Δημοσκόπηση: Πώς κρίνουν τα μέτρα οι πολίτες, τι κερδίζει η ΝΔ, ποια η διαφορά με ΣΥΡΙΖΑ

Εξαι­ρε­τικά σημα­ντικά ευρή­ματα για τη ζωή μας με τον κορο­ναϊό και την επόμενη ημέρα στην Ελλάδα, απο­κα­λύ­πτει πανελ­λα­δική έρευνα που διε­ξή­γαγε η Καπα Research.

Οπως φαί­νε­ται από τα στοι­χεία, η μεγάλη πλειο­ψη­φία του ελλη­νι­κού λαού επι­κρο­τεί τους χει­ρι­σμούς της κυβέρ­νη­σης η οποία αυξάνει μάλιστα στις 18 μονάδες τη διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑ εξαι­τίας αυτής της δια­χεί­ρι­σης της κρίσης.

Σύμφωνα με την ανάλυση του Κ. Ρου­τζούνη της Καπα:

Ο κορο­ναϊός είναι μια παρά­πλευρη απώλεια της παγκο­σμιο­ποί­η­σης. Με τα μέχρι σήμερα δεδο­μένα, η παν­δη­μία μοιάζει να επι­τα­χύ­νει τις τάσεις που προ­ϋ­πήρ­χαν στο διεθνές περι­βάλ­λον παρά να εισάγει ρήξεις με το παρελ­θόν· την ώρα, μάλιστα, που η ζωή των πολιτών σε κάθε σημείο του πλανήτη έχει «πατήσει παύση».

Στην Ελλάδα, καθώς ο καιρός περνά σε κατ’ οίκον περιο­ρι­σμό μακριά από αγα­πη­μένα πρόσωπα, εξόδους και Εκκλη­σίες, συχνά υπό ψυχο­λο­γική πίεση και ανα­σφά­λεια για το μέλλον, με νέες πρα­κτι­κές εργα­σίας και εκπαί­δευ­σης εξ απο­στά­σεως, ο φόβος για την υγεία δίνει τη θέση του στον φόβο για κρίση στην οικο­νο­μία, παγκό­σμια, εθνική, οικιακή.

Με νωπές ακόμα τις μνήμες της δεκα­ε­τίας 2010-2019, στα χείλη όλων βρί­σκε­ται η αγωνία για μια χαμένη δεύτερη ευκαι­ρία της Ελλάδας, καθώς ο του­ρι­σμός, η εστίαση και το εμπόριο θα υπο­στούν ισχυρό πλήγμα.

Ωστόσο, το ψήγμα της αισιο­δο­ξίας επι­μέ­νει: οι περισ­σό­τε­ροι πιστεύ­ουν ότι τελικά θα τα κατα­φέ­ρουμε. Ευθύνη κάθε ηγεσίας – πολι­τι­κής, οικο­νο­μι­κής, πολι­τι­σμι­κής, επι­στη­μο­νι­κής – είναι να μετου­σιώ­σει την εμπει­ρία από τη δια­χεί­ριση της παν­δη­μίας σε ανα­πτυ­ξιακή παρα­κα­τα­θήκη.

Προς αυτήν την κατεύ­θυνση, στα­χυο­λο­γούμε 9 σημεία που προ­έ­κυ­ψαν από τις μετρή­σεις της Κάπα Research κατά την πρω­τό­γνωρη περίοδο της κρίσης του κορω­νοϊού.

 

1. Η δια­χεί­ριση της κρίσης και το πολι­τικό απο­τύ­πωμα

 

Η εξέλιξη της κρίσης του κορω­νοϊού στην Ελλάδα και ο τρόπος που αντι­με­τω­πί­στηκε από τον κρατικό μηχα­νι­σμό και το πολι­τικό σύστημα ενί­σχυσε την πεποί­θηση ότι η χώρα μας κινεί­ται προς τη σωστή κατεύ­θυνση (60%) σημειώ­νο­ντας άνοδο 12 ποσο­στιαίων μονάδων από τον Ιανουά­ριο.

Η αξιο­λό­γηση των χει­ρι­σμών της κυβέρ­νη­σης κινή­θηκε από την αρχή της κρίσης σε ιδιαί­τερα υψηλά επίπεδα και παρα­μέ­νει: παρά τη μικρή κάμψη των 6 μονάδων από τη μέτρηση στα τέλη Μαρτίου, οι θετικές κρίσεις για τη στάση της αγγί­ζουν το 76%.  

Οι απόψεις των πολιτών διχά­ζο­νται σε σχέση με τα έκτακτα μέτρα οικο­νο­μι­κής στή­ρι­ξης εργα­ζο­μέ­νων και επι­χει­ρή­σεων, με το 48% να θεωρεί τα μέτρα για τη στήριξη εργα­ζό­με­νων επαρκή ή μάλλον επαρκή και το 40% ανε­παρκή ή μάλλον ανε­παρκή. Αντι­στοί­χως, το ποσοστό απο­δο­χής των μέτρων στή­ρι­ξης επι­χει­ρή­σεων ανέρ­χε­ται στο 41% και στο 53% όσων τα θεωρούν ανε­παρκή ή μάλλον ανε­παρκή. Σπανίως, όμως, τα όποια μέτρα οικο­νο­μι­κής στή­ρι­ξης θεω­ρού­νται επαρκή. Η αποδοχή τους – που ξεπερνά το 40% – εμφο­ρεί­ται από την επι­θυ­μία στή­ρι­ξης προς την ίδια την κυβέρ­νηση και όχι στα μέτρα αυτά καθαυτά.

Η απο­τε­λε­σμα­τική δια­χεί­ριση της υγειο­νο­μι­κής κρίσης χαρίζει σημα­ντικό κεφά­λαιο για τη δια­χεί­ριση της δύσκο­λης οικο­νο­μι­κής περιό­δου που ακο­λου­θεί. Ο πρω­θυ­πουρ­γός χαίρει της θετικής γνώμης του 60% της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας, ενώ η Νέα Δημο­κρα­τία αυξάνει τα ποσοστά της εκλο­γι­κής της επιρ­ροής, κατα­γρά­φο­ντας σημα­ντική διαφορά, άνω των 18 μονάδων, από τον ΣΥΡΙΖΑ στην πρόθεση ψήφου και καθαρή υπεροχή στην παρά­σταση νίκης.

 

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ

Ο αρχηγός της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης είναι πιο δημο­φι­λής από το κόμμα του (34% δημο­τι­κό­τητα Αλ. Τσίπρα vs. 23% πρόθεση ψήφου ΣΥΡΙΖΑ και 31,5% εκλο­γικό απο­τέ­λε­σμα 2019) αλλά δεν δημιουρ­γεί momentum.

