Μητσοτάκης στο συνέδριο της Νεολαίας του ΕΛΚ: Φέραμε πίσω στη χώρα 300.000 Έλληνες από το εξωτερικό

Στις προ­κλή­σεις που αντι­με­τω­πί­ζει η Ευρώπη και που αφορούν και τη νέα γενιά ανα­φέρ­θηκε ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης, που απηύ­θυνε χαι­ρε­τι­σμό στο συνέ­δριο της νεο­λαίας του ΕΛΚ, με τίτλο «Securing Europe’s Future: Overcoming Challenges», που διορ­γα­νώ­νε­ται σε συνερ­γα­σία με το Ίδρυμα Konrad Adenauer Ελλάδας & Κύπρου και το Wilfried Martens Centre for European Studies, και φιλο­ξε­νεί­ται από την ΟΝΝΕΔ στην Αθήνα.

«Πιστεύω ότι βρι­σκό­μα­στε σε ένα υπαρ­ξιακό σημείο της ευρω­παϊ­κής μας ιστο­ρίας, όπου πρέπει να πάρουμε κάποιες πολύ τολ­μη­ρές απο­φά­σεις για το πώς θα κινη­θούμε προς το μέλλον. Αν κοι­τά­ξετε μόνο, για παρά­δειγμα, την από­κλιση στην αντα­γω­νι­στι­κό­τητα μεταξύ των Ηνω­μέ­νων Πολι­τειών από τη μία πλευρά και της Ευρώπης από την άλλη, τα στοι­χεία δεν είναι πολύ κολα­κευ­τικά για την ήπειρό μας. Αν κοι­τά­ξετε μόνο τον αριθμό των εται­ρειών τεχνο­λο­γίας που δημιουρ­γού­νται και παρα­μέ­νουν στην Ευρώπη, και πάλι οι αριθμοί δεν είναι πολύ ενθαρ­ρυ­ντι­κοί. Πρέπει να γεφυ­ρώ­σουμε αυτό το χάσμα παρα­γω­γι­κό­τη­τας και πρέπει να επεν­δύ­σουμε πολύ περισ­σό­τερο στην τεχνο­λο­γία στην Ευρώπη, και να είμαστε σε θέση να το κάνουμε σε ευρω­παϊκό επίπεδο», τόνισε ο κ. Μητσο­τά­κης.

Ο πρω­θυ­πουρ­γός επι­σή­μανε ότι με βάση τις συνο­μι­λίες του, Ευρω­παίοι επι­χει­ρη­μα­τίες στον τομέα της τεχνο­λο­γία, με την πρώτη ευκαι­ρία θέλουν να μετα­κο­μί­σουν στις ΗΠΑ, ή ότι θέλουν να εξα­γο­ρα­στούν από μια αμε­ρι­κα­νική εται­ρεία, ή, αν είναι πολύ επι­τυ­χη­μέ­νοι, θέλουν να εισα­χθούν στον δείκτη Nasdaq στις ΗΠΑ, αντί να επι­διώ­ξουν την εισα­γωγή τους στα ευρω­παϊκά χρη­μα­τι­στή­ρια. «Αυτό είναι κάτι που πρέπει να αλλά­ξουμε αν θέλουμε να γεφυ­ρώ­σουμε αυτό το τεχνο­λο­γικό χάσμα», ανέφερε.

Παράλ­ληλα, εξήγησε ότι προ­τε­ραιό­τητά του όταν ανέλαβε πρω­θυ­πουρ­γός ήταν η δημιουρ­γία θέσεων εργα­σίας, ιδίως για τους νέους, προ­σθέ­το­ντας ότι επέ­στρε­ψαν στη χώρα 300.000 Έλληνες από το εξω­τε­ρικό.

Ιδιαί­τερη αναφορά έκανε και στα ζητή­ματα ευρω­παϊ­κής άμυνας και ασφά­λειας. «Πρέπει να ξοδεύ­ουμε κατ’ ελά­χι­στον 2% για την άμυνα και να δημιουρ­γή­σουμε ένα ευρω­παϊκό αμυ­ντικό οικο­σύ­στημα, διότι είναι προς το συμ­φέ­ρον μας να το κάνουμε. Πρέπει να ανα­λά­βουμε την ευθύνη για την προ­στα­σία μας χωρίς να περι­μέ­νουμε τα πάντα από τις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες», είπε στους συνέ­δρους.

