ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Ρόδος: Πρόσβαση στην παραλία μέσω… των ρεσεψιόν

news room 10 λεπτά ανάγνωση
ξενοδοχείο

Εχετε ήδη προ­σπε­ρά­σει την πρώτη είσοδο προς την παραλία, στην αρχή ενός υπέ­ρο­χου όρμου και ανα­ζη­τείτε ενα­γω­νίως την επόμενη πρό­σβαση στη θάλασσα. Τίποτε.Τα δεκάδες πολυώ­ροφα ξενο­δο­χειακά συγκρο­τή­ματα, χτι­σμένα μπροστά από την παραλία, δια­δέ­χο­νται το ένα το άλλο. Οι χώροι είναι περι­φραγ­μέ­νοι, απο­κλεί­ο­ντας κάθε πρό­σβαση.

Απο­φα­σί­ζετε να προ­σπα­θή­σετε να μπείτε σε κάποιο από τα ξενο­δο­χεία. Μια μπάρα κλείνει τον δρόμο. «Σας παρα­καλώ, θέλω να περάσω προς την παραλία», λέτε στον φύλακα. «Πρέπει να αφήσετε το αυτο­κί­νητό σας στο πάρ­κινγκ απέ­να­ντι και να περά­σετε μέσα από τη ρεσε­ψιόν» είναι η απά­ντηση. Μόνο που το πάρ­κινγκ απέ­να­ντι χωρά μετά βίας δέκα αυτο­κί­νητα. Οι διπλα­νοί χώροι στάθ­μευ­σης είναι απο­κλει­στικά για το προ­σω­πικό των ξενο­δο­χείων, όπως σας πλη­ρο­φο­ρεί η σχετική δίγλωσση πινα­κίδα.

Φράκτης 800 μέτρων

Βρί­σκε­στε στο Φαλη­ράκι, μια από τις πιο όμορφες και πιο του­ρι­στι­κές περιο­χές της Ρόδου. Οπως σε όλο το νησί, έτσι και στην περιοχή αυτή κυριαρ­χούν τα ξενο­δο­χειακά μεγα­θή­ρια. Ενας κενός χώρος στην αρχή της πανέ­μορ­φης παρα­λίας (μήκους περίπου δύο χιλιο­μέ­τρων) και ένας στο τέλος της, είναι οι μόνες «αξιο­πρε­πείς» δίοδοι προς τη θάλασσα. Σε άλλες δύο-τρεις περι­πτώ­σεις, η πρό­σβαση γίνεται είτε μέσα από παρα­θα­λάσ­σιες ταβέρ­νες, στις οποίες θα πρέπει και να σταθ­μεύ­σετε, ή από εγκα­τα­λε­λειμ­μένα δρο­μά­κια. Χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα: στο μέσον του όρμου, οι περι­φραγ­μέ­νες εγκα­τα­στά­σεις των ξενο­δο­χείων Εσπερος, Εσπέρια, Ρόδος Ρόγιαλ, Ολυμπος Μπέι και Εψιλον, εφά­πτο­νται σε μια από­σταση περίπου 800 μέτρων. «Πρό­σβαση» μόνον από τις ρεσε­ψιόν και από κάποιο στενό δρομάκι.

Οι Ροδίτες γνω­ρί­ζουν καλά την κατά­σταση και απο­φεύ­γουν την περιοχή. Τα ξενο­δο­χεία συνήθως δεν απα­γο­ρεύ­ουν τη διέ­λευση μέσα από τις εγκα­τα­στά­σεις τους, αλλά σπάνια επι­τρέ­πουν χρήση των χώρων στάθ­μευ­σης (εκτός πελατών και εργα­ζο­μέ­νων), ενώ δεν είναι ασυ­νή­θι­στες και οι παρε­νο­χλή­σεις από τους υπαλ­λή­λους τους, που απο­τρέ­πουν τους «κοινούς θνητούς» από τη χρήση της παρα­λίας στην πρόσοψη των ξενο­δο­χείων. «Δεν είναι ιδιω­τική η παραλία, αλλά πηγαί­νετε από την άκρη. Γιατί θέλετε να κάνετε μπάνιο εδώ; Εδώ είναι για τους πελάτες μας».

