Δεν είναι όλα για «αξιοποίηση»

Επει­δή οι επεν­δύ­σεις  στη χώρα μας κα­τέρ­ρευ­σαν τα τε­λευ­ταία χρό­νια, κι επει­δή καμία κυ­βέρ­νη­ση μας δεν νοιά­ζε­ται για τις επι­χει­ρή­σεις  που ήδη υπάρ­χουν και ψυ­χο­ρα­γούν, που ανα­γκά­ζο­νται να υπο­λει­τουρ­γούν ή ακόμα και να βά­ζουν λου­κέ­το, απο­φά­σι­σαν οι αρ­μό­διοι να ξε­κι­νή­σουν νέες, βά­ζο­ντας «χέρι» στις Ια­μα­τι­κές πηγές της Χώρας. Ερή­μην των το­πι­κών κοι­νω­νιών. Κάπως έτσι ο Ρο­δια­κός λαός κιν­δυ­νεύ­ει να χάσει ακόμα ένα ακί­νη­το τις ιδιαί­τε­ρου ιστο­ρι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος και φυ­σι­κού κάλ­λους, όπως οι Ια­μα­τι­κές Πηγές Καλ­λι­θέ­ας. Μπο­ρεί οι κά­τοι­κοι να δια­μαρ­τύ­ρο­νται γιατί νιώ­θουν πως απει­λεί­ται ο τόπος τους, όμως η γνώμη των ντό­πιων κα­τοί­κων που γεν­νή­θη­καν και με­γά­λω­σαν στο όμορ­φο αυτό μέρος δεν με­τρά­ει…Ας πε­ριο­ρι­στεί λίγο η σπέ­κου­λα της «αξιο­ποί­η­σης» της «ανά­πτυ­ξης για την ανά­πτυ­ξη». Η ανά­πτυ­ξη δεν μπο­ρεί παρά να είναι μια διερ­γα­σία διεύ­ρυν­σης της πραγ­μα­τι­κής ευ­η­με­ρί­ας και της ποιό­τη­τας ζωής, που απο­λαμ­βά­νουν οι άν­θρω­ποι. Και λέμε ότι η Βιώ­σι­μη Οι­κο­νο­μι­κή Ευ­η­με­ρία – όχι «ανά­πτυ­ξη» – δεν μπο­ρεί παρά να είναι ήπια και απο­κε­ντρω­μέ­νη. Υ.Γ. Θα έχουν εν­δια­φέ­ρον οι θέ­σεις και οι κι­νή­σεις των το­πι­κών βου­λευ­τών, οι οποί­οι βρέ­θη­καν να παίρ­νο­νται απο­φά­σεις ερή­μην και των ιδίων πλην της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας. Το λέμε, γιατί σε δια­φο­ρε­τι­κή πε­ρί­πτω­ση θα είχαν αντι­δρά­σει, θα είχαν ενη­με­ρώ­σει πολύ πριν εμ­φα­νι­σθεί το σχέ­διο νόμου…