Ανα­λυ­τικά ο χαι­ρε­τι­σμός του Κυριά­κου Μητσο­τάκη

Καταρ­χάς, καλώς ήρθατε στην Αθήνα. Αγαπητή Lídia, αγαπητέ Ορφέα, αγαπητέ Βασίλη, επι­τρέψτε μου να συγχαρώ την ΟΝΝΕΔ και το Martens Centre για τη διορ­γά­νωση αυτής της σημα­ντι­κής εκδή­λω­σης. Επι­τρέψτε μου να ευχα­ρι­στήσω το Ίδρυμα Konrad Adenauer και τον Marian Wendt για την ανε­κτί­μητη συμβολή σας. Σας ευχα­ρι­στώ όλους για την παρου­σία σας εδώ.

Κατα­λα­βαίνω ότι είχατε ενδια­φέ­ρου­σες συζη­τή­σεις μέχρι τώρα για πολλά ζητή­ματα μεγάλης σημα­σίας. Σκέ­φτηκα να αφιε­ρώσω λίγα λεπτά για να μοι­ρα­στώ μαζί σας ορι­σμέ­νες σκέψεις σχετικά με τις σημα­ντι­κές προ­κλή­σεις που αντι­με­τω­πί­ζει η γενιά σας και πώς μπο­ρείτε πραγ­μα­τικά να μας βοη­θή­σετε να τις αντι­με­τω­πί­σουμε.

Καθώς ερχό­μουν εδώ, σκε­φτό­μουν πόσο δια­φο­ρε­τι­κός ήταν ο κόσμος όταν απο­φοι­τούσα από το πανε­πι­στή­μιο το 1990. Φαί­νε­ται ότι πέρασε πολύς καιρός. Θυμάμαι, όμως, τότε, κατά τη διάρ­κεια του τελευ­ταίου μου έτους στο πανε­πι­στή­μιο, να ανοίγω την τηλε­ό­ραση, να παρα­κο­λουθώ την πτώση του Τείχους του Βερο­λί­νου, την κατάρ­ρευση του Κομ­μου­νι­σμού, την πεποί­θηση ότι η ιστορία είχε φτάσει στο τέλος της και ότι ένα λαμπρό νέο μέλλον ξεδι­πλω­νό­ταν μπροστά μας. Αυτό υπήρχε στη γενιά μας, μια γενική αίσθηση αισιο­δο­ξίας ότι μπο­ρού­σαμε να πετύ­χουμε ό,τι θέλαμε και ότι βασικά ο κόσμος κινού­νταν προς τη σωστή κατεύ­θυνση και θα ήμασταν μέρος αυτού του ταξι­διού.

Βρι­σκό­μα­στε τώρα στο 2024 και ο κόσμος μοιάζει πολύ πιο περί­πλο­κος από ό,τι ήταν όταν απο­φοι­τούσα από το πανε­πι­στή­μιο. Πιστεύω ότι η βασική πρό­κληση που έχουμε εμείς ως ηγέτες, αλλά και εσείς ως νέα γενιά ηγετών, είναι να προ­σπα­θή­σουμε να κατα­νο­ή­σουμε αυτή την περί­πλοκη πραγ­μα­τι­κό­τητα, να μην χάσουμε την αίσθηση της αισιο­δο­ξίας μας και να χαρά­ξουμε μια σαφή πορεία προς τα εμπρός, μέσα από όλα τα συγκε­χυ­μένα στοι­χεία που κάνουν αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τητα τόσο δύσκολη και τόσο πολύ­πλοκη για να την κατα­νο­ή­σουμε.

Αυτό, βέβαια, προ­σπα­θούμε να κάνουμε, και στην Ελλάδα από τότε που ανα­λά­βαμε τη δια­κυ­βέρ­νηση, τον Ιούλιο του 2019. Είμαστε στην εξουσία εδώ και σχεδόν έξι χρόνια. Όπως γνω­ρί­ζετε, επα­νε­κλε­γή­καμε πέρυσι με μια πολύ ισχυρή εντολή να συνε­χί­σουμε την πορεία των μεταρ­ρυθ­μί­σεων. Πήγαμε ενάντια στην τάση των εν ενερ­γεία κυβερ­νή­σεων που αντι­με­τω­πί­ζουν μεγάλες δυσκο­λίες όταν έρχο­νται αντι­μέ­τω­ποι με μια εκλο­γική πρό­κληση.