Σύμφωνα με την τοπική αυτο­διοί­κηση, τα ξενο­δο­χεία είναι νομό­τυπα. «Ολα τα ξενο­δο­χεία στο σημείο αυτό έχουν χτιστεί με βάση ένα προ­ε­δρικό διά­ταγμα, που καθο­ρί­ζει ελεύ­θερη δόμηση. Ο αιγια­λός δεν έχει κατα­πα­τη­θεί, όλοι έχουν χτίσει στις κτη­μα­το­με­ρί­δες που ορί­ζο­νται από το κτη­μα­το­λό­γιο», λέει ο κ. Γιάννης Ιατρί­δης, δήμαρ­χος Καλ­λι­θέας. «Επίσης, δεν έχουν περι­φρα­χθεί οι παρα­λίες. Νομο­θε­τικό πλαίσιο, όμως, που να καθο­ρί­ζει απο­στά­σεις, στις οποίες θα υπάρ­χουν προ­σβά­σεις στην παραλία στις εκτός σχεδίου περιο­χές δεν υπάρχει. Ο δήμος δεν μπορεί να κάνει τίποτε»…

Μέχρι το κύμα

Εικόνα δεύτερη, περιοχή Ιξιάς. Αν ρωτή­σετε έναν Ροδίτη πώς είναι η παραλία μπροστά από το ξενο­δο­χειακό συγκρό­τημα «Mira Mare Wonderland», κανείς δεν θα ξέρει να σας απα­ντή­σει. Ο λόγος είναι απλός: οι υπερ­πο­λυ­τε­λείς εγκα­τα­στά­σεις του φθάνουν κυριο­λε­κτικά στο ενάμισι μέτρο από τη θάλασσα (ούτε λόγος για αιγιαλό), εκεί που κατα­λή­γει ένας ωραιό­τα­τος τοίχος από μπετόν. Ολο το οικό­πεδο είναι περι­φραγ­μένο, ενώ θάμνοι ύψους δύο μέτρων απο­κλεί­ουν ακόμα και την οπτική επαφή με το «προ­νο­μιούχο» εσω­τε­ρικό, για του­λά­χι­στον μισό χιλιό­με­τρο.

Ακριβώς δίπλα βρί­σκε­ται το εμπο­ρικό κέντρο «Rhodesland». Το πάρ­κινγκ επι­τρέ­πε­ται μόνο σε πελάτες, όπως πλη­ρο­φο­ρεί η σχετική πινα­κίδα. Στην απόληξη του κέντρου, μια καφε­τέ­ρια, απ’ όπου και η μονα­δική δίοδος για την παραλία. Δίπλα, το ξενο­δο­χείο Avra Beach, επίσης περι­φραγ­μένο και απρό­σιτο. Η συνο­λική από­σταση, χωρίς καμία «ανε­νό­χλητη» πρό­σβαση στη θάλασσα είναι περίπου 900 μέτρα.

Και οι περι­πτώ­σεις αυτές δεν είναι οι μόνες στο νησί. Ολα τα μεγάλα ξενο­δο­χεία έχουν περι­χα­ρα­κώ­σει τα «δίκαιά» τους με πανύ­ψη­λες περι­φρά­ξεις, οι οποίες δια­δέ­χο­νται η μία την άλλη (για παρά­δειγμα, ξενο­δο­χεία Sunwing και Sungardeστην Καλ­λι­θέα). Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ο κόσμος ωθείται σε παρα­λίες μακριά από τα ξενο­δο­χειακά μεγα­θή­ρια.

«Λόγω της οικι­στι­κής ανά­πτυ­ξης της Ρόδου, η κατά­σταση είναι τραγική. Οπου υπάρ­χουν ξενο­δο­χεια­κές μονάδες, στην ουσία απο­κλεί­ε­ται η πρό­σβαση προς την παραλία», λέει ο πρό­ε­δρος του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου του νησιού, κ. Κώστας Σαρρής. «Ευτυχώς, στη δυτική πλευρά του νησιού οι ξενο­δο­χεια­κές μονάδες έχουν χτιστεί από πάνω από τον δρόμο, ειδάλ­λως το πρό­βλημα θα ήταν οξύτερο». Πώς φθάνεις λοιπόν στην παραλία; «Γενικά, η δυνα­τό­τητα πρό­σβα­σης στις παρα­λίες μπροστά από τα ξενο­δο­χεία είναι θεω­ρη­τική», λέει ο κ. Σαρρής «με τρόπο που καταρ­γεί την έννοια του κοι­νό­χρη­στου χώρου. Αλλωστε, τον χειμώνα τα ξενο­δο­χεία είναι κλειστά». Και στη Ρόδο, η καλο­και­ρία διαρκεί περισ­σό­τερο από την του­ρι­στική περίοδο…

