Αποψη: «ΑΝΔΡΕΑΣ» ΤΣΙΠΡΑΣ: ΠΕΡΑΣΕ ΣΑΝ ΣΙΦΟΥΝΑΣ!!

• «Να βγά­λουμε ΟΛΟΙ το καπέλο στον οδο­στρω­τήρα Αλέξη Τσίπρα και να του ευχη­θούμε
  καλή επι­τυ­χία στο πραγ­μα­τικά
  δύσκολο έργο που ανα­λαμ­βά­νει»

Ο τίτλος δεν είναι τυχαίος. Οχι Αλέξης Τσίπρας, αλλά Ανδρέας Τσίπρας. Γιατί, όπως ο Ανδρέας Παπαν­δρέου, τις ημέρες της δόξας του, περ­νούσε σαν «σίφου­νας» από την κάλπη, έτσι και ο Αλέξης Τσίπρας! Αυτή πια δεν ήταν νίκη, ήταν… σάρωμα!

Είναι «ηλίου φαει­νό­τε­ρον» (κατόπιν εορτής, βεβαίως) ότι το απο­τέ­λε­σμα της Κυρια­κής «έκλεισε», σχεδόν, μετά την ομιλία Τσίπρα, στην πλατεία Συντάγ­μα­τος, το βράδυ της Παρα­σκευής, 18 Σεπτεμ­βρίου. Προ­φα­νώς γι’ αυτό ΚΑΜΙΑ δημο­σκό­πηση δεν προ­έ­βλεψε το απο­τέ­λε­σμα. Ξέχωρα, που οι εκλογές αυτές ήταν «βουβές», πολύ βουβές, αλλά και «περί­ερ­γες», όπως κατ’ επα­νά­ληψη είχε σχο­λιά­σει η «δημο­κρα­τική».

Ούτε και τα exit pols, πλη­σί­α­σαν καν το απο­τέ­λε­σμα γιατί οι ψηφο­φό­ροι κάτι άλλο δήλωναν, απ’ αυτό που πραγ­μα­τικά ψήφισαν. Εκτός κι αν υπο­θέ­σουμε ότι οι δημο­σκό­ποι δεν ερμή­νευ­σαν σωστά όσα δήλωναν.

Το απο­τέ­λε­σμα, όσο κι αν πολι­τικά είναι «ανα­τρι­χια­στικό», είναι πάντως δεδο­μένο, καθαρό, μεγάλο και αναμ­φι­σβή­τητο, όποια εξήγηση κι αν δώσει κανείς τώρα ή αν επι­χει­ρή­σει στο μέλλον.

Ο ελλη­νι­κός λαός προ­τί­μησε για τρίτη φορά τον Αλέξη Τσίπρα, δίνο­ντάς του μια νέα ευκαι­ρία, με την εντολή να οδη­γή­σει τη χώρα σε απάνεμο λιμάνι (το αν τα κατα­φέ­ρει τελικά, αυτό είναι μια άλλη ιστορία, οι Πανέλ­λη­νες εύχο­νται, όμως, να επι­τύ­χει, γιατί αυτό είναι προς το συμ­φέ­ρον τους) και να εφαρ­μό­σει, με τις μικρό­τε­ρες δυνατές απώ­λειες και «τρι­κυ­μίες», το μνη­μό­νιο, το οποίο ο ίδιος υπέ­γραψε και για το οποίο προ­ε­κλο­γι­κώς κατά κόρον υπο­σχό­ταν ότι «είναι ο πιο κατάλ­λη­λος για να το εφαρ­μό­σει».

Πολύς κόσμος, μα πάρα πολύς, ανα­ρω­τιέ­ται φυσικά (κάνο­ντας μάλιστα και τον σταυρό του), πώς ήταν δυνατόν, ο Αλέξης, όχι απλώς να νικήσει, αλλά να συντρί­ψει, φτά­νο­ντας σχεδόν στα επίπεδα του Ιανουα­ρίου του 2015, παρά τις συνε­χείς «κωλο­τού­μπες», τις φορο­κα­ται­γί­δες, το επα­χθέ­στερο μνη­μό­νιο, τις κλει­στές τρά­πε­ζες και τα capital controls, παρά την διά­σπαση και την τόσο μεγάλη αποχή.

