“Η ελληνική τραγωδία: νέο επεισόδιο ή έξοδος;- Χωρίς μεταρρυθμίσεις δεν θα έρθουν επενδύσεις”

Μονό­δρομο χαρα­κτη­ρί­ζει την υλο­ποί­ηση διαρ­θρω­τι­κών μεταρ­ρυθ­μί­σεων στην Ελλάδα το Ινστι­τούτο για την Παγκό­σμια Οικο­νο­μία του Κιέλου. Σε πρό­σφατη έκθεση που δημο­σιο­ποί­ησε υπό τον τίτλο «Η ελλη­νική τρα­γω­δία: νέο επει­σό­διο ή έξοδος;», οι οικο­νο­μο­λό­γοι του ινστι­τού­του συμπε­ραί­νουν ότι χωρίς μεταρ­ρυθ­μί­σεις δεν θα έρθουν ποτέ ιδιω­τι­κές επεν­δύ­σεις στη χώρα, οι οποίες είναι ο ακρο­γω­νιαίος λίθος για την επι­στροφή της χώρας στην ανά­πτυξη.

Όπως είπε προς την Deutsche Welle o Κλάους Φρί­ντριχ Λάζερ, ένας από τους συντά­κτες της έκθεσης:

«Το βασικό συμπέ­ρα­σμα της έκθεσης είναι ότι η έξοδος από την κρίση δεν μπορεί να επέλθει χωρίς ριζικές διαρ­θρω­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις, κυρίως στην πραγ­μα­τική οικο­νο­μία της Ελλάδας. Δια­πι­στώ­νουμε πολλά και δια­φο­ρε­τικά ‘εργοτάξια’ με τα οποία θα έπρεπε να ασχο­λη­θεί κανείς παράλ­ληλα. Αν έπρεπε να θέσω μια προ­τε­ραιό­τητα θα έλεγα ότι αυτή είναι η οικο­δό­μηση μιας λει­τουρ­γι­κής δημό­σιας διοί­κη­σης. Σύμφωνα με ανα­λύ­σεις του ΟΟΣΑ, η ελλη­νική διοί­κηση δεν είναι σε θέση να φέρει σε πέρας πολύ­πλο­κες μεταρ­ρυθ­μί­σεις οι οποίος είναι τόσο ανα­γκαίες για την οικο­νο­μία. Αυτό δεν αφορά μόνον την φορο­λο­γική διοί­κηση, στην οποία ανα­φέ­ρο­νται οι περισ­σό­τε­ροι, αλλά τη διοί­κηση ευρύ­τερα».

Η έλλειψη θεσμι­κού πλαι­σίου «τρο­μά­ζει τους επεν­δυ­τές»

Όπως σημειώ­νει ο γερ­μα­νός οικο­νο­μο­λό­γος, η Ελλάδα χρειά­ζε­ται επει­γό­ντως ιδιω­τι­κές επεν­δύ­σεις οι οποίες θα συμ­βά­λουν στην ενί­σχυση της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας της οικο­νο­μίας της, εντού­τοις η έλευση επεν­δυ­τών προ­ϋ­πο­θέ­τει την ύπαρξη ενός ξεκά­θα­ρου και αξιό­πι­στου θεσμι­κού πλαι­σίου. Ως αρνη­τικά παρα­δείγ­ματα ανα­φέ­ρει τις πολυ­ε­τείς καθυ­στε­ρή­σεις στην εκδί­καση υπο­θέ­σεων ενώπιον της Δικαιο­σύ­νης αλλά και την απουσία κτη­μα­το­λο­γίου. «Όλα αυτά τρο­μά­ζουν τους επεν­δυ­τές», όπως χαρα­κτη­ρι­στικά λέει.