Χαλ­κι­δικη «Η είσοδος επι­τρέ­πε­ται δωρεάν για… μισή ώρα»

Από τα 570 χιλιό­με­τρα που καλύ­πτουν οι ακτές της Κασ­σάν­δρας και της Σιθω­νίας, πρό­βλημα πρό­σβα­σης των πολιτών στις παρα­λίες υπάρχει σε σύνολο περίπου 70 χιλιο­μέ­τρων! Η εκτί­μηση ανήκει στον νομάρχη Χαλ­κι­δι­κής κ. Βασίλη Βασι­λάκη, τον οποίο συνα­ντή­σαμε στο γραφείο του στον Πολύ­γυρο, και δεν χρειά­στηκε παρά μία περι­ή­γηση, για να το δια­πι­στώ­σουμε ιδίοις όμμασι.

«Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;»

Στην περιοχή ανάμεσα στον Νέο Μαρμαρά και το Πόρτο Κουφό, στη Σιθωνία οι ιδιο­κτή­τες παρα­θα­λάσ­σιων εκτά­σεων «τα έχουν βρει» μεταξύ τους και έχουν δημιουρ­γή­σει ένα «μπλοκ» συνε­χό­με­νων οικο­πέ­δων. Εκεί που τελειώ­νει ένας φράχτης αρχίζει ο επό­με­νος. Οι βίλες, δια­δέ­χο­νται η μία την άλλη και πρό­σβαση στη θάλασσα δεν υπάρχει. Πρέπει να δια­σχί­σεις του­λά­χι­στον ένα χιλό­με­τρο για να τελειώ­σει η συρ­μα­το­πλεγ­μένη έκταση και να μπο­ρέ­σεις επι­τέ­λους να βρεις ένα μονο­πάτι για τη θάλασσα.

Οι πιέσεις που ασκούν προ­κει­μέ­νου να δια­τη­ρή­σουν τις παρά­νο­μες «ιδιω­τι­κές τους πλαζ» είναι έντονες. Οπως καταγ­γέλ­λει στην «K» ο κ. Βασι­λά­κης, το τήλε­φωνό του έχει χτυ­πή­σει ουκ ολίγες φορές για να ακούσει από την άλλη άκρη του σύρ­μα­τος ιδιο­κτή­τες, κατά κανόνα μεγα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τίες, να του λένε: «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;», ενώ έχει δεχθεί και παρεμ­βά­σεις γνωστών τους από τον πολι­τικό χώρο: «μην τον διώκεις αυτόν είναι φίλος μου»… Αλλοι ιδιο­κτή­τες, φθάνουν στο σημείο να πουν στον νομάρχη «βάλε μου πρό­στιμο να το πληρώσω, εγώ μονο­πάτι δεν ανοίγω» Το πρό­στιμο είναι μικρό, κυμαί­νε­ται από 200 – 500.000 δρχ. Και φυσικά δεν λύνει το πρό­βλημα.

Η γάτα και το ποντίκι

Χαρα­κτη­ρι­στική ήταν η περί­πτωση ενός επι­χει­ρη­μα­τία στην Ουρα­νού­πολη, ο οποίος είχε νοι­κιά­σει από τον ΕΟΤ, περίπου τρία χιλιό­με­τρα παρα­θα­λάσ­σιας έκτασης και ο οποίος είχε φράξει όλη την έκταση. «Εκεί ανοί­ξαμε διόδους» τονίζει ο κ.Βασι­λά­κης. Ο έλεγχος, ωστόσο, δεν είναι πάντα εύκολος, καθώς συχνά οι ιδιο­κτή­τες επι­μέ­νουν στην παρα­νο­μία και ξανα­βά­ζουν λουκέτα. «Πολλές φορές εμείς τα ανοί­γουμε και εκείνοι τα ξανα­φράσ­σουν»…

Το θράσος των ιδιο­κτη­τών παρα­θα­λάσ­σιων εκτά­σεων το δια­πι­στώ­νεις καθ’ όλο το μήκος της ακτο­γραμ­μής της Χαλ­κι­δι­κής. Το φυσικό τοπίο, άλλωστε, της Σιθω­νίας και της Κασ­σάν­δρας, με τις πολλές από­κρη­μνες πλαγιές, «προ­σφέ­ρε­ται» για παρα­νο­μίες. Ενας κόλπος μπορεί πολύ εύκολα να κλείσει με περί­φραξη και λουκέτα και να μετα­τρα­πεί σε ιδιω­τική πλαζ. Υπάρ­χουν, έτσι, περι­πτώ­σεις που ένας και μόνον ιδιο­κτή­της έχει κλείσει ολό­κληρο κόλπο.