Γιατί το κάναμε αυτό; Γιατί πετύ­χαμε εκεί που άλλοι απέ­τυ­χαν; Πιστεύω, πρώτα και κύρια, επειδή ήμασταν συνε­πείς στην τήρηση των υπο­σχέ­σεών μας. Ένα από τα θεμε­λιώδη προ­βλή­ματα που αισθα­νό­μα­στε ότι έχουμε, ιδίως όταν επι­κοι­νω­νούμε με τη νέα γενιά, είναι η αίσθηση ότι χάνουμε τη σχέση εμπι­στο­σύ­νης με τους νέους, ότι αισθά­νο­νται ότι το μέλλον τους θα είναι χει­ρό­τερο από το μέλλον που είχαν οι γονείς τους.

Επι­κε­ντρω­θή­καμε, πρώτα και κύρια, στο να είμαστε πολύ συνε­πείς και να τηρούμε τις υπο­σχέ­σεις μας, δημιουρ­γώ­ντας θέσεις εργα­σίας, που ήταν η πρώτη μου προ­τε­ραιό­τητα, ιδίως θέσεις εργα­σίας για τους νέους. Έχουμε δημιουρ­γή­σει περισ­σό­τε­ρες από 500.000 θέσεις εργα­σίας από τότε που ανα­λά­βαμε τη δια­κυ­βέρ­νηση. Η ανεργία ήταν στο 17,5%, έχει υπο­χω­ρή­σει κάτω από το 10%. Φέραμε πίσω στη χώρα πολλούς Έλληνες, 300.000 Έλληνες από το εξω­τε­ρικό. Πρό­κει­ται για νέους ανθρώ­πους που έφυγαν στα χρόνια της κρίσης. Προ­σελ­κύ­σαμε σημα­ντι­κές άμεσες ξένες επεν­δύ­σεις.

Ταυ­τό­χρονα, κατα­φέ­ραμε να το κάνουμε αυτό δια­τη­ρώ­ντας τα δημόσια οικο­νο­μικά μας σε τάξη, διότι είναι πολύ εύκολο και πολύ δελε­α­στικό μερικές φορές να δαπανάς πέρα από τις δυνα­τό­τη­τές σου. Τότε, βέβαια, θα κατα­λή­ξεις κάποια στιγμή να πλη­ρώ­σεις το τίμημα, κάτι που συμ­βαί­νει ακριβώς σε πολλές άλλες ευρω­παϊ­κές χώρες. Το να είσαι σε θέση να δημιουρ­γή­σεις ανά­πτυξη, να δημιουρ­γή­σεις νέες θέσεις εργα­σίας, να δια­σφα­λί­σεις ότι οι μισθοί αυξά­νο­νται σύμφωνα με την ανά­πτυξη που δημιουρ­γείς, ενώ ταυ­τό­χρονα να είσαι δημο­σιο­νο­μικά πει­θαρ­χη­μέ­νος, δεν έχει απο­δει­χθεί εύκολη υπόθεση. Αλλά κατα­φέ­ραμε να λύσουμε αυτή την εξίσωση και γι’ αυτό πιστεύω ότι εξα­κο­λου­θούμε να είμαστε με διαφορά η κυρί­αρχη πολι­τική δύναμη στην Ελλάδα.

Ασφαλώς, αντι­με­τω­πί­ζουμε πολυά­ριθ­μες προ­κλή­σεις, κάτι που είμαι βέβαιος ότι είχατε την ευκαι­ρία να συζη­τή­σετε. Προ­κλή­σεις που είναι και εγχώ­ριες, και ελλη­νι­κές, αλλά ταυ­τό­χρονα και ευρω­παϊ­κές.