Μάλιστα και στην περί­πτωση αυτή, οι επι­κοι­νω­νιο­λό­γοι και οι δημο­σκό­ποι έπεσαν έξω κατά πολύ (σχεδόν «ισο­πε­δώ­θη­καν» για να μην πούμε «γελοιο­ποι­ή­θη­καν»), ισχυ­ρι­ζό­με­νοι ότι η «αποχή θα ήταν «εις βάρος» του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη.

«Εν τοις πράγ­μα­σιν» δια­πι­στώ­θηκε ότι το μεγάλο, του­λά­χι­στον, πρό­βλημα είχαν όλοι οι υπό­λοι­ποι.

Ετσι, φτάσαμε σχεδόν στα απο­τε­λέ­σματα του Ιανουα­ρίου, με μόνη τη διαφορά ότι το ΠΑΣΟΚ αύξησε τη δύναμή του, ότι η Λαϊκή Αρι­στερά κατα­πο­ντί­στηκε (παρά τα «κτυπητά» ονόματα των υπο­ψη­φίων της) και ότι η Ενωση Κεντρώων εισήλθε στη Βουλή.

Μάλιστα πολλοί σχο­λια­στές, μεταξύ σοβαρού και αστείου, μεταξύ ειρω­νείας και σαρ­κα­σμού, έλεγαν ότι οι εκλογές αυτές έγιναν «μόνο και μόνο για να μπει ο Λεβέ­ντης στη Βουλή».

Συνη­θί­ζε­ται να λέγεται και να γρά­φε­ται (εμείς το έχουμε ανα­γά­γει σε αξίωμα εδώ και δεκα­ε­τίες) ότι ο Ελληνας ψηφο­φό­ρος κατα­ψη­φί­ζει και δεν ψηφίζει. Αυτό είναι πράγ­ματι αληθές και κατά τρόπο πομπώδη και θορυ­βώδη επι­βε­βαιώ­θηκε και στην ανα­μέ­τρηση της Κυρια­κής, 20 Σεπτεμ­βρίου.

Ο ψηφο­φό­ρος είπε «όχι» στα παλιά συστή­ματα (ή όποιες ανε­παί­σθη­τες δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις, επι­βε­βαιώ­νουν απλώς τον κανόνα) και επι­βρά­βευσε το «νέο και άφθαρτο», όπως ευαγ­γε­λί­στηκε ο Αλέξης Τσίπρας, που έδειξε ότι ξέρει τον τρόπο να συγκι­νεί, να πείθει και εν τέλει να «παρα­σύ­ρει», σαν άλλος Ανδρέας Παπαν­δρέου, έστω κι αν οι συγκρί­σεις απέχουν μακράν της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας.

Και εκπλη­ρώθη το ρηθέν, επί βασι­λείας των απο­γό­νων των Απσβούρ­γων εν Ελλάδι, «ψωμί κι ελιά και Κώτσο βασιλιά».

Το ό,τι στο «φαι­νό­μενο» Τσίπρα και μόνο οφεί­λε­ται ο σαρω­τι­κός σίφου­νας, που πέρασε την Κυριακή πάνω από τη χώρα, απο­δει­κνύ­ε­ται κατά τρόπο «εκκω­φα­ντικό» και από τα εκλο­γικά απο­τε­λέ­σματα στην νησιω­τική Ελλάδα, κυρίως στο Αιγαίο και πρω­τί­στως στα Δωδ/νησα, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο δεν είχε μείωση των ποσο­στών του, αλλά αύξησε και τη δύναμή του.

Δεν θα πρό­κει­ται, σίγουρα, περί υπερ­βο­λής, αν ισχυ­ρι­στούμε ότι αν ανα­θέ­σει κανείς σε ΟΛΕΣ τις επι­στή­μες να ανα­λύ­σουν (από κοινού) το πρό­βλημα, θα σηκώ­σουν ψηλά τα χέρια! Στ’ αλήθεια, τι άλλο έπρεπε να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ για να ηττηθεί;