Ξενο­δο­χεία και κάμπινγκ

Στη Σιθωνία, το πρό­βλημα εντο­πί­ζε­ται κυρίως σε περιο­χές που δεν έχουν αξιο­ποι­η­θεί του­ρι­στικά, από τον Μαρμαρά μέχρι την Τορώνη, ενώ αντι­θέ­τως, στην Κασ­σάν­δρα οι παρα­νο­μίες εμφα­νί­ζο­νται σε περιο­χές όπου έχει ανα­πτυ­χθεί η ιδιω­τική δόμηση, κυρίως από την Κρυο­πηγή μέχρι το Παλιούρι. Το «παι­χνίδι» στη Χαλ­κι­δική παί­ζε­ται πλέον κυρίως από τους ιδιο­κτή­τες που έχουν βίλες, ενώ αντι­θέ­τως, τα ξενο­δο­χεία κατά κανόνα αφήνουν ελεύ­θερη την πρό­σβαση στους πολίτες. Η πολι­τική του «κλει­στού κλαμπ πελατών», που ακο­λου­θού­σαν, φαί­νε­ται ότι παρήλθε. Τώρα, όχι μόνο δεν απο­τρέ­πουν τους πολίτες να περά­σουν από το ξενο­δο­χείο, αλλά τους καλω­σο­ρί­ζουν, καθώς δια­πί­στω­σαν ότι οι λουό­με­νοι που πηγαί­νουν στη θάλασσα μπροστά από τις εγκα­τα­στά­σεις τους, δεν θα κάνουν μόνο μπάνιο, αλλά θα πιουν ένα ποτό στο μπαρ, ή θα κάνουν θαλάσ­σια σπορ. Θα αφήσουν δηλαδή έσοδα στα ξενο­δο­χεία.

Δεν ισχύει, ωστόσο, το ίδιο με τα κάμπινγκ. Με το αυτο­κί­νητο φθά­νουμε σε ένα από αυτά, στην περιοχή ανάμεσα στη Σάρτη και τη Βουρ­βου­ρού. Η μπάρα είναι κατε­βα­σμένη. – «Γεια σας, θέλουμε να πάμε στην παραλία». – «Για να περά­σετε θα μας αφήσετε την ταυ­τό­τητά σας. Αν μείνετε στην παραλία λιγό­τερο από μισή ώρα(!) δεν θα πλη­ρώ­σετε. Αν μείνετε παρα­πάνω, είναι 750 δρχ.». Επι­μέ­νουμε: «Δεν είναι δωρεάν η πρό­σβαση στην παραλία; Δεν έχετε κάποιον δρόμο, έστω δίπλα από το κάμπινγκ, από τον οποίο να περνούν οι πολίτες χωρίς να πλη­ρώ­νουν;».

«Οχι, αν θέλετε να περά­σετε, πρέπει να κρα­τή­σουμε τα στοι­χεία σας και να σας κατα­χω­ρί­σουμε σαν πελάτες του κάμπινγκ. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος». Για να απο­λαύ­σεις δηλαδή, τη συγκε­κρι­μένη παραλία πρέπει να πλη­ρώ­σεις. Εκτός αν κατέ­βεις στην παραλία, αλλά φύγεις προτού παρέλ­θει το… τελε­σί­γραφο της μισής ώρας που σου αφήνουν. Ούτε την πετσέτα σου, δηλαδή, δεν προ­λα­βαί­νεις να απλώ­σεις!

Ο νόμος, βεβαίως, δεν απα­γο­ρεύει στους ιδιο­κτή­τες των κάμπινγκ να βάλουν εισι­τή­ριο στην είσοδο, άλλωστε πρό­κει­ται για ιδιο­κτη­σία τους. Υπο­χρε­ού­νται, ωστόσο, να αφήνουν κάποια δίοδο στους πολίτες, είτε από τα πλάγια είτε και μέσα από το κάμπινγκ, από όπου να περνούν οι λουό­με­νοι ελεύ­θερα.

Σε άλλο κάμπινγκ κοντά στη Σάρτη, οι υπάλ­λη­λοι ζητούν την ταυ­τό­τητα σου και σε αφήνουν να περά­σεις για δύο ώρες (είναι πιο… γεν­ναιό­δω­ροι).

