«Τα ρέματα δεν είναι εργοτάξια». Και της Κρεμαστής υποθέτω…

Προ­σπα­θώ εδώ και ημέ­ρες, να δω από πού θα «πιάσω» ένα θέμα, χωρίς τον κίν­δυ­νο να χα­ρα­κτη­ρι­σθώ γρα­φι­κή και κυ­ρί­ως πως δεν υπο­λο­γί­ζω την αν­θρώ­πι­νη ζωή.

Το θέμα λέ­γε­ται κα­θα­ρι­σμός του πο­τα­μού της Κρε­μα­στής.

Να ρω­τή­σω, εάν έτσι κα­θα­ρί­ζο­νται τα πο­τά­μια. Με μια μπουλ­ντό­ζα και όποιον πάρει ο χάρος. Εν προ­κει­μέ­νω, τον βιό­το­πο που υπάρ­χει (μάλ­λον υπήρ­χε) τον πιο κο­ντι­νό στην πόλη της Ρόδου. Νε­ρο­χε­λώ­νες, χέλια, (εν­δη­μι­κά) γκι­ζά­νια, (εν­δη­μι­κά) βά­τρα­χοι, (ο εν­δη­μι­κός Καρ­πά­θου Ρόδου), πολλά είδη με­τα­να­στευ­τι­κών και μό­νι­μων που­λιών και πλή­θος άλλης άγριας ζωής υπήρ­χε στο ρέμα της Κρε­μα­στής.

Πήρα θάρ­ρος, από την «φα­σα­ρία» που έγινε για το θέμα ενός τέ­τοιου κα­θα­ρι­σμού «γυαλί» στην Ατ­τι­κή, με τον φόβο να μη ζή­σουν πάλι οι κά­τοι­κοι μια πλημ­μύ­ρα σαν την περ­σι­νή. Και όταν λέω «φα­σα­ρία», εννοώ την πα­ρέμ­βα­ση 14 Πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων και με επι­κε­φα­λί­δα στην δια­μαρ­τυ­ρία τους το : «Τα ρέ­μα­τα δεν είναι ερ­γο­τά­ξια» Και δι­καιο­λο­γεί ο κ. Ηλίας Ταρ­να­ράς Πε­ρι­βαλ­λο­ντο­λό­γος σε συ­νέ­ντευ­ξή του για το θέμα στην «Κα­θη­με­ρι­νή»:

«Κάθε πα­ρέμ­βα­ση σε ρέ­μα­τα πρέ­πει να συ­νυ­πο­λο­γί­ζει την οι­κο­λο­γι­κή διά­στα­ση. Η μπουλ­ντό­ζα δη­μιουρ­γεί προ­βλή­μα­τα, πρέ­πει να χρη­σι­μο­ποιεί­ται κυ­ρί­ως χει­ρω­να­κτι­κή ερ­γα­σία και όπου χρειά­ζε­ται γε­ρα­νός εκτός κοί­της. Το πιο ση­μα­ντι­κό είναι πως πρέ­πει να θε­σπι­στούν συ­γκε­κρι­μέ­νες τε­χνι­κές προ­δια­γρα­φές, ανά­λο­γα και με την κα­τη­γο­ρία του ρέ­μα­τος. Για πα­ρά­δειγ­μα στα ρέ­μα­τα ιδιαί­τε­ρου πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος πρέ­πει να απο­τρέ­πο­νται οι πα­ρεμ­βά­σεις, ενώ όταν κατ’ εξαί­ρε­ση χρειά­ζε­ται κα­θα­ρι­σμός σε συ­γκε­κρι­μέ­να ση­μεία, πρέ­πει να γί­νε­ται χει­ρω­να­κτι­κά και με ιδιαί­τε­ρη προ­σο­χή και έλεγ­χο από την Πε­ρι­φέ­ρεια. Το πρό­βλη­μα είναι πως τε­χνι­κά έργα και πα­ρεμ­βά­σεις στα ρέ­μα­τα χωρίς αυ­στη­ρές τε­χνι­κές προ­δια­γρα­φές, που θα απη­χούν μία σύγ­χρο­νη πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή αντί­λη­ψη, μπο­ρούν να οδη­γή­σουν σε ανε­πι­θύ­μη­τες κα­τα­στρο­φές. Η αντι­πλημ­μυ­ρι­κή προ­στα­σία δεν έχει σχέση με μια λο­γι­κή «κα­θα­ρι­σμού» βά­ζο­ντας μπρο­στά τις μπουλ­ντό­ζες. Απο­ψι­λώ­νο­ντας τις όχθες, απο­μα­κρύ­νο­ντας χώ­μα­τα και κα­τα­στρέ­φο­ντας τους φυ­σι­κούς μαιαν­δρι­σμούς της κοί­της, μπο­ρεί να αυ­ξη­θεί η τα­χύ­τη­τα των υδά­των προ­κα­λώ­ντας πλημ­μύ­ρες χα­μη­λά. Κάθε πα­ρέμ­βα­ση σε ρέ­μα­τα πρέ­πει να συ­νυ­πο­λο­γί­ζει την οι­κο­λο­γι­κή διά­στα­ση.»