Το εκλο­γικό σώμα δεν επι­θυ­μεί τη δια­τά­ραξη της πολι­τι­κής στα­θε­ρό­τη­τας και αντιδρά αρνη­τικά, κατά 80%, στο ενδε­χό­μενο διε­ξα­γω­γής πρόωρων εκλογών, με κύριο γνώμονα τις πιθανές επι­πτώ­σεις που θα επέφερε μια εκλο­γική ανα­μέ­τρηση στην ελλη­νική οικο­νο­μία. Η αυξη­μένη επι­τυ­χία των κυβερ­νη­τι­κών χει­ρι­σμών στην κρίση του κορω­νοϊού, σε συν­δυα­σμό με την άνετη πλειο­ψη­φία στη Βουλή και την αυξη­μένη αποδοχή στο πρόσωπο του πρω­θυ­πουρ­γού από την κοι­νω­νία, δεν δικαιο­λο­γούν σκέψεις προ­σφυ­γής σε πρόωρες κάλπες.

Συμπέ­ρα­σμα: Η κυβέρ­νηση έχει ήδη «λάβει» τη λαϊκή εντολή αντι­με­τώ­πι­σης της επερ­χό­με­νης οικο­νο­μι­κής κρίσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κατα­φέ­ρει ως τώρα – πλην, ίσως, του αρχηγού του – να παρου­σια­στεί επί­και­ρος, ενώ και τα μικρό­τερα κόμματα χάνουν εκτό­πι­σμα. Η δημο­φι­λία του σεμνού κυρίου Τσιόδρα εμπε­ριέ­χει ένα «κοντράστ» και ένα ισχυρό υπό­στρωμα αμφι­σβή­τη­σης του ελλειμ­μα­τι­κού πολι­τι­κού προ­σω­πι­κού.

 

2. Η περιρ­ρέ­ουσα ατμό­σφαιρα ωθεί στο #βγαί­νουμε_έξω

 

Καθώς οι αριθμοί νέων κρου­σμά­των βαίνουν μειού­με­νοι, επι­τρέ­πουν ανάσες αισιο­δο­ξίας και καλ­λιερ­γούν προσ­δο­κίες και προ­σμονή για χαλά­ρωση των περιο­ρι­στι­κών μέτρων.

Τα καλά νέα από  την εξέλιξη της επι­δη­μίας στη χώρα μας ενι­σχύ­ουν την αισιο­δο­ξία για αντι­με­τώ­πιση του κορω­νοϊού μέσα στον επόμενο μήνα κατά 14 μονάδες από τον Μάρτιο, ανε­βά­ζο­ντας το ποσοστό των αισιό­δο­ξων στο 44%.

Στην ίδια κατεύ­θυνση, η ανη­συ­χία μόλυν­σης από τον κορω­νοϊό, παρότι παρα­μέ­νει σε σχετικά υψηλά επίπεδα (68% ανη­συ­χούν πολύ ή αρκετά), σημειώ­νει σημα­ντική πτώση 18 μονάδων από το υψηλό 86% στα τέλη Μαρτίου. Αξίζει να σημειω­θεί ότι ένα 5% θεωρεί ότι έχει προ­σβλη­θεί ήδη από τον κορω­νοϊό – χωρίς όμως αυτό να έχει επι­βε­βαιω­θεί με ιατρική εξέταση.

Αυτή η μερική «ανα­κού­φιση» από την ήπια εξέλιξη της επι­δη­μίας στην Ελλάδα προ­κα­λεί την εξής παρε­νέρ­γεια: η εικόνα «ανα­γκαιό­τη­τας» των ληφθέ­ντων περιο­ρι­στι­κών μέτρων υπο­χω­ρεί. Όλο και λιγό­τε­ροι πολίτες κρίνουν τα μέτρα ανα­γκαία (στο 75% σήμερα με πτώση 23 μονάδων από το καθο­λικό 98% στα μέσα Μαρτίου).

Σε αυτό το κλίμα, η κοινή γνώμη είναι θετική (75%) απέ­να­ντι στο ενδε­χό­μενο στα­δια­κής άρσης των περιο­ρι­στι­κών μέτρων από τις αρχές Μαΐου, καθώς, εκτός από ένα 31% που δηλώνει πως έχει ακόμη αρκετές αντοχές για να παρα­μεί­νει σε καρα­ντίνα, οι υπό­λοι­ποι είτε δεν αντέ­χουν τον περιο­ρι­σμό για μεγάλο διά­στημα (46%) είτε έχουν ήδη φτάσει στα όριά τους (21%).

Η περιρ­ρέ­ουσα ατμό­σφαιρα του «ανοίγ­μα­τος» ενι­σχύ­ε­ται από την εμπι­στο­σύνη που δεί­χνουν οι 6 στους 10 Έλληνες στους συμπο­λί­τες τους για την καθη­με­ρινή τήρηση των κανόνων απο­τρο­πής της μετά­δο­σης του κορω­νοϊού.

Αξίζει  να σημειω­θεί, πάντως, ότι 4 στους 10 γονείς εμφα­νί­ζο­νται αρνη­τι­κοί ή αβέ­βαιοι για το αν θα στεί­λουν τα παιδιά τους στο σχολείο εάν η πολι­τεία ανοίξει τα σχολεία μέσα στον Μάιο.

Συμπέ­ρα­σμα: Τυχόν ξαφνική επι­δεί­νωση των αριθμών που παρου­σιά­ζο­νται κάθε μέρα στις 6.00 το από­γευμα θα προ­κα­λούσε σύγχυση και ανη­συ­χία στην ελλη­νική κοι­νω­νία και την αγορά, ενώ παράλ­ληλα θα τραυ­μά­τιζε το κλίμα απο­δο­χής και σύμπνοιας προς τις αρμό­διες αρχές δια­χεί­ρι­σης της κρίσης.

 

3. Είμαστε έτοιμοι για τη νέα κανο­νι­κό­τητα;

 

Γενι­κό­τερα, το 55% των Ελλήνων εμφα­νί­ζο­νται «έτοιμοι» να επι­στρέ­ψουν στην καθη­με­ρι­νό­τητά τους: από αυτούς οι μισοί (26%) αισθά­νο­νται ήδη ασφα­λείς να επι­στρέ­ψουν κανο­νικά στη ζωή τους ενώ οι άλλοι μισοί (29%) περι­μέ­νουν το σήμα της πολι­τείας. Οι πιο «διστα­κτι­κοί» κατα­γρά­φο­νται στο 44%, με το 25% να δηλώνει ότι θα νιώσει ασφά­λεια όταν βρεθεί το φάρμακο ή η θερα­πεία, το 12% όταν βρεθεί το εμβόλιο, ενώ, τέλος, ένα 7% δηλώνει πως ίσως δεν επι­στρέ­ψει ποτέ ξανά στην προ-κορωνοϊού καθη­με­ρι­νό­τητά του.

