Η υπενθύμιση του εύθραυστου

Φαί­νε­ται ότι ο πόλεμος στην Ουκρα­νία δεν πρό­κει­ται να τελειώ­σει γρήγορα, όπως του­λά­χι­στον ισχυ­ρί­ζο­νται οι ανα­λυ­τές και αποκτά πλέον δια­στά­σεις μεγάλης ανθρω­πι­στι­κής κρίσης με το δράμα της Μαριού­πο­λης να βρί­σκε­ται σε εξέλιξη και τους εκα­τομ­μύ­ρια Ουκρα­νούς να εγκα­τα­λεί­πουν τη χώρα. τους. Η Ευρώπη ζει τις συνέ­πειες αυτού του πολέμου, με τη ανα­σφά­λεια και τον φόβο για το τι θα συμβεί να κυριαρ­χούν. Οι εξε­λί­ξεις προ­οιω­νί­ζουν μια δύσκολη περίοδο που θα ακο­λου­θή­σει. Ακόμη κι αν ο πόλεμος λήξει μέσα από δια­πραγ­μα­τεύ­σεις και συμ­βι­βα­σμούς, οι επι­πτώ­σεις ανα­μέ­νε­ται να είναι δρα­μα­τι­κές. Το καλύ­τερο σενάριο κάνει λόγο για μια περίοδο Ψυχρού Πολέμου, στρα­τιω­τι­κών αντα­γω­νι­σμών άνευ προη­γου­μέ­νου, ισορ­ρο­πία τρόμου στον πλανήτη. Και ταυ­τό­χρονα ένας οικο­νο­μι­κός πόλεμος που θα πλήξει τις μικρό­τε­ρες και περισ­σό­τερο εξαρ­τώ­με­νες χώρες, όπως η Ελλάδα. Εγραφε ο  Πωλ Βαλερύ τα χρόνια του Πρώτου Παγκό­σμιου, «εμείς οι πολι­τι­σμοί τώρα γνω­ρί­ζουμε πως είμαστε θνητοί». Κάθε φορά λοιπόν που ζούμε έναν πόλεμο, μεγάλο ή μικρό, διαρ­κείας ή σύντομο, κάθε φορά που η Ευρώπη συντα­ρά­ζε­ται και βγαίνει από τα συνη­θι­σμένα της (αν και η παν­δη­μία και οι οικο­νο­μι­κές  κρίσεις μας είχαν προι­δε­ά­σει για την διαρκή ανη­συ­χία), μπο­ρούμε να ξανα­φέρ­νουμε στο νου τη φράση του Βαλερύ. Η υπεν­θύ­μιση του εύθραυ­στου των όσων έχουν κατα­κτη­θεί είναι ένας τρόπος να κατα­λα­βαί­νουμε καλύ­τερα τα πράγ­ματα. Χωρίς αυτα­πά­τες ή έστω με λιγό­τε­ρες αυτα­πά­τες απ όσο παλιό­τερα.