Αν τα ελάφια της Ρόδου μπορούσαν να μιλήσουν ή να ψηφίσουν

Μοιάζει με ένα από τα παρα­μύ­θια του Αισώπου να θέλουμε να μιλή­σουν τα Ελάφια της Ρόδου ή ακόμα και να ψηφί­σουν. Γιατί εδώ με τη σημε­ρινή ομόφωνη απόφαση του Περι­φε­ρεια­κού μας Συμ­βου­λίου να θέλουμε τη μείωση του πλη­θυ­σμού των Ελαφιών της Ρόδου χωρίς όμως να μας λένε τον τρόπο, αυτό που έρχεται στο μυαλό μας είναι φυσικά η θανά­τωσή τους.

Δεν είμαστε ονει­ρο­πό­λοι ούτε ακτι­βι­στές αλλά πραγ­μα­τικά είναι δυνατόν η πλειο­ψη­φία των πολιτών της Ρόδου ως νόμιμα εκπρο­σω­πεί­ται από τα εκλεγ­μένα του μέλη να ψήφισε τη μείωση του πλη­θυ­σμού των Ελαφιών της Ρόδου;

Πραγ­μα­τικά αν είχε η φύση της Ρόδου μιλιά και θα έβγαζε το χει­ρό­τερο ανάθεμα για ότι έχει συμβεί στο νησί μας τα τελευ­ταία χρόνια από άποψης οικο­λο­γι­κής κατα­στρο­φής, της κατα­στρο­φής της πανίδας και της χλω­ρί­δας του νησιού ακόμα και του υδρο­φό­ρου ορί­ζο­ντα.

Ουδέ­ποτε υπήρ­ξαμε ενά­ντιοι στον πρω­το­γενή τομέα του νησιού ή ακόμα και στην του­ρι­στική ανά­πτυξή του. Αντι­θέ­τως μάλιστα στη­ρί­ζουμε κάθε τι καλό μπορεί να προάγει το νησί μας και να επι­φέ­ρει την οικο­νο­μική άνθιση και ανά­πτυξη των κατοί­κων του.

Όμως γιατί θα πρέπει η ανά­πτυξη να επι­βα­ρύ­νει το νησί με τόσο άσχημο τρόπο. Γνω­ρί­ζουμε όλοι ότι όπως εικά­ζε­ται από τους ανθρώ­πους του πρω­το­γε­νούς τομέα του νησιού τα ελάφια προ­κα­λούν φθορές και μεγάλες ζημίες στις καλ­λιέρ­γειές τους. Γιατί όμως να μειωθεί ο πλη­θυ­σμός τους;

Το Ελάφι της Ρόδου το Πλατώνι είναι το σύμβολο του νησιού μας. Πολλές ομάδες μας και πολλοί Σύλ­λο­γοι αθλη­τι­κοί και μη έχουν σύμβολό τους το Ελάφι. Η ιστορία του νησιού είναι άρρηκτα συν­δε­δε­μένη με το Σύμβολό της δηλαδή το Ελάφι αν και υπάρ­χουν ακόμα κι άλλα σύμβολα μιας και η Ρόδος είχε και τις αντί­στοι­χες ονο­μα­σίες, Ελα­φούσα, Φιδούσα κλπ.

Είναι οι φωτιές που προ­κά­λε­σαν τη θανά­τωση μεγάλου αριθμού αγρίων ζώων στο νησί μεταξύ άλλων και των Ελαφιών. Και ποιος λέει ότι αυτά δεν συντε­λούν στην ανά­πτυξη του δάσους και την εξά­πλωσή του ή ακόμα και την προ­στα­σία του από επι­κίν­δυνα είδη όπως τα φίδια. Ποιος λέει ότι δεν ευθύ­νο­νται για τη μετα­φορά σπόρων του δάσους από το ένα μέρος στο άλλο.. Σκε­φτό­μα­στε μόνο τις καλ­λιέρ­γειές μας, φοβό­μα­στε το κύμα και χάνουμε τον Ωκεανό.

Αν είχαν μιλιά τα ζώα να μιλή­σουν θα έλεγαν τα χει­ρό­τερα για εμάς, που τους στε­ρή­σαμε το φυσικό τους περι­βάλ­λον, που τα κυνη­γάμε, τα θανα­τώ­νουμε για δια­σκέ­δαση και ψυχα­γω­γία, τα περιο­ρί­ζουμε και τα ποτί­ζουμε δηλη­τη­ριώδη φυτο­φάρ­μακα.

Άλλωστε γνω­ρί­ζουμε ότι τα φυτο­φάρ­μακα έχουν επι­βα­ρύ­νει αρκετά τον υδρο­φόρο ορί­ζο­ντα του νησιού και ευθύ­νο­νται για την εξα­φά­νιση πολλών σπάνιων ειδών όπως του γυπα­ε­τού ο οποίος τρέ­φε­ται με ψοφίμια ζώων και έχει αφα­νι­σθεί από δηλη­τη­ρια­σμένα ζώα.

Στην Αρχαιό­τητα, την λαϊκή παρά­δοση αλλά και στην σύγ­χρονη ιστορία το ελάφι της Ρόδου υπήρξε σύμβολο υπε­ρη­φά­νειας του νησιού μας. Είχαμε και άλλα υπέροχα πλά­σματα όπως τις φώκιες, τις χελώνες που υπήρχαν στις παρα­λίες του νησιού ειδικά στις κεντρι­κές όπως στην Ακτή Στα­χτούρη όπου οι γονείς μας διη­γού­νταν ιστο­ρίες για τις φωνές από τις φώκιες που λιά­ζο­νταν στην παραλία και μετά ήρθε η «ανά­πτυξη» με τα προ­ϊ­ό­ντα από γούνα…. Όλα αυτά χάθηκαν με την λεγό­μενη ανά­πτυξη και λυπού­μα­στε πολύ γιατί απ’ ότι φαί­νε­ται μπορεί να χάσουν κι άλλες εικόνες οι επό­με­νες γενιές…

Θα μπο­ρού­σαν να υπάρ­χουν λύσεις υιο­θε­σίας από άλλα νησιά ή άλλα μέρη για τα «υπε­ρά­ριθμα» ελάφια, όχι όμως να τα αφα­νί­σουμε, λέξεις που δεν μπορούν να ειπω­θούν, πραγ­μα­τικά λυπού­μα­στε.

Ελένη Ν. Καρα­γιάννη Αθλή­τρια Τριά­θλου