Ωστόσο, αντι­κει­με­νι­κές δυσκο­λίες, σε συν­δυα­σμό με τη συναι­σθη­μα­τική φόρτιση που επι­κρα­τεί στα περισ­σό­τερα νοι­κο­κυ­ριά, οδηγούν ένα σημα­ντικό μέρος της κοι­νω­νίας στην υπο­βάθ­μιση του κιν­δύ­νου μόλυν­σης από τον κορω­νοϊό: 4 στους 10 παρου­σιά­ζο­νται πιο «τολ­μη­ροί», δηλώ­νο­ντας ότι θα επέ­στρε­φαν στην προ-κορωνοϊού καθη­με­ρι­νό­τητά τους ακόμη κι αν ο κίν­δυ­νος μόλυν­σης παρέ­μενε υψηλός. Οι λόγοι που επι­κα­λού­νται είναι κυρίως οικο­νο­μι­κοί (22%), αλλά υπάρχει και ένα 8% που θεωρεί ότι δεν κιν­δυ­νεύει από τον ιό. Οι υπό­λοι­ποι 6 στους 10, πιο «υπά­κουοι», θα επι­στρέ­ψουν στην καθη­με­ρι­νό­τητά τους μόνο εάν το επι­τρέ­ψουν οι αρχές και νιώσουν ασφά­λεια.

Ειδι­κό­τερα, οι πολίτες εμφα­νί­ζο­νται πιο έτοιμοι/ασφα­λείς – όταν το επι­τρέ­ψει η πολι­τεία – να επι­στρέ­ψουν σε ψυχα­γω­γι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες όπως το μπάνιο στη θάλασσα (82%), οι δια­κο­πές (77%), η βόλτα για καφέ ή φαγητό (80%). Από την άλλη, ακόμη και αν η πολι­τεία δώσει το πράσινο φως, οι πολίτες είναι πιο διστα­κτι­κοί στο να επι­σκε­φθούν κέντρα βρα­δι­νής δια­σκέ­δα­σης (54%), να ταξι­δέ­ψουν με αερο­πλάνο (48%), να κάνουν χρήση των μέσων μαζικής μετα­φο­ράς (46%) ή να πάρουν μέρος σε αθλη­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες σε γήπεδα ή γυμνα­στή­ρια (46%).

Συμπέ­ρα­σμα: Χωρίς απο­τε­λε­σμα­τική θερα­πεία ή εμβόλιο, περίπου 4 στους 10 συμπο­λί­τες μας θα καθυ­στε­ρή­σουν να επι­στρέ­ψουν στις καθη­με­ρι­νές τους συνή­θειες, ακόμη και αν τα μέτρα αρθούν πλήρως.

 

4. Οι συνή­θειες της – δύσκο­λης – παρα­μο­νής στο σπίτι

 

Οι αλλαγές στην καθη­με­ρι­νό­τητα των πολιτών αγγί­ζουν το σύνολο της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας: 88% δηλώ­νουν ότι άλλαξε πολύ ή αρκετά η ζωή τους από την πρώτη μέρα εμφά­νι­σης του κορω­νοϊού στην Ελλάδα. Οι σημα­ντι­κό­τε­ρες αλλαγές εντο­πί­ζο­νται και αφορούν τις συνέ­πειες του κατ’ οίκον περιο­ρι­σμού, τις επι­πτώ­σεις στην εργασία και το εισό­δημα, την ψυχο­λο­γία και την εκπαί­δευση των παιδιών.

Ανα­πό­φευ­κτα, η υγειο­νο­μική κρίση και ο περιο­ρι­σμός στο σπίτι μετα­βάλ­λουν δρα­στικά τους κανόνες υγιει­νής, την κατα­νομή του χρόνου του πολίτη και τις κατα­να­λω­τι­κές του συνή­θειες:

Οι Έλληνες τηρούν πιο ευλα­βικά τους κανόνες υγιει­νής (76%), περνούν περισ­σό­τερο χρόνο με την οικο­γέ­νεια (62%), περνούν περισ­σό­τερη ώρα στο κινητό τους τηλέ­φωνο (45%) και τα social media (43%), μαγει­ρεύ­ουν (39%) και τρώνε (37%) περισ­σό­τερο, επι­κοι­νω­νούν με φίλους (38%), ενη­με­ρώ­νο­νται για τις εξε­λί­ξεις (38%) και βλέπουν ελλη­νική τηλε­ό­ραση (37%) και ταινίες ή σειρές μέσω δια­δι­κτύου (27%).

Παράλ­ληλα, σε ποσοστό 41% δηλώ­νουν ότι παραγ­γέλ­νουν φαγητό απ’ έξω λιγό­τερο συχνά, 32% δεν βγαί­νουν για τα ψώνια του σπιτιού όσο πριν, 25% προ­σέ­χουν λιγό­τερο τη δια­τροφή τους και αθλού­νται λιγό­τερο.

Το #μένουμε_σπίτι υπήρξε αφορμή για εμπει­ρίες πρω­τό­γνω­ρες για πολλούς. Πιο ειδικά, 31% δήλωσαν ότι τα παιδιά τους εκπαι­δεύ­τη­καν από το σπίτι για πρώτη φορά, 17% συμ­με­τεί­χαν για πρώτη φορά σε επαγ­γελ­μα­τική σύσκεψη μέσω τηλε­διά­σκε­ψης από το σπίτι, ενώ ένα 6% έλαβε μέρος σε βιντε­ο­κλήση με τον γιατρό του, εμπει­ρίες που ίσως απο­τε­λέ­σουν οδηγό εδραί­ω­σης μιας νέας τηλε-κουλτούρας στο ελλη­νικό νοι­κο­κυ­ριό.

Κανείς δεν τρέφει αυτα­πά­τες ότι η επόμενη ημέρα για την Ελλάδα θα είναι εύκολη. Η οικο­νο­μική κρίση θα δοκι­μά­σει την απο­φα­σι­στι­κό­τητά μας (πολιτών και ηγεσιών) περισ­σό­τερο από την τρέ­χουσα «αντί­σταση» στον κορω­νοϊό.

Εκείνο που λείπει περισ­σό­τερο είναι, όπως ανα­με­νό­ταν, η επαφή με τα στενά οικο­γε­νειακά και φιλικά πρόσωπα (64%) την οποία εμπο­δί­ζουν η καρα­ντίνα και η κοι­νω­νική απο­στα­σιο­ποί­ηση. Μια βόλτα για καφέ ή για φαγητό λείπει από το 62%, ενώ ακο­λου­θούν μια ολι­γο­ή­μερη εκδρομή εντός της χώρας (39%), μια βραδινή έξοδος για δια­σκέ­δαση (31%), η επί­σκεψη στην εκκλη­σία (30%) και τα κέντρα προ­σω­πι­κής περι­ποί­η­σης και αισθη­τι­κής (π.χ. κομ­μω­τή­ριο κ.α.) με 29%.

Τη σημα­ντι­κό­τερη παρα­κα­τα­θήκη του #μένουμε_σπίτι απο­τε­λεί η εντα­τική εξοι­κεί­ωση των πολιτών με την ψηφιακή τεχνο­λο­γία και τη χρήση του δια­δι­κτύου. Πιο συγκε­κρι­μένα, 4 στους 10 πολίτες δηλώ­νουν ότι θα συναλ­λάσ­σο­νται με το κράτος μέσω δια­δι­κτύου περισ­σό­τερο από πριν, 3 στους 10 θα πλη­ρώ­νουν λογα­ρια­σμούς μέσω δια­δι­κτύου περισ­σό­τερο απ’ ό,τι έκαναν στο παρελ­θόν, 15% θα εμπι­στεύ­ο­νται περισ­σό­τερο τις τηλε­δια­σκέ­ψεις με τον γιατρό τους, ενώ ένα 15% θα παρα­τεί­νει την εκπαί­δευση των παιδιών του μέσω του δια­δι­κτύου. Τέλος, το 37% των εργα­ζο­μέ­νων γρα­φείου (white collar) θα δεχόταν να δου­λεύει περισ­σό­τερο από το σπίτι, εάν του δινόταν η επιλογή αυτή από τον εργο­δότη του.