Σε ποια άλλα πεδία όμως είναι επι­τα­κτική η ανάγκη υλο­ποί­η­σης μεταρ­ρυθ­μί­σεων;

«Μεταξύ άλλων, χρειά­ζε­ται μεγα­λύ­τερη ευε­λι­ξία στην αγορά εργα­σίας όσον αφορά τις κατα­σχέ­σεις μισθών και την προ­στα­σία από απο­λύ­σεις, επίσης μεταρ­ρυθ­μί­σεις στο δημόσιο, άνοιγμα κλει­στών επαγ­γελ­μά­των όπου εξα­κο­λου­θούν να ισχύουν σημα­ντι­κοί περιο­ρι­σμοί, άρση εμπο­δίων στην επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα στο πεδίο του λια­νι­κού εμπο­ρίου, απε­λευ­θέ­ρωση του τομέα των μετα­φο­ρών και της αγοράς ενέρ­γειας καθώς επίσης και η ενσω­μα­τω­μένη στο τρέχον πρό­γραμμα ιδιω­τι­κο­ποί­ηση δημο­σίων επι­χει­ρή­σεων. Πρό­κει­ται, όπως αντι­λαμ­βά­νε­στε, για μια σειρά μεταρ­ρυθ­μί­σεων που πρέπει να δρο­μο­λο­γη­θούν άμεσα».

Βέβαια, όπως σημειώ­νει ο ειδικός, οι μεταρ­ρυθ­μί­σεις αυτές απαι­τούν αρκετό χρόνο μέχρι να υλο­ποι­η­θούν και να οδη­γή­σουν σε απτά απο­τε­λέ­σματα στο πεδίο της πραγ­μα­τι­κής οικο­νο­μίας.

Χωρίς την υλο­ποί­ηση βασικών διαρ­θρω­τι­κών μεταρ­ρυθ­μί­σεων πάντως, η ακο­λου­θού­μενη πολι­τική διά­σω­σης δεν πρό­κει­ται να επι­φέ­ρει απο­τε­λέ­σματα και να επι­λύ­σει το ελλη­νικό πρό­βλημα, σύμφωνα με τους οικο­νο­μο­λό­γους του ινστι­τού­του. Αντι­θέ­τως θα οδη­γή­σει στη ντε φάκτο δημιουρ­γία μίας ένωσης μετα­φο­ράς κεφα­λαίων στην Ευρώπη με ανυ­πο­λό­γι­στο κόστος που ουσια­στικά θα ξήλωνε τα θεμέλια της ευρω­ζώ­νης και της ΕΕ.

Απα­ραί­τητη η ανα­διάρ­θρωση του χρέους

Εκ των ων ουκ άνευ για την ανά­κτηση της βιω­σι­μό­τη­τας του ελλη­νι­κού χρέους, σύμφωνα με τους ειδι­κούς, είναι ένα νέο κούρεμα. Ανα­γκαία θα ήταν μια απο­μεί­ωση της τάξης του 35-50 %. Στο ίδιο μαθη­μα­τικό απο­τέ­λε­σμα θα οδη­γούσε όμως, σύμφωνα με τους ίδιους, και ένα έμμεσο κούρεμα, μέσω για παρά­δειγμα της παρά­τα­σης του χρόνου απο­πλη­ρω­μής των δανείων και περαι­τέρω μείωσης των επι­το­κίων:

«Με ένα άμεσο κούρεμα καταρ­γού­νται τρόπον τινά αυτά τα χρε­ό­γραφα και δεν πρέπει να απο­πλη­ρω­θούν. Από την άλλη πλευρά και στο πλαίσιο ενός έμμεσου κου­ρέ­μα­τος, παρα­τεί­νο­ντας όλο και περισ­σό­τερο την εξυ­πη­ρέ­τηση του χρέους αλλά και μειώ­νο­ντας συνεχώς τα επι­τό­κια και μετα­φέ­ρο­ντάς τα με αυτόν τον τρόπο στην επόμενη και μεθε­πό­μενη γενιά, τότε ουσια­στικά είναι σαν να μην δια­θέ­τεις πλέον αυτά τα χρε­ό­γραφα».

Όλα αυτά, επα­να­λαμ­βά­νει ο οικο­νο­μο­λό­γος, υπό την προ­ϋ­πό­θεση να υλο­ποι­η­θούν βασικές μεταρ­ρυθ­μί­σεις. Σε δια­φο­ρε­τική περί­πτωση, η απουσία του κατάλ­λη­λου θεσμι­κού πλαι­σίου και το πρό­βλημα της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας θα στέ­κο­νται πάντα εμπόδιο στην ανά­κτηση της μακρο­πρό­θε­σμης βιω­σι­μό­τη­τας του ελλη­νι­κού χρέους.

Πηγή dw.de (Κώστας Συμε­ω­νί­δης)