Μήπως να ξαναδούμε το manual;

Κάθε φορά που βρίσκει τραγικό θάνατο μια γυναίκα από το χέρι του συζύγου, του εραστή, του βιαστή, του συγγενή, του φίλου, φωνά­ζουμε «ποτέ ξανά» και «ας είναι η τελευ­ταία», μέτρα εξαγ­γέλ­λο­νται, και­νού­ρια προ­γράμ­ματα ανα­κοι­νώ­νο­νται, η σχετική αρθρο­γρα­φία πυκνώ­νει. Όμως, στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, και κατά βάθος το γνω­ρί­ζουμε όλοι, απλώς μετράμε αντί­στροφα για την επόμενη γυναι­κο­κτο­νία. Τα περι­στα­τικά που έρχο­νται το ένα μετά το άλλο δεί­χνουν ότι δεν υπάρχει ακόμα απο­τε­λε­σμα­τική αντι­με­τώ­πιση της ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας, με ένα ξεκά­θαρο και στο­χευ­μένο πλαίσιο που θα δώσει όντως μια ασπίδα προ­στα­σίας στα θύματα. Και αυτή είχε μιλήσει. Είχε και panic button. αλλά ας συμ­φω­νή­σουμε πως όταν κάποιος σου στήνει καρτέρι ξημε­ρώ­ματα, την ώρα που πας στη δουλειά σου, και σου χώνει ένα μαχαίρι στην κοιλιά, το «κομβίον πανικού» δεν θα σε σώσει. Και να το πατή­σεις, δηλαδή, δεν θα εμφα­νι­στεί αυτό­ματα ένας από μηχανής θεός μπροστά του για να τον εμπο­δί­σει. Κανείς δεν ισχυ­ρί­ζε­ται, ασφαλώς, ότι είναι κακό που υπάρχει το panic button. Είναι ένα ακόμη όπλο στη μάχη για την κατα­πο­λέ­μηση των περι­στα­τι­κών ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας και μπορεί όντως σε κάποιες περι­πτώ­σεις να δρα βοη­θη­τικά. Προ­φα­νώς, όμως, δεν είναι αρκετό για την ασφά­λεια ενός ανθρώ­που που έχει περι­κυ­κλω­θεί από έναν σύντροφο κακο­ποι­ητή Όπως δεν είναι εύκολο να ξεσπι­τω­θεί και να κατα­φύ­γει σε μια δομή (απ’ αυτές τις ελά­χι­στες) χιλιό­με­τρα μακριά από το σχολείο των παιδιών της, ή τη δουλειά της. Να κρυφτεί αυτή και ο νταής να κυκλο­φο­ρεί ελεύ­θε­ρος.Μήπως να ξανα­δούμε το manual; Κάτι δεν δου­λεύει σωστά. Κάποια στιγμή οι δικαιο­λο­γίες και τα ευχο­λό­για τελειώ­νουν, τα λόγια στε­ρεύ­ουν, η ανοχή εξα­ντλεί­ται. Πρέπει να κατα­λά­βουμε ότι υπάρ­χουν γυναι­κο­κτο­νίες, που δεν είναι απλώς δολο­φο­νίες. Δηλαδή, να κατα­λά­βουμε ότι έχουμε να κάνουμε με έμφυλη βία .Κοινώς, τη βία που προ­κύ­πτει επειδή η κοι­νω­νία μας παρά την τυπική ισότητα παρα­μέ­νει πατριαρ­χική και σεξι­στική και εξα­κο­λου­θεί να ανα­πα­ρά­γει «τοξική αρρε­νω­πό­τητα» που στο όριο γίνεται «δολο­φο­νική αρρε­νω­πό­τητα». Να κατα­λά­βουμε την ανάγκη να υπάρ­ξουν βαθιές αλλαγές, στις ριζω­μέ­νες νοο­τρο­πίες, στις αντι­λή­ψεις, στις συμπε­ρι­φο­ρές, άρα στην παιδεία και την ευαι­σθη­το­ποί­ηση σε αυτά τα ζητή­ματα. Οφεί­λουμε επι­τέ­λους να ανα­με­τρη­θούμε με το πρό­βλημα. Δεν έχουμε το δικαί­ωμα απλώς να παρα­κο­λου­θούμε άβουλοι την αντί­στροφη μέτρηση για την επόμενη γυναι­κο­κτο­νία. Και η λήψη μέτρων γίνεται ζήτημα ζωής και θανάτου.Υ.Γ. Κυριο­λε­κτικά.  Άφωνοι και έκπλη­κτοι παρα­κο­λου­θούμε το μπαλάκι των ευθυνών ανάμεσα στην αστυ­νο­μία και τη δικαιο­σύνη πάνω από το πτώμα μιας δολο­φο­νη­μέ­νης γυναί­κας που η κοι­νω­νία στάθηκε ανίκανη να προ­στα­τεύ­σει. Ντροπή Και θυμός.