Τα παρα­πάνω, ωστόσο, θολώ­νουν ως έναν βαθμό την πραγ­μα­τι­κό­τητα. Η αρχική εκτί­μηση ότι ο κατ’ οίκον περιο­ρι­σμός απο­τε­λεί μια ευκαι­ρία, αν όχι ευλογία, δεν επα­λη­θεύ­ε­ται από τα ερευ­νη­τικά δεδο­μένα. Η σημα­ντική πλειο­ψη­φία βλέπει τη ζωή της να αλλάζει προς το χει­ρό­τερο (66%), με το ποσοστό αυτό να παρα­μέ­νει το ίδιο υψηλό ανάμεσα σε όλες τις κοι­νω­νι­κές ομάδες και τους ψηφο­φό­ρους όλων των πολι­τι­κών κομ­μά­των.

Συμπέ­ρα­σμα: Οι περισ­σό­τε­ροι εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται τον επι­πλέον χρόνο με την οικο­γέ­νεια και τον εαυτό τους, ενώ ταυ­τό­χρονα εξοι­κειώ­νο­νται με τον ψηφιακό κόσμο. Οι δυσκο­λίες όμως τους ακο­λου­θούν και μέσα στο σπίτι. Αρχές, πολι­τική και επι­χει­ρη­μα­τική ηγεσία θα πρέπει καθόλη τη διάρ­κεια της κρίσης να συνε­κτι­μούν την εύθραυ­στη κατά­σταση των πολιτών και το ευμε­τά­βλητο των στιγμών.

 

5. Τα συναι­σθή­ματα όλο και πιο έντονα

 

Εν μέσω αυτής της άνευ προη­γου­μέ­νου δια­τά­ρα­ξης της κανο­νι­κό­τη­τας και της καθη­με­ρι­νό­τη­τας του πολίτη, η πλειο­νό­τητα των Ελλήνων δηλώνει ότι έχει αισθαν­θεί/βιώσει κυρίως αρνη­τικά συναι­σθή­ματα – και σε ασυ­νή­θι­στο βαθμό – κατά τη διάρ­κεια της καρα­ντί­νας:

74% δηλώ­νουν ότι έχουν αισθαν­θεί ανα­σφά­λεια και αβε­βαιό­τητα για το μέλλον, με σημα­ντική αύξηση 27 ποσο­στιαίων μονάδων από τη μέτρηση του Μαρτίου· 69% δηλώ­νουν ότι αισθά­νο­νται πλήξη, με άνοδο 30 μονάδων από τον Μάρτιο, ενώ σχεδόν 5 στους 10 αισθάν­θη­καν θλίψη (49% – με αύξηση 6% από τον Μάρτιο) και εγκλω­βι­σμό (55% κατα­γρά­φο­ντας άνοδο 17% από τον Μάρτιο).

Τα αρνη­τικά συναι­σθή­ματα είναι σαφώς πιο δια­δε­δο­μένα ανάμεσα στις νεό­τε­ρες ηλικίες – η γενιά Z και οι millennials βιώνουν επίσης πιο έντονα τη μοναξιά, τον θυμό και την από­γνωση. Η αυξη­μένη ένταση των συναι­σθη­μά­των παρα­τη­ρεί­ται και στα χαμη­λό­τερα εισο­δή­ματα. Αντί­θετα, οι παντρε­μέ­νοι μένουν στο σπίτι με τις λιγό­τε­ρες συναι­σθη­μα­τι­κές ανα­τα­ρά­ξεις.

Πιο συγκε­κρι­μένα, 6 στους 10 πολίτες ανα­φέ­ρουν απώλεια ελέγχου στα σημα­ντικά πράγ­ματα της ζωής ή/και απο­κομ­μέ­νοι από τους άλλους, 5 στους 10 αισθά­νο­νται ότι αδυ­να­τούν να αντα­πο­κρι­θούν στις υπο­χρε­ώ­σεις τους και θυμώ­νουν επειδή νιώθουν ότι δεν έχουν τον έλεγχο της κατά­στα­σης. Τέλος, ένα σημα­ντικό 37% δηλώνει ότι αισθά­νε­ται πως η ζωή προ­χω­ράει και εκείνο μένει πίσω. Όπως προ­α­να­φέρ­θηκε, οι κατα­γρα­φές αυτές εμφα­νί­ζο­νται πιο έντονα στα νεότερα κοινά και τα χαμηλά εισο­δή­ματα.

 

Κύριες πηγές ανη­συ­χίας απο­τε­λούν η οικο­νο­μική κατά­σταση του νοι­κο­κυ­ριού και η κατά­σταση της οικο­γε­νεια­κής υγείας με ποσοστά 54% και 53% αντί­στοιχα, λογική εξέλιξη καθώς στους τομείς αυτούς εντο­πί­ζο­νται και οι μεγα­λύ­τε­ρες συνέ­πειες της παν­δη­μίας. Άλλες πηγές ανη­συ­χίας απο­τε­λούν τα θέματα της εργα­σίας και του επαγ­γελ­μα­τι­κού μέλ­λο­ντος (30%), η χρονική διάρ­κεια των περιο­ρι­στι­κών μέτρων (29%) και τα μεγάλα εθνικά προ­βλή­ματα (27%) όπως η οικο­νο­μία, τα ελλη­νο­τουρ­κικά και το προ­σφυ­γικό.

Συμπέ­ρα­σμα: Ο συν­δυα­σμός αυτό-περιορισμού, κοι­νω­νι­κής απο­στα­σιο­ποί­η­σης και οικο­νο­μι­κής αβε­βαιό­τη­τας είναι ένα εκρη­κτικό κοκτέιλ για τους λιγό­τερο εξα­σφα­λι­σμέ­νους: τη νέα παρα­γω­γική γενιά και τα χαμηλά εισο­δή­ματα. Ο θεσμός της οικο­γέ­νειας σε μια χώρα με ούτως ή άλλως παρα­δο­σιακή δομή συγκρα­τεί τα πάθη και κάνει τον εγκλει­σμό πιο υπο­φερτό, επι­βε­βαιώ­νο­ντας, έτσι, την ψυχα­να­λυ­τική θεωρία.