Σε ενη­με­ρώ­νουν ότι, αν παρέλ­θει η χρονική διορία των δύο ωρών πρέπει να πλη­ρώ­σεις 500 δρχ. Και εδώ, δεν υπάρχει άλλη πρό­σβαση στην παραλία, παρά μόνο μέσα από το κάμπινγκ, όπου πρέπει να κατα­βά­λεις το αντί­τιμο που καθο­ρί­ζουν. Αλλη περί­πτωση, πάλι στη Σιθωνία: Σε «φακε­λώ­νουν» (στοι­χεία, ώρα εισόδου, εξόδου, κ.λπ.) και αν μείνεις στην παραλία περισ­σό­τερο από μία ώρα πλη­ρώ­νεις 1.600 δρχ. (με προ­σφορά… ένα ανα­ψυ­κτικό). Στη συγκε­κρι­μένη περί­πτωση, υπάρχει μία δίοδος ακριβώς δίπλα από το κάμπινγκ. Με έκπληξη δια­πι­στώ­σαμε ότι η δίοδος οδηγεί κοντά στην αμμου­διά, η οποία όμως είναι… σπαρ­μένη κατά μήκος της με συρ­μα­το­πλέγ­ματα.

Η περί­φραξη συνε­χί­ζε­ται για του­λά­χι­στον 450 μέτρα και τελικώς, ο δρόμος σε βγάζει μόλις πέντε μέτρα(!) από το τέλος του κόλπου. Εκεί, όπου είναι τοπο­θε­τη­μέ­νος ο τελευ­ταίος πάσαλος, μέσα στην άμμο…

Ερετρια Οι «παρα­βά­τες» τιμω­ρού­νται από… τους υπαλ­λή­λους

Κατε­βαί­νο­ντας από το καρα­βάκι που σας μετα­φέ­ρει από τον Ωρωπό στην Ερέτρια της Εύβοιας και οδη­γώ­ντας νότια στον φιδωτό δρόμο που κατευ­θύ­νε­ται προς το μικρό χωριό της Αμα­ρύν­θου, μπο­ρείτε από ψηλά να δείτε όμορφες παρα­λίες και κατα­γά­λανα νερά να απλώ­νο­νται από κάτω. Το λάθος που πιθανόν να κάνετε είναι να θελή­σετε να στα­μα­τή­σετε κατά μήκος αυτού του δρόμου για να κάνετε ένα μπάνιο. Κι αυτό γιατί το μεγα­λύ­τερο μέρος του -γύρω στα 5 χιλιόμετρα- έχει κατα­λη­φθεί από μαντρω­μέ­νες μεγα­λο­πρε­πείς βίλες και ξενο­δο­χεία που έχουν αφήσει για τον «κοινό θνητό» μόλις 5 ή 6 προ­σβά­σεις, εκ των οποίων οι περισ­σό­τε­ρες είναι φυσικά μονο­πά­τια -συχνά δύσβατα. Απο­τέ­λε­σμα είναι να βλέπετε τη δελε­α­στική θάλασσα κάτω, αλλά πολλά και συνε­χό­μενα συρ­μα­το­πλέγ­ματα πάνω, ενώ ούτε λόγος για χώρους στάθ­μευ­σης με πρό­σβαση για όλους.

Πρό­σβαση στα υπο­βαθ­μι­σμένα

Ανα­ζη­τώ­ντας κι εμείς… μια θέση στον ήλιο στα­μα­τή­σαμε αρκετές φορές επί του δρόμου αυτού και ψάξαμε προ­σβά­σεις προς τη θάλασσα. Δύο τρεις από αυτές ήταν «ανθρώ­πι­νες», δηλαδή ασφαλ­το­στρω­μέ­νες και βατές. Το πρό­βλημά τους, όμως, είναι ότι οδηγούν σε μέρη της παρα­λίας που δεν μπορούν να θεω­ρη­θούν και τα καλύ­τερα. Η μία από αυτές βρί­σκε­ται στο πλάι μιας σειράς από βίλες που είναι χτι­σμέ­νες τόσο κοντά στη θάλασσα που αν βρί­σκε­ται κανείς στις μεγάλες βερά­ντες τους μπορεί να υπο­κρι­θεί ότι αγνα­ντεύει από το κατά­στρωμα ενός πλοίου. Απο­τέ­λε­σμα; Η χρήση της υπο­τι­θέ­με­νης παρα­λίας μπροστά τους είναι μεν ελεύ­θερη, αλλά το πλάτος της περιο­ρι­σμένο και αρκετές φορές τσι­με­ντω­μένο, πράγμα που σημαί­νει πως αν δεν έχεις την τύχη να μένεις από πάνω και να απο­λαμ­βά­νεις τον ήλιο στον κήπο ή τη βεράντα σου, δύσκολα θα στρώ­σεις ψάθα και θα τον απο­λαύ­σεις εκεί.