Πώς είναι δυνατόν, στ’ αλήθεια, με βάση τους νόμους της λογικής και της επι­στή­μης, να αυξάνει ένα κόμμα τη δύναμή του, σε μια περιοχή που «βασα­νί­στηκε», όσο λίγες, με την κατάρ­γηση των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών ΦΠΑ, με κλει­στές τρά­πε­ζες και capital controls, που οδή­γη­σαν στα όριά τους (αν όχι στο κλεί­σιμο) πολλές επι­χει­ρή­σεις, με την υπέρ­με­τρη αύξηση του ΦΠΑ στον του­ρι­σμό και στην εστίαση (που καθιστά το του­ρι­στικό προϊόν μη αντα­γω­νι­στικό), με το μετα­να­στευ­τικό, που παρέ­λυσε σχεδόν την κοι­νω­νία και έδιωξε του­ρί­στες, με κλειστά σχολεία, χωρίς δασκά­λους και καθη­γη­τές, χωρίς πλοία και με τόσα μικρά νησιά σε απο­μό­νωση;

Η μόνη «λογική» εξήγηση (αν τελικά υπάρχει) είναι ότι «ακόμα και οι νησιώ­τες», πίστε­ψαν στο «άστρο» του Αλέξη Τσίπρα και θέλησαν να δια­τη­ρή­σουν άσβεστη την ελπίδα, ότι θα τα κατα­φέ­ρει καλύ­τερα παντός άλλου, στην θορυ­βώδη και επι­κίν­δυνη αυτή περίοδο που ζούμε, και ότι θα έλθουν «καλύ­τε­ρες ημέρες».

Να ευχηθεί κανείς στους νησιώ­τες να δικαιω­θούν και να δουν τις ελπίδες και τις προσ­δο­κίες τους να δικαιώ­νο­νται και να επι­βε­βαιώ­νο­νται και να μην απο­τε­λέ­σει η τυχόν αυτή πλάνη, χείρων της πρώτης.

Ολα τα υπό­λοιπα κόμματα έδωσαν, σίγουρα, ένα τίμιο και δύσκολο αγώνα, αλλ’ αυτός ο αγώνας απο­δεί­χθηκε τελικά άνισος, ακόμα και για την Νέα Δημο­κρα­τία, που έδειξε να μην αιφ­νι­διά­ζε­ται και να είναι κάπως προ­ε­τοι­μα­σμένη, παρά τα όσα προ­βλή­ματα και την αλλαγή ηγεσίας.

Η αντι­κει­με­νική εξήγηση των πραγ­μά­των (όσο μπορεί να είναι κανείς αντι­κει­με­νι­κός μέσα σε κύματα και καται­γί­δες και με την λογική να «σαρώ­νε­ται»), δείχνει ότι ο Αλέξης Τσίπρας είχε δίπλα του καλύ­τερο επι­τε­λείο, με ικα­νό­τητα να προ­βλέ­πει και να ψυχο­λο­γεί καλύ­τερα τον Ελληνα πολίτη ακόμα και αυτόν που βρι­σκό­ταν σε πλήρη αμη­χα­νία και σύγχυση. Ακόμα και τον απελ­πι­σμένο και παρα­δο­μένο στη μοίρα του.

Παρά τις αστο­χίες από την πρώτη ημέρα της ανα­λή­ψεως των καθη­κό­ντων του ο Τσίπρας, παρά τις ιστο­ρι­κές οβι­δια­κές μετα­μορ­φώ­σεις του και παρά το γεγονός ότι η χώρα οδη­γή­θηκε πολλές φορές κοντά στα βράχια και παρά τις βλα­πτι­κές και αλλε­πάλ­λη­λες εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις, φαί­νε­ται ότι γνώριζε «που το πάει», φαί­νε­ται ότι ήταν βέβαιος ή σχεδόν βέβαιος ότι θα παρέ­μενε ο κυρί­αρ­χος του πολι­τι­κού παι­χνι­διού.

Και επειδή όλοι κρί­νο­νται εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος και μόνο, κάθε σοβαρός, τίμιος και ειλι­κρι­νής άνθρω­πος, ένα και μόνο έχει να κάνει, την επαύ­ριον της εκλο­γι­κής ανα­με­τρή­σεως: Να βγάλει το καπέλο στον οδο­στρω­τήρα Αλέξη Τσίπρα και να του ευχηθεί καλή επι­τυ­χία στο πραγ­μα­τικά δύσκολο έργο που ανα­λαμ­βά­νει.