 

6. Η συζή­τηση στο τραπέζι της κου­ζί­νας δεν ανα­βάλ­λε­ται

 

Όπως πολλοί ανα­λυ­τές εκτί­μη­σαν από την πρώτη στιγμή, η κρίση του κορω­νοϊού γίνεται ολοένα και πιο αισθητή στα εισο­δή­ματα των πολιτών:

Περισ­σό­τε­ροι από τους μισούς (51% vs 42% τον Μάρτιο) δηλώ­νουν σήμερα πως τα εισο­δή­ματα του νοι­κο­κυ­ριού τους έχουν επη­ρε­α­στεί πολύ ή αρκετά αρνη­τικά από την εξά­πλωση του ιού στη χώρα μας

Σχεδόν 4 στα 10 νοι­κο­κυ­ριά αντι­με­τώ­πι­σαν αδυ­να­μία να εξο­φλή­σουν κάποιο λογα­ρια­σμό, 20% δέχθη­καν κλήση από εισπρα­κτική εται­ρεία, ενώ 16% δεν είχαν τη δυνα­τό­τητα να προβούν σε αγορά κάποιου είδους πρώτης ανάγκης μέσα στον τελευ­ταίο μήνα

Σχεδόν 3 στους 10 εκτι­μούν ότι θα υπο­στούν ανε­πα­νόρ­θωτη ζημιά (28% – αύξηση 3% σε σχέση με τα τέλη Μαρτίου) από την κρίση του κορω­νοϊού, με την πλειο­νό­τητα (42%) να εκτιμά ότι η ζημιά που θα υποστεί μάλλον θα απο­κα­τα­στα­θεί αφού αρθούν τα περιο­ρι­στικά μέτρα.

Τα παρα­πάνω συνη­γο­ρούν στο γεγονός ότι το οικο­νο­μικό αδιέ­ξοδο επα­νέρ­χε­ται στη σκέψη των περισ­σό­τε­ρων: 53% δηλώ­νουν ότι ανη­συ­χούν πολύ ή αρκετά για το ενδε­χό­μενο να βρεθούν σε οικο­νο­μικό αδιέ­ξοδο μέσα στο επόμενο διά­στημα, ποσοστό που παρου­σιά­ζει αύξηση 11 ποσο­στιαίων μονάδων από τα τέλη Μαρτίου. Η ανη­συ­χία για μεγάλη οικο­νο­μική δυσκο­λία είναι πιο έντονη στις παρα­γω­γι­κές ηλικίες των 35-54.

Η αβε­βαιό­τητα για το οικο­νο­μικό μέλλον του νοι­κο­κυ­ριού είναι έκδηλη. Λίγοι πιστεύ­ουν (22%) ότι η οικο­νο­μική τους κατά­σταση θα είναι καλύ­τερη σε 5 χρόνια από σήμερα (πτώση 5% σε σχέση με τον περα­σμένο Οκτώ­βριο), με τους περισ­σό­τε­ρους να δηλώ­νουν ότι θα βρί­σκο­νται στα ίδια (42%) ή χει­ρό­τερα (24%) επίπεδα.

 

Η δεκα­ε­τής κρίση που προη­γή­θηκε έχει εξα­ντλή­σει αντοχές και απο­θέ­ματα: πολύ λίγοι (20%) θα απο­δέ­χο­νταν να υπο­στούν θυσίες για την οικο­νο­μική ανά­καμψη της χώρας από την κρίση του κορω­νοϊού, με τη μεγάλη πλειο­ψη­φία να θεωρεί ότι άλλοι είναι εκείνοι που πρέπει να πλη­ρώ­σουν (70%). Η τάση αυτή είναι περισ­σό­τερο εμφανής στα χαμη­λό­τερα εισο­δή­ματα και στους εργα­ζό­με­νους του δημο­σίου τομέα, με ό,τι αυτό συνε­πά­γε­ται.

Συμπέ­ρα­σμα: Η συζή­τηση στο τραπέζι της κου­ζί­νας δεν απο­φεύ­γε­ται, είναι σκληρή και καθη­με­ρινή. Το «λίπος» που κάηκε για να κρα­τή­σει μια μεγάλη μερίδα της κοι­νω­νίας όρθια στη δεκαετή κρίση δεν υπάρχει σήμερα. Οι μεγάλοι ηττη­μέ­νοι της προη­γού­με­νης περι­πέ­τειας, οι νέοι, καλού­νται να διαβούν εκ νέου τον Ρου­βί­κωνα της κρίσης. Εκείνοι πρέπει να ανα­γνω­ρι­στούν ως «ήρωες» της δεκα­ε­τίας 2020-2030.

 

7. Στοι­χειώ­νουν οι μνήμες του 2010 αλλά στε­κό­μα­στε αισιό­δο­ξοι

 

Με τα περισ­σό­τερα νοι­κο­κυ­ριά να βιώνουν άμεσα τις οικο­νο­μι­κές της συνέ­πειες, η παν­δη­μία, από κρίση δημό­σιας υγείας που πλήττει την υγεία των πολιτών και το Εθνικό Σύστημα Υγείας, εξε­λίσ­σε­ται στα­διακά σε κρίση οικο­νο­μική που πλήττει τα εισο­δή­ματα των πολιτών και τις ελλη­νι­κές επι­χει­ρή­σεις – η μετα­βολή υπέρ της δεύ­τε­ρης άποψης κατα­γρά­φε­ται στις 43 ποσο­στιαίες μονάδες από την προη­γού­μενη μέτρηση της Κάπα Research, τον Μάρτιο.

Σχεδόν 8 στους 10 πολίτες ανη­συ­χούν πολύ για το βάθος της ύφεσης στην ελλη­νική οικο­νο­μία. Όπως και παρα­πάνω, η ανη­συ­χία αυτή κατα­γρά­φε­ται πιο έντονη στα χαμη­λό­τερα εισο­δή­ματα. Επίσης, η ανη­συ­χία δεν είναι κοινή σε όλους τους χώρους εργα­σίας: πάνω από τους μισούς εργα­ζό­με­νους στον ιδιω­τικό τομέα (57%) ανη­συ­χούν πολύ για την επί­δραση της ύφεσης στην επι­χεί­ρηση ή τον οργα­νι­σμό που εργά­ζο­νται, με το αντί­στοιχο ποσοστό να είναι μόλις 20% στους εργα­ζό­με­νους του δημο­σίου τομέα.

Η άνοδος της ανερ­γίας και της φτώ­χειας απο­τε­λεί πλέον τον νούμερο ένα φόβο των Ελλήνων πολιτών (80% – άνοδος 36 ποσο­στιαίες μονάδες σε σχέση με τις 24 Μαρτίου), κάτι που έρχεται να αντι­κα­τα­στή­σει τον φόβο για κατάρ­ρευση του συστή­μα­τος υγείας που επι­κρα­τούσε μόλις έναν μήνα πριν (13% – πτώση 42 ποσο­στιαίες μονάδες σε σχέση με τις 24 Μαρτίου).

Με νωπές τις μνήμες της κρίσης χρέους, σχεδόν 6 στους 10 συμ­φω­νούν με την άποψη ότι η οικο­νο­μική κρίση στη χώρα μας θα είναι τόσο βαθιά όσο και η κρίση του 2010 και στην πλειο­ψη­φία τους φοβού­νται ότι η κρίση που θα ακο­λου­θή­σει θα είναι πιο βαθιά και πιο σκληρή από τη γενι­κό­τερη αίσθηση (52% για την παγκό­σμια οικο­νο­μία και 59% για την ελλη­νική οικο­νο­μία), αλλά και συγκρι­τικά με την υπό­λοιπη Ευρώπη, η κρίση της χώρας μας θα είναι πιο βαθιά σύμφωνα με το 65%.

