Στην σιωπή των συνθημάτων και των διλημμάτων

Ο Θανάσης Κοντά­ρης σπού­δασε Ιατρική στην Πάτρα. Μετα­νά­στευσε στη Σουηδία, απέ­κτησε ειδι­κό­τητα και εργά­στηκε στην πρω­το­βάθ­μια περί­θαλψη. Επέ­στρεψε το 2018. Προ­σε­λή­φθη ως γενικός ιατρός στη Σέριφο, θέση που έμενε για χρόνια κενή. Με το «καλη­μέρα» του ασκή­θηκε ΕΔΕ για «παρά­καμψη υπη­ρε­σίας», επειδή προ­σπά­θησε να δημιουρ­γή­σει κάποιο ανα­γκαίο απόθεμα σε φάρμακα και ιατρικό εξο­πλι­σμό στο αγρο­τικό ιατρείο. Κι αφού υπη­ρε­σια­κώς έπεσε σε τοίχο, επέλεξε λόγω της εμπει­ρίας στη Σουηδία να προ­τεί­νει μεθό­δους αυτο­ορ­γά­νω­σης στην τοπική κοι­νω­νία. Οι νησιώ­τες είχαν επι­τέ­λους γιατρό και τον αγκά­λια­σαν. Πέντε χρόνια μετά, παραι­τή­θηκε, Στην επι­στολή του προς τον Υπουργό Υγείας, μιλά για τις ελλεί­ψεις σε προ­σω­πικό, για τις ανε­παρ­κείς έως επι­κίν­δυ­νες συν­θή­κες περί­θαλ­ψης και για τα εξα­ντλη­τικά ωράρια -ιδίως τους θερι­νούς μήνες. Και για μια διοί­κηση που ούτε καν κατα­δε­χό­ταν να απα­ντή­σει στα δια­βή­ματά του. Το χρονικό μιας ανα­πό­φευ­κτης δυστυ­χώς, παραί­τη­σης ενός ανθρώ­που, ο οποίος δεν άντεξε να εργά­ζε­ται υπό ανα­ξιο­πρε­πείς συν­θή­κες, που συχνά δεν επι­τρέ­πουν την παροχή καλών ιατρι­κών υπη­ρε­σιών ειδικά σε υπο­στε­λε­χω­μέ­νες δομές. (Δυστυ­χώς δεν είναι η μονα­δική παραί­τηση. Το brain drain των γιατρών συνε­χί­ζει ακά­θε­κτο σύμφωνα με έρευνες).Και αν ένας άνθρω­πος αντι­με­τώ­πισε τρο­μα­κτι­κές δυσκο­λίες πριν την του­ρι­στική περίοδο σε ένα του­ρι­στικό νησί, δεν τολμά κανείς να σκεφτεί τι θα αντι­με­τω­πί­σουν όσοι συνά­δελ­φοί του παρα­μέ­νουν στις επάλ­ξεις, ενώ ανα­μέ­νε­ται τερά­στιος αριθμός του­ρι­στών και παρα­μέ­νουν οι ανάγκες των ντόπιων για νοση­λεία και περί­θαλψη και απο­κα­λύ­πτει πόσο αφημένο στη μοίρα του είναι ένα εθνικό σύστημα υγείας, που δημιουρ­γή­θηκε για την περί­θαλψη των κατοί­κων της χώρας και αφέθηκε με το χρόνο να ρημάξει. Για την περί­πτωση της Σερίφου- της κάθε Σερίφου- και όλα αυτά που σημα­το­δο­τεί για ένα ΕΣΥ της εγκα­τά­λει­ψης, για την περί­φημη νησιω­τι­κό­τητα, για το κοι­νω­νικό πρόσωπο του κράτους, ελά­χι­στοι βρί­σκουν χώρο και χρόνο να συζη­τή­σουν σε αυτή την τοξική προ­ε­κλο­γική περίοδο. Πώς μπο­ρούμε εφη­συ­χα­σμέ­νοι να επαι­ρό­μα­στε για τα εκα­τομ­μύ­ρια του­ρί­στες που θα συρ­ρεύ­σουν ξανά στα νησιά μας  φέτος το καλο­καίρι, αλλά ουδεμία σημασία δίνουμε στο γεγονός ότι οι άνθρω­ποι αυτών των νησιών δεν έχουν τα στοι­χειώδη της ιατρο­φαρ­μα­κευ­τι­κής περί­θαλ­ψης; Δυστυ­χώς, οδεύ­ουμε προς τις εκλογές και παρόλο που το «αντίο» του Θανάση Κοντάρη είναι τόσο ηχηρό,  για ακόμα μία φορά θα βυθι­στεί στην σιωπή των συν­θη­μά­των και των διλημ­μά­των.