Για όσους από εσάς δεν το έχετε κάνει, θα σας ενθάρ­ρυνα ένθερμα να δια­βά­σετε την περί­ληψη της έκθεσης Draghi, διότι πρό­κει­ται για ένα έγγραφο που περι­γρά­φει με σαφή­νεια τις προ­κλή­σεις που αντι­με­τω­πί­ζει η ήπειρός μας. Και ο Draghi παρα­θέ­τει επίσης ορι­σμέ­νες πολύ συγκε­κρι­μέ­νες λύσεις για το πώς μπο­ρούμε να αντι­με­τω­πί­σουμε αυτές τις προ­κλή­σεις. Πιστεύω ότι τα ζητή­ματα που θίγο­νται στην έκθεση Draghi θα απο­τε­λέ­σουν την ατζέντα που θα καθο­ρί­σει την επόμενη θητεία της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής, και το αν θα επι­τύ­χουμε στην αντι­με­τώ­πιση αυτών των προ­κλή­σεων θα καθο­ρί­σει, σε μεγάλο βαθμό, το πώς θα δια­μορ­φώ­σουμε το μέλλον της Ευρώπης για τη δική σας γενιά.

Πιστεύω ότι βρι­σκό­μα­στε σε ένα υπαρ­ξιακό σημείο της ευρω­παϊ­κής μας ιστο­ρίας, όπου πρέπει να πάρουμε κάποιες πολύ τολ­μη­ρές απο­φά­σεις για το πώς θα κινη­θούμε προς το μέλλον. Αν κοι­τά­ξετε μόνο, για παρά­δειγμα, την από­κλιση στην αντα­γω­νι­στι­κό­τητα μεταξύ των Ηνω­μέ­νων Πολι­τειών από τη μία πλευρά και της Ευρώπης από την άλλη, τα στοι­χεία δεν είναι πολύ κολα­κευ­τικά για την ήπειρό μας. Αν κοι­τά­ξετε μόνο τον αριθμό των εται­ρειών τεχνο­λο­γίας που δημιουρ­γού­νται και παρα­μέ­νουν στην Ευρώπη, και πάλι οι αριθμοί δεν είναι πολύ ενθαρ­ρυ­ντι­κοί. Πρέπει να γεφυ­ρώ­σουμε αυτό το χάσμα παρα­γω­γι­κό­τη­τας και πρέπει να επεν­δύ­σουμε πολύ περισ­σό­τερο στην τεχνο­λο­γία στην Ευρώπη, και να είμαστε σε θέση να το κάνουμε σε ευρω­παϊκό επίπεδο.

Συνεπώς, «βαρετά» θέματα όπως η ένωση κεφα­λαια­γο­ρών, τα οποία μπορεί να φαί­νο­νται πλήρως αδιά­φορα για τους περισ­σό­τε­ρους, μπορούν να κάνουν τη μεγάλη διαφορά στο αν η Ευρώπη θα δημιουρ­γή­σει πράγ­ματι ένα οικο­σύ­στημα από νέες εται­ρείες τεχνο­λο­γίας που θα μπορούν να ανα­πτυ­χθούν στην Ευρώπη και να έχουν πρό­σβαση στην ενιαία ευρω­παϊκή αγορά. Αυτά είναι θέματα για τα οποία ενδια­φέ­ρο­μαι σε βάθος γιατί πέρασα την επαγ­γελ­μα­τική μου καριέρα, πριν την ενα­σχό­λησή μου με την πολι­τική, στον τομέα των κεφα­λαίων επι­χει­ρη­μα­τι­κών συμ­με­το­χών (venture capital) και έχω συνερ­γα­στεί πολύ με νέες τεχνο­λο­γι­κές εται­ρείες.

Αυτό που δια­πι­στώνω τώρα όταν μιλάω με λαμπρούς Ευρω­παί­ους επι­χει­ρη­μα­τίες στον τομέα της τεχνο­λο­γίας είναι ότι με την πρώτη ευκαι­ρία θέλουν να μετα­κο­μί­σουν στις ΗΠΑ, ή ότι θέλουν να εξα­γο­ρα­στούν από μια αμε­ρι­κα­νική εται­ρεία, ή, αν είναι πολύ επι­τυ­χη­μέ­νοι, θέλουν να εισα­χθούν στον δείκτη Nasdaq στις ΗΠΑ, αντί να επι­διώ­ξουν την εισα­γωγή τους στα ευρω­παϊκά χρη­μα­τι­στή­ρια. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να αλλά­ξουμε αν θέλουμε να γεφυ­ρώ­σουμε αυτό το τεχνο­λο­γικό χάσμα.