Οι απόψεις διί­στα­νται όσον αφορά στη διάρ­κεια της ύφεσης: 46% συμ­φω­νούν με την άποψη ότι η ύφεση στην Ελλάδα φέτος θα είναι μεγάλη αλλά η χώρα μας θα ανα­κάμ­ψει σημα­ντικά το 2021 και 49% δια­φω­νούν. Οι περισ­σό­τε­ροι, πάντως, πιστεύ­ουν ότι η χώρα θα βγει χαμένη (58%) από την περι­πέ­τεια του κορω­νοϊού, με τα βλέμ­ματα να είναι στραμ­μένα στους οικο­νο­μι­κούς δείκτες.

  

Ο του­ρι­σμός, είναι για τους Έλληνες ταυ­τό­χρονα και ο μεγάλος ασθενής του 2020 αλλά και η βασική ελπίδα για ανά­καμψη: 87% θεωρούν ότι ο του­ρι­στι­κός κλάδος θα υποστεί τις βαρύ­τε­ρες συνέ­πειες από την κρίση [με την εστίαση (44%) και το εμπόριο (34%) να ακο­λου­θούν] αλλά, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας τις περιο­ρι­σμέ­νες επι­λο­γές της ελλη­νι­κής αγοράς, ο του­ρι­σμός, κατά το 63%, απο­τε­λεί, επίσης, τον σημα­ντι­κό­τερο πυλώνα για την ανά­καμψη της οικο­νο­μίας. Σε κάθε περί­πτωση, η φετινή του­ρι­στική σεζόν θεω­ρεί­ται χαμένη από το 58% αφού, ούτως ή άλλως, για το 54% η έλευση του­ρι­στών από το εξω­τε­ρικό το καλο­καίρι πρέπει να απο­τρα­πεί για υγειο­νο­μι­κούς λόγους, έστω και με τον κίνδυνο να βαθύνει η ύφεση στη χώρα.

Ωστόσο, το ψήγμα της αισιο­δο­ξίας επι­μέ­νει: σε 5 χρόνια από τώρα, η κατά­σταση της οικο­νο­μίας θα είναι καλύ­τερη εκτιμά η πλειο­νό­τητα (41%), ενώ οι 6 στους 10 περίπου δηλώ­νουν ότι οι Έλληνες, παρά την οικο­νο­μική κρίση και τα εθνικά προ­βλή­ματα, τελικά θα τα κατα­φέ­ρουμε.

Συμπέ­ρα­σμα: Η κοινή γνώμη δια­τη­ρεί ζωντα­νές τις μνήμες του Καστε­λό­ρι­ζου που κλείνει δεκα­ε­τία. Η πορεία ανά­καμ­ψης της χώρας από την κρίση του κορω­νοϊού θα είναι σκληρή, θα έχει διάρ­κεια, θα απαι­τή­σει νέα απο­θέ­ματα αντοχής, αλλά είναι εφικτή. Ευθύνη κάθε ηγεσίας – πολι­τι­κής, οικο­νο­μι­κής, πολι­τι­σμι­κής, επι­στη­μο­νι­κής – είναι να μετου­σιώ­σει την εμπει­ρία από τη δια­χεί­ριση της παν­δη­μίας σε ανα­πτυ­ξιακή παρα­κα­τα­θήκη.

 

8. Ανα­νε­ω­μένη πίστη στο κράτος, τις αξίες και τους θεσμούς

 

Η κοι­νω­νία εισέρ­χε­ται στη νέα μάχη με ενι­σχυ­μένη την πίστη σε αρχές, αξίες και θεσμούς που θα χρη­σι­μεύ­σουν στην ανάβαση του νέου Γολγοθά: 6 στους 10 Έλληνες δηλώ­νουν ότι πιστεύ­ουν περισ­σό­τερο πια στην αξία της υγείας, 5 στους 10 στην αξία της αλλη­λεγ­γύης, 1 στους 3 στην αξία της επι­στή­μης και τη σημασία του κοι­νω­νι­κού κράτους. Επίσης, ένα σημα­ντικό ποσοστό δηλώνει ότι εμπι­στεύ­ε­ται περισ­σό­τερο την ελλη­νική κοι­νω­νία (27%) απ’ ό,τι πριν και ακόμη ένα 27% ανα­φέ­ρει ότι αυξή­θηκε η εμπι­στο­σύνη του προς τους θεσμούς της ελλη­νι­κής πολι­τείας.

Ταυ­τό­χρονα, σε όλους τους δείκτες της έρευνας κατα­γρά­φε­ται η ανα­βάθ­μιση του ρόλου και της σημα­σίας του κράτους στην αντι­με­τώ­πιση των οικο­νο­μι­κών συνε­πειών της παν­δη­μίας. Στην ερώτηση «τι να έχει καθο­ρι­στικό ρόλο στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια;», ο ιδιω­τι­κός τομέας συγκε­ντρώ­νει το 48% των απα­ντή­σεων ενώ το κράτος το 45%, ωστόσο, η άνοδος που σημειώ­νει το κράτος είναι της τάξης του 8% και αντί­στοιχη – στις 9 ποσο­στιαίες μονάδες – είναι η πτώση του ιδιω­τι­κού τομέα.

Από τη γενική καθή­λωση στη γενική κινη­το­ποί­ηση, η νέα εποχή που ξεκινά χρειά­ζε­ται το δικό της αφήγημα και τους δικούς της ήρωες.

Απα­ραί­τητη θεωρούν 7 στους 10 πολίτες την παρέμ­βαση του κράτους στην αγορά για την προ­στα­σία του κοινού συμ­φέ­ρο­ντος με σημα­ντική άνοδο 11% σε σύγκριση με τη μέτρηση του περα­σμέ­νου Οκτω­βρίου. Αντι­στρό­φως, πτώση 14 μονάδων σημειώ­νει η άποψη ότι η κρατική παρέμ­βαση στην αγορά κάνει περισ­σό­τερο κακό παρά καλό. Στην ίδια κατεύ­θυνση, περισ­σό­τερη παρέμ­βαση του κράτους ζητά το 55% (με αύξηση 5%) με την αντί­θετη άποψη να συγκε­ντρώ­νει μόλις 26% και με πτώση 10 ποσο­στιαίων μονάδων από τον Οκτώ­βριο του 2019.

Παράλ­ληλα, υπο­χω­ρεί οριακά η απήχηση των οικο­νο­μικά φιλε­λεύ­θε­ρων πολι­τι­κών – πτώση κατά 6 μονάδες (30% από 36% σε μέτρηση του Οκτω­βρίου 2019) στην άποψη ότι ο φιλε­λευ­θε­ρι­σμός εγγυά­ται την ταχύ­τερη και δικαιό­τερη ανά­καμψη από την οικο­νο­μική κρίση – και ενι­σχύ­ο­νται – επίσης οριακά – η σοσιαλ­δη­μο­κρα­τία και ο σοσια­λι­σμός ως ιδεολογίες-εργαλεία για την ανά­καμψη.