Ξανά κιν­δυ­νεύ­ο­ντας με χα­ρα­κτη­ρι­σμούς μετά τον θά­να­το αν­θρώ­πων και την κα­τα­στρο­φή πε­ριου­σιών, θα επι­μεί­νω. Συμ­με­τεί­χαν στον κα­θα­ρι­σμό του πο­τα­μιού, εκεί­νοι οι άν­θρω­ποι οι ει­δι­κοί, οι οποί­οι ήξε­ραν για τον πλού­σιο βιό­το­πο στις όχθες του πο­τα­μιού;

Ολα αυτά που ακού­σα­με από τον ερ­γο­λά­βο-χει­ρι­στή του μη­χα­νή­μα­τος , για τον τρόπο για τον οποίο έγινε ο κα­θα­ρι­σμός, είναι οι κα­τευ­θύν­σεις οι οποί­ες πήρε από τους αρ­μό­διους ει­δι­κούς και σύμ­φω­να με την νο­μο­θε­σία; (υπάρ­χει και τέ­τοια).

Η επό­με­νη απο­ρία είναι, όταν θέ­λεις να προ­στα­τέ­ψεις την αν­θρώ­πι­νη ζωή, γιατί επι­μέ­νεις να περ­νούν άν­θρω­ποι από έναν δρόμο μέσα από την κοίτη του πο­τα­μού κάτω από τη γέ­φυ­ρα;

Θα πάει μπουλ­ντό­ζα και στα μπα­ζω­μέ­να-χτι­σμέ­να ρέ­μα­τα;

Μην πιά­σου­με και τι γί­νε­ται λίγο πα­ρα­πέ­ρα, στο πιο… βάθος της Ρόδου με ρέ­μα­τα σκου­πι­δό­το­πους και πού κα­τα­λή­γουν όλα αυτά τα σκου­πί­δια και πως «φρά­ζουν» το νερό.

Ξέρω, η απά­ντη­ση θα είναι «Δεν μπο­ρεί να ασχο­λού­με­θα με τα γκι­ζά­νια όταν έχου­με να κά­νου­με με αν­θρώ­πι­νες ζωές». Σας δίνω ιδέα.

Η κυρία Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Ατ­τι­κής κυρία Δού­ρου, απά­ντη­σε στις εν­στά­σεις: «Δεν είναι δυ­να­τόν να βά­ζου­με στην ίδια ζυ­γα­ριά τους συ­μπα­θείς και απα­ραί­τη­τους για ένα οι­κο­σύ­στη­μα γυ­ρί­νους με την προ­στα­σία της αν­θρώ­πι­νης ζωής». Εμείς έχου­με γκι­ζά­νια…

Το πρό­βλη­μα είναι, ότι δεν έχου­με πι­στέ­ψει πως πρέ­πει και είναι απα­ραί­τη­το να επι­βιώ­νου­με όλοι σ’ αυτό τον πλα­νή­τη και πως δεν είναι ιδιο­κτη­σία μας. Οποτε έχου­με εκ­δη­λώ­σει τέ­τοιες βλέ­ψεις ιδιο­κτη­σί­ας, μας έχει «εκ­δι­κη­θεί».

Κι αυτό εμείς μετά το λέμε «ακραία και­ρι­κά» και προ­σπα­θού­με να εξη­γή­σου­με, γιατί δεν προ­λά­βα­με να στεί­λου­με την τρο­χαία, να κλεί­σει έναν δρόμο μέσα σε μια κοίτη πο­τα­μού.

Υ.Γ. Δο­θεί­σης ευ­και­ρί­ας, του χρό­νου, μη ξε­χά­σου­με να πά­ρου­με τις μπουλ­ντό­ζες να κά­νουν «γυαλί» και τις πα­ρα­λί­ες. Σ’ αυτές που φυ­τρώ­νει το γνω­στό κρι­νά­κι της άμμου, το οποίο βρί­σκε­ται στην «κόκ­κι­νη βίβλο» των ειδών προς εξα­φά­νι­ση.

Αλή­θεια, οι Πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κοί Σύλ­λο­γοι που είναι σε όλο αυτό; Υπο­θέ­τω πως η ύπαρ­ξή τους δεν εξα­ντλεί­ται στους κα­θα­ρι­σμούς πάρ­κων (μετά ανα­λό­γων φω­το­γρα­φιών βε­βαί­ως-βε­βαί­ως…)

Οι φω­το­γρα­φί­ες με τα δύο χα­ρι­τω­μέ­να που­λιά, είναι από το κομ­μά­τι που κα­θα­ρί­στη­κε.