σιο­γρά­φος, αλλά «αλε­ξι­πτω­τι­στής». Τα τελευ­ταία 30 χρόνια υπο­λο­γίζω ότι έχω δημο­σιεύ­σει περίπου 350 ρεπορ­τάζ ως ελεύ­θε­ρος συνερ­γά­της σε ΜΜΕ δια­φό­ρων χωρών.

• Ποια εντύ­πωση σας άφησε ο Μαρα­θώ­νιος της Ρόδου;

Ο Διεθνής Μαρα­θώ­νιος Ρόδου είναι μία διορ­γά­νωση με υψηλό επαγ­γελ­μα­τι­σμό. Δεν είναι αυτο­νό­ητο για ένα αγώνα να φτάσει σε τέτοια άρτια επίπεδα οργά­νω­σης μέσα σε τόσο λίγα χρόνια. Είναι δε ένας αγώνας, βατός, φιλικός και ευχά­ρι­στος καθώς δεν υπάρ­χουν τα πλήθη που συναντά κανείς στους μαρα­θω­νί­ους των μεγα­λου­πό­λεων. Εξαι­ρε­τική η τοπο­θε­σία του pasta party έχω να σημειώσω επίσης.

• Έχετε τρέξει σε αρκε­τούς μαρα­θώ­νιους. Τι νομί­ζετε ότι είναι αυτό που κάνει το μαρα­θώ­νιο της Ρόδου να ξεχω­ρί­ζει;

Ένας μαρα­θώ­νιος που λαμ­βά­νει χώρα σε ένα νησί, αφήνει μια πιο εξωτική αίσθηση από ένα αγώνα που πραγ­μα­το­ποιεί­ται στην ηπει­ρω­τική χώρα. Η Ρόδος είναι ένα συναρ­πα­στικό νησί με πλούσια ιστορία. Η κατα­πλη­κτική, επίπεδη και γρήγορη δια­δρομή κατά μήκος της ακτής είναι κάποια στοι­χεία που προσ­δί­δουν ιδιαί­τερο χαρα­κτήρα στον αγώνα.

• Ο μαρα­θώ­νιος της Ρόδου έχει τη δυνα­τό­τητα να εξε­λι­χθεί σε ένα από τους μεγα­λύ­τε­ρους αγώνες στην Ευρώπη (ή ακόμα και σε όλο τον κόσμο);

Θα το απευ­χό­μουν. Δια­φο­ρε­τικά αυτή η φιλική και οικο­γε­νειακή αίσθηση θα χαθεί. Πιστεύω επίσης ότι οι δρόμοι και οι υπο­δο­μές του νησιού δεν έχουν σχε­δια­στεί για δεκάδες χιλιά­δες δρομείς. Ως εκ τούτου, η τακτική της στα­θε­ρής και αργής ανά­πτυ­ξης που ακο­λου­θούν οι διορ­γα­νω­τές, βρί­σκε­ται στη σωστή κατεύ­θυνση.

• Κατά την άποψή σας, έχει η Ρόδος τη δυνα­τό­τητα να εξε­λι­χθεί σε ένα τόπο που θα φιλο­ξε­νεί μεγάλες αθλη­τι­κές εκδη­λώ­σεις;

Σε κάθε περί­πτωση! Υπάρ­χουν ήδη πολλά αθλη­τικά γεγο­νότα στο νησί και οι Ρόδιοι είναι κατά τη γνώμη μου πολύ ενθου­σια­σμέ­νοι με τον αθλη­τι­σμό.