Πτώση της τάξης των 15 μονάδων σημειώ­νε­ται στην πίστη των πολιτών στις δυνά­μεις και τις δυνα­τό­τη­τες της εγχώ­ριας αγοράς – δηλαδή, των ελλη­νι­κών επι­χει­ρή­σεων και ελλη­νι­κών επεν­δύ­σεων – η οποία προ­σγειώ­νε­ται στο 44% και ενι­σχύ­ε­ται αντί­στοιχα – κατά 11% – η αποδοχή της δυνα­μι­κής των ξένων επεν­δύ­σεων και της πρό­σβα­σης στις διε­θνείς αγορές κεφα­λαίου.

Τέλος, η ανά­καμψη θα πρέπει να έχει χαρα­κτη­ρι­στικά στή­ρι­ξης των εισο­δη­μά­των από τον κρατικό μηχα­νι­σμό όπως μια ενδε­χό­μενη θέσπιση ενός ελά­χι­στου εγγυ­η­μέ­νου εισο­δή­μα­τος, κάτι που κερ­δί­ζει την αποδοχή του 79% της κοινής γνώμης.

Συμπέ­ρα­σμα: Σε στιγμές κρίσης, η ελλη­νική κοι­νω­νία ανα­δι­πλώ­νε­ται και κατα­φεύ­γει στην ασφά­λεια του κράτους, των δια­χρο­νι­κών αξιών και των δημο­κρα­τι­κών θεσμών. Από τις στάχτες του χρε­ο­κο­πη­μέ­νου μετα­πο­λι­τευ­τι­κού κράτους ανα­δύ­θηκε ένα πρότυπο κράτους πρό­νοιας που εκπαι­δεύει, φρο­ντί­ζει και προ­στα­τεύει και ένα πρότυπο κράτους-ρυθμιστή, το οποίο θα πρέπει να προ­στα­τευ­θεί από συμπλέγ­ματα, ευνοιο­κρα­τία, ή σκάν­δαλα μόλις η χώρα επι­στρέ­ψει στον κανο­νικό της ρυθμό.

 

9. Ο κόσμος την επόμενη μέρα

 

Οι Έλληνες βλέπουν τον κόσμο να ανε­βά­ζει ρυθμούς μετά την παν­δη­μία αλλά όχι προς όλες τις κατευ­θύν­σεις της προ-κορωνοϊού εποχής: κάποιες από τις παγκό­σμιες τάσεις φαί­νε­ται να επι­τα­χύ­νουν ενώ άλλες, που ανέ­πτυ­ξαν ορμή στην αρχή της χιλιε­τίας, να υπο­χω­ρούν.

Καθο­λική είναι η πεποί­θηση (83%) ότι ο ψηφια­κός μετα­σχη­μα­τι­σμός που υφί­στα­ται ήδη στους περισ­σό­τε­ρους τομείς της καθη­με­ρι­νό­τη­τας θα επι­τα­χυν­θεί, το ίδιο όμως και οι οικο­νο­μι­κές ανι­σό­τη­τες με το ποσοστό εκείνων που εκτι­μούν ότι θα επε­κτα­θούν να ανέρ­χε­ται στο 68%. Αντί­στοιχα σημα­ντικό είναι και το μέρος του πλη­θυ­σμού (62%) που προ­βλέ­πει επι­τά­χυνση των εθνι­κι­στι­κών τάσεων και της περι­χα­ρά­κω­σης πίσω από τα εθνικά σύνορα και επι­τά­χυνση των προ­σφυ­γι­κών ροών (50%).

Αντί­θετα, επι­βρά­δυνση δια­βλέ­πουν οι Έλληνες στο ρεύμα της ευρω­παϊ­κής ολο­κλή­ρω­σης (63%), της δια­δι­κα­σίας εκδη­μο­κρα­τι­σμού (42%) και, φυσικά, της παγκο­σμιο­ποί­η­σης (36%). Εν προ­κει­μένω, η γενι­κό­τερη αποδοχή της παγκο­σμιο­ποί­η­σης από την ελλη­νική κοι­νω­νία υπο­χω­ρεί κατά 2 μονάδες στο 36%, με την πλειο­ψη­φία (60%) να διά­κει­ται αρνη­τικά.

Παράλ­ληλα, ως θετική απόρ­ροια του παγκό­σμιου lock down, κατα­γρά­φε­ται η πιθανή ανά­σχεση της κλι­μα­τι­κής αλλαγής, με το 46% να θεωρεί ότι θα στα­σι­μο­ποι­η­θεί και το 21% ότι θα επι­βρα­δυν­θεί περαι­τέρω.

Όσον αφορά στη γενι­κό­τερη κατά­σταση του κόσμου μετά τον Covid-19, η εικόνα που δια­μορ­φώ­νε­ται για την πλειο­ψη­φία (52%) είναι αυτή ενός κόσμου σε υπο­χώ­ρηση πίσω από τα εθνικά σύνορα, με την κάθε χώρα να επι­χει­ρεί να επι­βιώ­σει με τα δικά της μέσα. Στο ίδιο πλαίσιο, ο βαθμός αισιο­δο­ξίας για την προ­ο­πτική ενός νέου «Σχεδίου Μάρσαλ» κινεί­ται στα χαμηλά επίπεδα του 27%, με τη μεγα­λύ­τερη πλειο­ψη­φία (68%) να δηλώνει λίγο ή καθόλου αισιό­δοξη για την ύπαρξη ενός αντί­στοι­χου σχεδίου στο κοντινό μέλλον. Σε δια­φο­ρε­τικό κλίμα βρί­σκε­ται το 36%, το οποίο ανα­μέ­νει έναν κόσμο που θα ενθαρ­ρύ­νει τη συναί­νεση και τη συνερ­γα­σία μέσω μιας δικαιό­τε­ρης διε­θνούς ισορ­ρο­πίας.

Κόντρα στη γενι­κό­τερη τάση εθνικής περι­χα­ρά­κω­σης, οι περισ­σό­τε­ροι Έλληνες (53%) εκτι­μούν ότι η παρούσα υγειο­νο­μική και οικο­νο­μική κρίση ανα­δει­κνύει την ανα­γκαιό­τητα της ενω­μέ­νης Ευρώπης, με τη μειο­ψη­φία (39%) να υπερ­το­νί­ζει την ανα­γκαιό­τητα του έθνους-κράτους και των εθνικών συνόρων. Ωστόσο, η στάση της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης απέ­να­ντι στην παν­δη­μία δεν βοηθά: μόλις το 8% των Ελλήνων αξιο­λο­γεί θετικά τους χει­ρι­σμούς της ενω­μέ­νης Ευρώπης στην κρίση.