Αν εξε­τά­σετε τις προ­κλή­σεις που σχε­τί­ζο­νται με την ασφά­λεια και την άμυνα, ιδίως υπό το φως αυτών που συνέ­βη­σαν με την επα­νε­κλογή του Donald Trump στις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες, έχει μεγάλη δόση αλή­θειας ότι η Ευρώπη, για πολλές δεκα­ε­τίες, είχε εφη­συ­χά­σει σε ό,τι αφορά τη μέριμνα για την δική της ασφά­λεια και ότι ουσια­στικά είχαμε εκχω­ρή­σει την δια­φύ­λαξη της ασφά­λειάς μας στις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες.

Ήταν βολικό για πολλές ευρω­παϊ­κές κυβερ­νή­σεις να δαπα­νούν λιγό­τερα για την άμυνα επειδή ένιωθαν άνετα κάτω από την ομπρέλα του ΝΑΤΟ. Η Ελλάδα δεν ανήκε ποτέ σε αυτή την κατη­γο­ρία, διότι είχαμε πάντα να αντι­με­τω­πί­σουμε τις δικές μας ιδιαί­τε­ρες, ιδιό­μορ­φες προ­κλή­σεις όσον αφορά στην αντι­με­τώ­πιση της τουρ­κι­κής απειλής. Τώρα συνει­δη­το­ποιούμε ότι δεν μπο­ρούμε πλέον να το κάνουμε αυτό. Πρέπει να ξοδεύ­ουμε κατ’ ελά­χι­στον 2% για την άμυνα και να δημιουρ­γή­σουμε ένα ευρω­παϊκό αμυ­ντικό οικο­σύ­στημα, διότι είναι προς το συμ­φέ­ρον μας να το κάνουμε. Πρέπει να ανα­λά­βουμε την ευθύνη για την προ­στα­σία μας χωρίς να περι­μέ­νουμε τα πάντα από τις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες.

Βλέ­πο­ντας τα ζητή­ματα που σχε­τί­ζο­νται με το κλίμα και την κλι­μα­τική αλλαγή, είμαστε πρω­το­πό­ροι όταν πρό­κει­ται στις ενερ­γη­τι­κές πολι­τι­κές μετρια­σμού. Έχουμε, όμως, το περι­θώ­ριο να κάνουμε λει­τουρ­γική την πράσινη μετά­βαση και ταυ­τό­χρονα να κατα­στρέ­ψουμε ό,τι έχει απο­μεί­νει από την αντα­γω­νι­στι­κό­τητα της ευρω­παϊ­κής βιο­μη­χα­νίας; Πιστεύω πως όχι. Έχουμε ευθύνη να συμ­βάλ­λουμε στην παγκό­σμια προ­σπά­θεια για τη μείωση των εκπο­μπών, αλλά έχουμε επίσης ευθύνη να δια­σφα­λί­σουμε ότι οι επι­χει­ρή­σεις μας παρα­μέ­νουν αντα­γω­νι­στι­κές, ότι δεν επι­βα­ρύ­νουμε υπερ­βο­λικά τους αγρότες μας και ότι δεν υπο­χρε­ώ­νουμε, για παρά­δειγμα, τους κατα­να­λω­τές να αλλά­ξουν τα αυτο­κί­νητά τους και να αγο­ρά­σουν ακρι­βό­τερα ηλε­κτρικά αυτο­κί­νητα, όταν δεν έχουν την οικο­νο­μική δυνα­τό­τητα να το κάνουν αυτό.

