30 Χρόνια μετά… Aρθρο του Nίκου A. Παπανδρέου για την “δημοκρατική”

Το 1989 είχα μόλις τελειώ­σει τη στρα­τιω­τική μου θητεία και δίδασκα Οικο­νο­μικά στην νεο­σύ­στατη Εθνική Σχολή Δημό­σιας Διοί­κη­σης. Εκείνη την Άνοιξη, ο Αντρέας Παπαν­δρέου με φώναξε στο γραφείο του στο Καστρί και μου πρό­τεινε να πάω στην Ευρω­βουλή. Αρνή­θηκα.

Αρνή­θηκα, γιατί το πολι­τικό κλίμα της εποχής ήταν άρρωστο και νοσηρό. Ήταν το “Βρώμικο “89” όταν, η Αρι­στερά σε συμπαι­γνία με την αμε­τα­νό­ητη Δεξιά προ­σπά­θη­σαν να εξο­ντώ­σουν πολι­τικά τον Αντρέα Παπαν­δρέου, γιατί τόλμησε και έβαλε τον “Έλληνα στο παι­χνίδι”.

Αρνή­θηκα, γιατί ήμουν αισιό­δο­ξος και δε συμ­με­ρί­στηκα τους φόβους του Αντρέα. Ήταν βαθύ­τατα Eυρωπαϊστής αλλά φοβόταν ότι οδεύαμε προς μια Γερ­μα­νική Ευρώπη και όχι μια Ευρω­παϊκή Γερ­μα­νία. Φαντα­στείτε τη διο­ρα­τι­κό­τητά του: Η Ενωμένη Γερ­μα­νία δεν υπήρχε ακόμη! Το Τείχος του Βερο­λί­νου έστεκε ακόμη και χώριζε την Ευρώπη στα δύο. Έξι χρόνια μετά το Μάη του 1995 σε μια δρα­μα­τική  συνέ­ντευξη, ο- κατά το BBC- μονα­χι­κός “Λέων της Μεσο­γείου” κατήγ­γειλε για πρώτη φορά το δημο­κρα­τικό έλλειμμα και την Ευρώπη των 2 ταχυ­τή­των  μέσα από την ανα­τρι­χια­στική του αναφορά στο “Διευ­θυ­ντή­ριο”. Πολλές από τις χώρες του Σιδη­ρούν Παρα­πε­τά­σμα­τος είναι σήμερα κράτη μέλη της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης.

Από τότε άλλαξαν πολλά, όμως καίρια ζητή­ματα παρα­μέ­νουν ανα­πά­ντητα μέχρι και σήμερα.

Αρνή­θηκα, γιατί δεν ήθελα να εκλεγώ με λίστα. Δεν ήθελα να τον εκθέσω με την κατη­γο­ρία του νεποτισμού- της κατά­λη­ψης θέσεων εξου­σίας, δηλαδή με διο­ρι­σμό οικο­γε­νεια­κών προ­σώ­πων.  Αυτή τη φορά κατε­βαίνω με σταυρό.

Αρνή­θηκα γιατί δεν ήμουν πεπει­σμέ­νος για το όραμα της Ευρω­παϊ­κής ολο­κλή­ρω­σης. Δεν θεω­ρούσα, ότι ένα πολι­τικό εγχεί­ρημα που ξεκί­νησε για  αμυ­ντι­κούς και οικο­νο­μι­κούς σκοπούς μπορεί να πρε­σβεύ­σει τις αξίες του Σοσια­λι­σμού.

Τους τελευ­ταί­ους μήνες προ­σπαθώ για κάτι που είναι αδύνατο. Προ­σπαθώ να γυρίσω πίσω το χρόνο και να κάνω την άρνηση κατά­φαση. Αντί για ΟΧΙ να πω ΝΑΙ.

Ο Αντρέας είχε δίκιο…

Μόνο η Ενωμένη Ευρώπη μπορεί να γίνει ασπίδα από ασύμ­με­τρες απειλές και την παγκο­σμιο­ποί­ηση.

Μόνο η κοι­νω­νική Ευρώπη μπορεί να κρα­τή­σει ψηλά τις αξίες και το όραμα του Ευρω­παϊ­κού Σοσια­λι­σμού σήμερα. Την προ­στα­σία των κοι­νω­νικά αδυ­νά­μων, την ελεύ­θερη πρό­σβαση για όλους στην Υγεία και στην Παιδεία, καθώς και το δικαί­ωμα στην εργασία και την αξιο­πρεπή τρίτη ηλικία.

Μόνο η ισχυρή και απο­φα­σι­σμένη Ευρώπη μπορεί να ηγηθεί της προ­σπά­θειας να απο­σο­βη­θεί η κλι­μα­τική αλλαγή.

Μόνο η δίκαιη Ευρώπη μπορεί να φορο­λο­γή­σει τους κολοσ­σούς της τεχνο­λο­γίας και τις τρά­πε­ζες.

Μόνο εν τη ενώσει έχουν δύναμη τα κράτη μέλη της Ευρώπης.

Το ξέρω ότι όλοι μας αισθα­νό­μα­στε πολι­τικά ορφανοί. Λείπουν οι μεγάλοι ηγέτες: ο Σπινέλι, ο Μονέ και ο Σούμαν,  ο Μπράντ, ο Πάλμε, ο Μιτεράν , ο Αντε­νά­ουερ και ο Κόλ. Λείπει ο Αντρέας.

Αλλά είμαστε εδώ. Ενα­πό­κει­ται σε εμάς να φτιά­ξουμε τον κόσμο που θέλουμε. Για να μην το φτιά­ξουν άλλοι για λογα­ρια­σμό μας.

Σας ζήτω να με τιμή­σετε με την εμπι­στο­σύνη σας.