Το Πάνθεον των ηρώων του Αιγαίου

Σή­με­ρα Κυ­ρια­κή 23 Μαΐου 2021, συ­μπλη­ρώ­νο­νται 15 χρό­νια από τον θά­να­το του ήρωα σμη­να­γού Κώστα Ηλιά­κη. Ο Τούρ­κος σμη­να­γός Ιμπρα­ήμ Χάλι, ανοι­χτά της Καρ­πά­θου και χωρίς καμία προει­δο­ποί­η­ση «έριξε» το μα­χη­τι­κό αε­ρο­σκά­φος του, πάνω στην κα­λύ­πτρα του μα­χη­τι­κού αε­ρο­σκά­φους που πε­τού­σε ο Σμη­να­γός Ηλιά­κης, με απο­τέ­λε­σμα να τον σκο­τώ­σει ακα­ριαία. Ηταν μόλις 36 ετών.

Εδώ, σε αυτή τη γωνιά του χάρτη, εδώ στην ακρι­τι­κή Ελ­λά­δα, κάθε φορά που εκτυ­λίσ­σο­νται αε­ρο­μα­χί­ες πάνω από τα νησιά μας, πάνω από τα κε­φά­λια μας, μνη­μο­νεύ­ου­με τους ήρωες του Αι­γαί­ου, δεν τους ξε­χνά­με, με την ευχή να μην θρη­νή­σου­με κι άλ­λους…

Όπως δεν ξε­χνά­με τον υπο­σμη­να­γό Νι­κό­λαο Σιαλ­μά, τον πρώτο πι­λό­το που σκο­τώ­θη­κε σε αε­ρο­μα­χία με Τούρ­κους τον Ιού­νιο του 1992 κοντά στην πε­ριο­χή του Αγίου Ευ­στρα­τί­ου στην Λήμνο, όταν κλή­θη­κε να ανα­χαι­τί­σει το ολο­καί­νουρ­γιο τότε από­κτη­μα «τρί­της γε­νιάς» της Τουρ­κι­κής αε­ρο­πο­ρί­ας το F-16C… Ηταν μόλις 27 ετών.

Όπως δεν ξε­χνά­με τους τρεις, ήρωες αξιω­μα­τι­κούς του Πο­λε­μι­κού Ναυ­τι­κού υπο­πλοιάρ­χους Χρι­στό­δου­λο Κα­ρα­θα­νά­ση, Έκτο­ρα Για­λο­ψό και τον αρ­χι­κε­λευ­στή Πα­να­γιώ­τη Βλα­χά­κο, που πριν από 25 χρό­νια, την μαύρη νύχτα των Ιμίων, τον Γε­νά­ρη του 1996, έπε­σαν νε­κροί σε ώρα υπε­ρά­σπι­σης της ελ­λη­νι­κής γης, όταν το ελι­κό­πτε­ρο στο οποίο επέ­βαι­ναν και το οποίο βρι­σκό­ταν με­τα­ξύ των βρα­χο­νη­σί­δων Πίτα και Κα­λό­λι­μνος, ανα­φέ­ρει βλάβη, χά­νε­ται από τα ρα­ντάρ και κα­τα­πέ­φτει στα πα­γω­μέ­να νερά του Αι­γαί­ου. Ο Χρι­στό­δου­λος Κα­ρα­θα­νά­σης ήταν 34 ετών, ο Εκτο­ρας Για­λο­ψός ήταν 30 ετών, ο Πα­να­γιώ­της Βλα­χά­κος ήταν 32 ετών.

Όπως δεν ξε­χνά­με τον Γιώρ­γο Μπαλ­τα­δώ­ρο, τον πι­λό­το του Mirage 2000 – 5 που πριν από τρία χρό­νια, στις 12.04.2018, έπεσε εννέα μίλια βο­ρειο­α­να­το­λι­κά της Σκύ­ρου. Επέ­στρε­φε στη βάση του μετά από επι­χεί­ρη­ση ανα­χαί­τι­σης τουρ­κι­κών μα­χη­τι­κών. Η πτώση του, μπο­ρεί να μην σχε­τί­ζε­ται με την ανα­χαί­τι­ση, όμως ο ήρωας πι­λό­τος έπεσε μα­χό­με­νος για την προ­ά­σπι­ση της εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας και της εδα­φι­κής μας ακε­ραιό­τη­τας.

Δεν ήθε­λαν να γί­νουν ήρωες, ήθε­λαν να επι­στρέ­ψουν στα σπί­τια τους, στις οι­κο­γέ­νειές τους, στους φί­λους τους, στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά τους…

Δεν ήθε­λαν να πε­ρά­σουν στο «Πάν­θε­ον των Ηρώων» της Ελ­λά­δας, κι όμως από την μια στιγ­μή στην άλλη πέ­ρα­σαν στην αιω­νιό­τη­τα, μα­χό­με­νοι για την πα­τρί­δα τους, για τα σύ­νο­ρά μας, για τα νησιά μας, για εμάς.

Οι ήρωες του Αι­γαί­ου, εκτέ­λε­σαν το κα­θή­κον τους με απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα και αυ­τα­πάρ­νη­ση. Δικό μας κα­θή­κον είναι να μην τους ξε­χνού­με. Του αν­δρειω­μέ­νου ο θά­να­τος, θά­να­τος δε λο­γιέ­ται…

“….Και χωρίς τα φτερά δε φο­βά­μαι

το γα­λά­ζιο ζεστή αγκα­λιά

στα ψηλά τα βουνά να κοι­μά­μαι

στο Αι­γαίο να δίνω φιλιά.

Λευ­τε­ριά στους ανέ­μους ζητάω

έχω πάψει να είμαι θνη­τός

ανε­βαί­νω ψηλά κι αγα­πάω

δίχως σώμα χρυ­σός αετός…”

(Ηλιος Θεός, Βα­σί­λης Σκου­λάς)