Συνεπώς, ο ρυθμός υλο­ποί­η­σης της πρά­σι­νης μετά­βα­σης πρό­κει­ται να είναι απο­λύ­τως κρί­σι­μος. Η επί­τευξη της σωστής ισορ­ρο­πίας θα απο­τε­λέ­σει σημα­ντική πρό­κληση για τα επόμενα πέντε χρόνια. Δεν πρέπει να ξεχνάμε την πρό­κληση της προ­σαρ­μο­γής στην κλι­μα­τική αλλαγή. Μιλάμε πολύ για τον μετρια­σμό των συνε­πειών και για το πώς θα πετύ­χουμε το «καθαρό μηδέν» το 2050, αλλά δεν μιλάμε αρκετά για την προ­σαρ­μογή και την αντι­με­τώ­πιση μιας κλι­μα­τι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας που είναι ήδη μαζί μας. Είδαμε τις τρο­με­ρές εικόνες από την Ισπανία. Είχαμε παρό­μοιες πλημ­μύ­ρες στην Ελλάδα πέρυσι. Το να δια­σφα­λί­σουμε ότι προ­στα­τεύ­ουμε τις κοι­νω­νίες μας, ιδίως στη Μεσό­γειο, από τις κατα­στρο­φές μιας κλι­μα­τι­κής κρίσης που είναι ήδη μαζί μας, πρό­κει­ται να γίνει, είναι ήδη μια πολύ σημα­ντική προ­τε­ραιό­τητα για τα επόμενα πέντε χρόνια.

Πώς τοπο­θε­τού­μα­στε όσον αφορά στην τεχνητή νοη­μο­σύνη; Ποια είναι η κατάλ­ληλη ισορ­ρο­πία μεταξύ της και­νο­το­μίας από τη μία πλευρά και του ρυθ­μι­στι­κού πλαι­σίου από την άλλη; Ποιος είναι ο ρόλος που η Ευρώπη, εμείς ως Ευρω­παίοι μπο­ρούμε να δια­δρα­μα­τί­σουμε σε αυτό το παγκό­σμιο τοπίο; Αυτές είναι μερικές μόνο από τις προ­κλή­σεις που θα αντι­με­τω­πί­σουμε προ­χω­ρώ­ντας στον επόμενο ευρω­παϊκό κύκλο.

Θεωρώ πολύ σημα­ντικό ότι εμπλε­κό­μα­στε σε γόνιμες συζη­τή­σεις με την επόμενη γενιά, με εσάς, με τη νεολαία της πολι­τι­κής μας οικο­γέ­νειας, διότι στο τέλος της ημέρας, οι πολι­τι­κές που εφαρ­μό­ζουμε σήμερα, προσ­δο­κούμε ότι θα ωφε­λή­σουν τη δική σας γενιά.

Γνω­ρί­ζουμε τι σημαί­νει στην Ελλάδα να έχεις μια ισχυρή οργά­νωση νεο­λαίας. Ξέρουμε πώς αυτή η οργά­νωση νεο­λαίας υπήρξε το γόνιμο έδαφος από το οποίο προ­έ­κυ­ψαν πολλές ιδέες που εφαρ­μό­ζουμε τώρα.

Επι­τρέψτε μου να σας δώσω ένα παρά­δειγμα. Κατα­φέ­ραμε τελικά στην Ελλάδα να περά­σουμε μια νομο­θε­σία που επι­τρέ­πει την ίδρυση μη κερ­δο­σκο­πι­κών, μη κρα­τι­κών πανε­πι­στη­μίων. Η ιδέα αυτή παρου­σιά­στηκε για πρώτη φορά από την ΟΝΝΕΔ το 1987. Σκε­φτείτε το, μας πήρε δεκα­ε­τίες για να φτά­σουμε σε αυτό το σημείο. Αυτό θα έπρεπε να είχε γίνει πολύ νωρί­τερα, αλλά τελικά έγινε.

Εάν δεν εμπλα­κούμε σε έναν ενεργό διάλογο με τη γενιά σας για να κατα­νο­ή­σουμε τις πραγ­μα­τι­κές σας ανη­συ­χίες, τα προ­βλή­ματά σας, πιστεύω ότι δεν θα μπο­ρέ­σουμε να βρούμε τις απα­ραί­τη­τες λύσεις όσον αφορά τις πολι­τι­κές μας, για να αντι­με­τω­πί­σουμε ακριβώς τις προ­κλή­σεις της επό­με­νης γενιάς σε έναν κόσμο που, όπως σας είπα στην αρχή, γίνεται πολύ πιο περί­πλο­κος. Αλλά η πολυ­πλο­κό­τητα δεν είναι λόγος να χάσουμε την πίστη μας στην ικα­νό­τητα της πολι­τι­κής να κάνει πραγ­μα­τικά τη διαφορά.