Στα υπό­λοιπα σημεία που σου επι­τρέ­πε­ται η πρό­σβαση -εύκολα ή δύσκολα- το θέαμα που αντι­κρί­ζεις δεν σε προ­δια­θέ­τει για μπάνιο. Μικρές, στενές και στην πλειο­ψη­φία τους βρώ­μι­κες και εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νες παρα­λίες είναι οι μόνες που έχουν αφεθεί «ανεκ­με­τάλ­λευ­τες». Μικρές ή μεγάλες ιδιο­κτη­σίες, χτι­σμέ­νες ή όχι, καλ­λιερ­γού­με­νες ή απλώς αλάνες έχουν περι­φρα­χθεί με συνε­χό­μενα συρ­μα­το­πλέγ­ματα αφή­νο­ντας πού και πού κάποια υπο­τι­θέ­μενη πρό­σβαση καθώς και ένα μέτρο περίπου παρα­λίας, αφού τα όριά τους εκτεί­νο­νται σχεδόν μέχρι το κύμα.

Συρ­μα­το­πλέγ­ματα

Δίπλα σε μια από τις λίγες κοι­νό­χρη­στες προ­σβά­σεις που οδηγούν σε θάλασσα, η μεγάλη φυλασ­σό­μενη πύλη του τοπικού ξενο­δο­χείου δεν σου επι­τρέ­πει να περά­σεις για να βγεις στην «καλή» πλευρά της παρα­λίας -την οποία το ξενο­δο­χείο έχει φρο­ντί­σει να αξιο­ποι­ή­σει με γήπεδο beach volley, μπαράκι κ.λπ.- χωρίς του­λά­χι­στον να πλη­ρώ­σεις το απα­ραί­τητο εισι­τή­ριο (1.000 δραχμές). Αν θελή­σεις να περά­σεις σε αυτήν από την κοντι­νό­τερη πρό­σβαση, τα πράγ­ματα δεν θα είναι τόσο εύκολα, αφού τα συρ­μα­το­πλέγ­ματα του ξενο­δο­χείου κατε­βαί­νουν σχεδόν μέχρι τη θάλασσα, ενώ από εκεί και πέρα τερά­στια κομ­μά­τια μπετόν που έχουν τοπο­θε­τη­θεί φτιά­χνουν ένα είδος μάντρας. Σε ερώτησή μας μάλιστα στον υπάλ­ληλο, αν μπο­ρούμε να κάνουμε ένα μπάνιο χωρίς να πλη­ρώ­σουμε μας υπέ­δειξε την πρό­σβαση αυτή, πλη­ρο­φο­ρώ­ντας μας ταυ­τό­χρονα ότι δεν οδηγεί στη «δική τους παραλία». Πρό­σθεσε δε πως αν απο­φα­σί­σουμε να πηδή­ξουμε τα συρ­μα­το­πλέγ­ματα και να περά­σουμε σε αυτήν, οι υπάλ­λη­λοι του ξενο­δο­χείου που θα μας αντι­λη­φθούν, θα ανα­γκα­στούν να μας βγάλουν έξω.

Και ο κ. Δεκλε­ρής κατα­λή­γει: «Αυτό που ελέγετο από τους οικο­λό­γους ότι οι ακτές είναι το πολυ­τι­μό­τερο μέρος του ελλη­νι­κού φυσικού κεφα­λαίου, το αντε­λή­φθη­σαν οι επι­χει­ρη­μα­τίες και απο­φά­σι­σαν να το κατα­στή­σουν μέρος του οικο­νο­μι­κού κεφα­λαίου».

Καθη­με­ρινή: Γώργος Λιάλιος

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου 2 σχόλια

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

  1. Ολυμπια Μητσοπουλου

    Εσεις που γραφετε το αρθρο εχετε ηδη γυρισει στις δραχμες;;;; γιατι ολα τα ποσα που αναφερετε ειναι σε δρχ; Αν μη τι αλλο φαινεται σαν να το εχετε αντιγραψει απο το μακρινο παρελθον και χανεται η ουσια αυτου που θελετε να πειτε.