Η Κίνα φέρει για τους περισ­σό­τε­ρους Έλληνες (44%) τη μεγα­λύ­τερη ευθύνη για την εξά­πλωση του κορω­νοϊού με τις υπό­λοι­πες χώρες να συγκε­ντρώ­νουν πολύ χαμηλά ποσοστά και το 36% να δηλώνει πως καμία χώρα ή διεθνής οργα­νι­σμός δεν φέρει την απο­κλει­στική ευθύνη.

Ωστόσο, όπως και στις περισ­σό­τε­ρες διε­θνείς κρίσεις, υπάρ­χουν νικητές και ηττη­μέ­νοι: Διεθνές Νομι­σμα­τικό Ταμείο (50%), Γερ­μα­νία (50%), Κίνα (43%) και Ρωσία (30%) θεω­ρού­νται ότι θα είναι οι κερ­δι­σμέ­νοι παίκτες στην παγκό­σμια σκα­κιέρα. Στον αντί­ποδα, Τουρκία (71%), Ευρω­παϊκή Ένωση (69%), Ηνωμένο Βασί­λειο (59%), ΗΠΑ (58%) και Γαλλία (46%) εκτι­μά­ται ότι θα υπο­στούν πλήγμα.

Στο επίπεδο των δια­κρα­τι­κών συμ­μα­χιών, έδαφος κερ­δί­ζει μόνο η ελληνο-γαλλική συμ­μα­χία με το 55% των πολιτών να κατα­τάσ­σουν πρώτη τη Γαλλία στη λίστα με τις πιο επι­θυ­μη­τές χώρες-συμμάχους της Ελλάδας (με άνοδο 5% από τον περα­σμένο Δεκέμ­βριο του 2019). Σε κατα­κό­ρυφη πτώση οι ΗΠΑ με 38% στον συγκε­κρι­μένο δείκτη, έχοντας απω­λέ­σει 35 ποσο­στιαίες μονάδες από τον Μάιο του 2019 και 17 από τον Δεκέμ­βριο του ίδιου έτους, χάνο­ντας την πρώτη θέση στις προ­τι­μή­σεις των Ελλήνων την οποία κατεί­χαν κατά το μεγα­λύ­τερο μέρος της δεκα­ε­τίας 2010-2019. Στην τρίτη θέση η Ρωσία με 34% και περιο­ρι­σμέ­νες απώ­λειες 3 μονάδων, και στην τέταρτη η Κίνα (30%) που εισπράτ­τει τη δυσα­ρέ­σκεια για τους χει­ρι­σμούς της στην παν­δη­μία υπο­χω­ρώ­ντας κατά 13 ποσο­στιαίες μονάδες. Τέλος, η Γερ­μα­νία φαί­νε­ται να χάνει το έδαφος που είχε κερ­δί­σει στην ελλη­νική κοινή γνώμη μετά το 2016, υπο­χω­ρώ­ντας στο 15% μετά από απώ­λειες συνο­λικά 18 μονάδων από τον Μάιο του 2019.

Σε επίπεδο ηγετών μεγάλων δυνά­μεων, η τάση ακο­λου­θεί την επιρροή των χωρών τους στην ελλη­νική κοι­νω­νία. Ο Εμα­νουέλ Μακρόν απο­λαμ­βά­νει υψηλά ποσοστά δημο­φι­λίας (61%) την τελευ­ταία περίοδο και ο Βλα­ντι­μίρ Πούτιν ενι­σχύει την εικόνα του κατά 5 μονάδες στο 58%. Οι υπό­λοι­ποι ακο­λου­θούν αντίρ­ροπη τάση, με τις μεγα­λύ­τε­ρες απώ­λειες να κατα­γρά­φο­νται στα πρόσωπα του Σι Τζιν­πίνγκ, με 37% θετικές γνώμες και πτώση 16% από τον περα­σμένο Δεκέμ­βριο, και της Άνγκελα Μέρκελ η οποία υπο­χω­ρεί επίσης κατά 16 μονάδες στο 12%, αγγί­ζο­ντας τα ιστο­ρικά της χαμηλά στα χρόνια της πρώτης μνη­μο­νια­κής περιό­δου. Τέλος, Ντό­ναλντ Τραμπ και Μπόρις Τζόνσον κινού­νται σε διαρκή χαμηλά επίπεδα της τάξης του 15% και 11% αντί­στοιχα, ενώ στην πρώτη μέτρησή της, χαμηλή αποδοχή κατα­γρά­φει και η Ούρ­σουλα φον ντερ Λάιεν στο 26%.

Συμπέ­ρα­σμα: Η ελλη­νική κοι­νω­νία είναι ενη­με­ρω­μένη και προ­ε­τοι­μα­σμένη για τις παγκό­σμιες συνέ­πειες της παν­δη­μίας. Επα­νε­ξε­τά­ζει τις συμ­μα­χίες με Κίνα, Ρωσία, ΗΠΑ και με καθε­στώτα και ηγέτες που κρυφο-θαύμαζε τη δεκα­ε­τία 2010-2019. Η ανα­γκαιό­τητα της ΕΕ δεν τίθεται εν αμφι­βόλω παρόλο που η μεγάλη πλειο­ψη­φία κρίνει αρνη­τικά τους χει­ρι­σμούς της στον κορω­νοϊό. Ο Εμα­νουέλ Μακρόν είναι πιο αγα­πη­τός στην Ελλάδα απ’ ό,τι στη χώρα του, ο Βλα­ντι­μίρ Πούτιν ανα­δει­κνύ­ε­ται σε σταθερό πρότυπο ηγεσίας και η Άνγκελα Μέρκελ επι­στρέ­φει στα αρνη­τικά ρεκόρ του αντι-μνημονίου.

Κανείς δεν τρέφει αυτα­πά­τες ότι η επόμενη ημέρα για την Ελλάδα θα είναι εύκολη. Η οικο­νο­μική κρίση θα δοκι­μά­σει την απο­φα­σι­στι­κό­τητά μας (πολιτών και ηγεσιών) περισ­σό­τερο από την τρέ­χουσα «αντί­σταση» στον κορω­νοϊό.

Απαι­τού­νται ριζικές αλλαγές και εθνικές επι­λο­γές δεκα­ε­τίας, με ή χωρίς εκλογές. Πρέπει να απο­φα­σί­σουμε τι θα παρά­γουμε, ποιοι και με ποιους όρους, με ποιες διε­θνείς δια­σφα­λί­σεις και συμ­μα­χίες. Από τη γενική καθή­λωση στη γενική κινη­το­ποί­ηση, η νέα εποχή που ξεκινά χρειά­ζε­ται το δικό της αφήγημα και τους δικούς της ήρωες. Είναι μια εποχή δοκι­μα­σίας και επι­λο­γών κυρίως για τους νέους ανθρώ­πους της χώρας είτε να μείνουν καθη­λω­μέ­νοι στην υπερ-χρεωμένη μοίρα που τους κλη­ρο­δό­τη­σαν οι μεγα­λύ­τε­ρες γενιές είτε να ανα­λά­βουν μια νέα «Παλιγ­γε­νε­σία» προ­ση­λω­μένη στον σύγ­χρονο κόσμο.

Πηγή: in.gr