Επι­τρέψτε μου να κλείσω με αυτό το σημείο, γιατί πιστεύω ακρά­δα­ντα στην ανάγκη για περισ­σό­τερη συμ­με­τοχή των πολιτών και περισ­σό­τερη συμ­με­τοχή της νέας γενιάς σε αυτό που θα λέγαμε στην Ελλάδα «στις υπο­θέ­σεις της πόλης», στα κοινά.

Είναι πολύ εύκολο αν είστε νέοι και έχετε τα προ­σό­ντα στις μέρες μας να ακο­λου­θή­σετε καριέρα στον ιδιω­τικό τομέα και να γυρί­σετε την πλάτη στην πολι­τική, απλώς ανα­γνω­ρί­ζο­ντας ότι ο κόσμος είναι πολύ περί­πλο­κος και ότι δεν μπο­ρούμε να κάνουμε τη διαφορά. Αν η γενιά σας επρό­κειτο να ενστερ­νι­στεί αυτή τη νοο­τρο­πία, θα απο­δυ­να­μώ­ναμε ριζικά τη δημο­κρα­τική δια­δι­κα­σία.

Η πολι­τική έχει να κάνει με τη συμ­με­τοχή. Έχει να κάνει με τη δια­τή­ρηση της πεποί­θη­σης ότι μπο­ρούμε πραγ­μα­τικά να κάνουμε την αλλαγή και ότι οι ιδέες είναι ισχυρές και ότι υπάρχει μια εγγενής ομορφιά επι­κοι­νω­νώ­ντας τις ιδέες στις οποίες πιστεύ­ουμε και προ­σπα­θώ­ντας να πεί­σουμε τους άλλους ανθρώ­πους για τις απόψεις μας, πάντα με πολι­τι­σμένο τρόπο, σεβό­με­νοι την αντί­θετη άποψη. Φαί­νε­ται τόσο δύσκολο να το κάνουμε αυτό στην πολω­μένη εποχή των μέσων κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, αλλά αυτές είναι οι προ­κλή­σεις που είναι ανα­γκαίο να αντι­με­τω­πί­σουν οι γενιές σας.

Φυσικά, ενα­πό­κει­ται σε εμάς, στη γενιά πριν τη δική σας, να προ­σφέ­ρουμε στη νεότερη γενιά και στους νεό­τε­ρους πολι­τι­κούς ηγέτες που ανα­δει­κνύ­ο­νται από τις οργα­νώ­σεις νεο­λαίας μας ευκαι­ρίες συμ­με­το­χής στην πολι­τική στο υψη­λό­τερο επίπεδο. Δείτε μόνο το παρά­δειγμα του Παύλου Μαρι­νάκη, ο οποίος ήταν Πρό­ε­δρος της ΟΝΝΕΔ και τώρα είναι Υφυ­πουρ­γός και Κυβερ­νη­τι­κός Εκπρό­σω­πος.

Είναι η δουλειά μας και η δική μου δουλειά, πιστεύω, να δίνουμε συνεχώς ευκα

---

ιρίες στους νέους να δείξουν ότι μπορούν πραγ­μα­τικά να τα κατα­φέ­ρουν και να λάμψουν σε αυτό που κάνουν.

Επι­τρέψτε μου και πάλι να σας ευχηθώ να συνε­χί­σετε με παρα­γω­γικό τρόπο τις συζη­τή­σεις σας. Υποθέτω ότι θα μείνετε στην Αθήνα για το Σαβ­βα­το­κύ­ριακο. Ελπίζω ότι θα το κάνετε και θα απο­λαύ­σετε την πόλη. Η πόλη έχει αλλάξει πολύ. Πιστεύω ότι θα αισθαν­θείτε τον παλμό μιας χώρας που κινεί­ται προς τη σωστή κατεύ­θυνση. Ο καιρός θα είναι καλός. Οι θερ­μο­κρα­σίες είναι πολύ πιο ευνοϊ­κές από ό,τι στη Βόρεια Ευρώπη. Δια­σκε­δά­στε, κάντε καλές συζη­τή­σεις και μην ξεχνάτε ποτέ ότι μπο­ρείτε πραγ­μα­τικά να φέρετε την αλλαγή. Σας ευχα­ρι­στώ πολύ.

Πηγή: protothema.gr