Τρεις ημεδαποί δικάζονται για εξακολουθητική απάτη με κληρονομιά

Στο εδώ­λιο του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου επί κα­κουρ­γη­μά­των κα­τη­γο­ρού­με­νοι για εξα­κο­λου­θη­τι­κή απάτη θα κα­θί­σουν την 17η Μαρ­τί­ου 2022 ένας κά­τοι­κος της Ρόδου και δύο κά­τοι­κοι Αμα­ρου­σί­ου Ατ­τι­κής.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης φέ­ρε­ται να έχει ως εξής:

Την 25η Ιου­λί­ου 2004 απε­βί­ω­σε άγα­μος και χωρίς τέκνα στην Αυ­στρα­λία, σε ηλι­κία 72 ετών, ένας ομο­γε­νής, ο οποί­ος, λόγω της στε­νής μα­κρό­χρο­νης φι­λι­κής σχέ­σης που είχε με τον σύ­ζυ­γο της μη­νύ­τριας και σε έν­δει­ξη ευ­γνω­μο­σύ­νης για την πε­ρι­ποί­η­ση και φρο­ντί­δα που του πα­ρεί­χε, τόσο η ίδια όσο και ολό­κλη­ρη η οι­κο­γέ­νειά της κα­θη­με­ρι­νά, τους τί­μη­σε κα­τα­λεί­πο­ντας με ιδιό­γρα­φη δια­θή­κη ολό­κλη­ρη την ακί­νη­τη πε­ριου­σία του, η οποία απο­τε­λεί­ται από δύο δια­με­ρί­σμα­τα στη Ρόδο και τις τυχόν μετά θά­να­το κα­τα­θέ­σεις του για την κά­λυ­ψη φόρων και το υπό­λοι­πο αυτών σε φι­λαν­θρω­πι­κό σκοπό, καθώς και για την κά­λυ­ψη των σπου­δών των εγ­γο­νών τους.

Με ιδιό­γρα­φη δια­θή­κη του ο δια­θέ­της φέ­ρε­ται να απέ­κλειε ρητά τον αδελ­φό του και πρώτο μη­νυό­με­νο καθώς και την οι­κο­γέ­νεια της προ­α­πο­βιώ­σα­σας αδελ­φής του και μη­τέ­ρας δύο εκ των κα­τη­γο­ρού­με­νων.

Η ως άνω δια­θή­κη δη­μο­σιεύ­θη­κε τον Δε­κέμ­βριο του 2014 από το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου και κη­ρύ­χθη­κε κύρια από­φα­ση του ίδιου δι­κα­στη­ρί­ου τον Φε­βρουά­ριο του 2005. Αμέ­σως μετά το θά­να­τό του η μη­νύ­τρια, φέ­ρε­ται να ανέ­λα­βε πλή­ρως την νομή των ακι­νή­των.

Η μη­νύ­τρια, δια­τεί­νε­ται ότι την ύπαρ­ξη της ιδιό­γρα­φης δια­θή­κης και το πε­ριε­χό­με­νο αυτής, το πλη­ρο­φο­ρή­θη­κε άμεσα ο Ρο­δί­της μη­νυό­με­νος μετά τη νό­μι­μη δη­μο­σί­ευ­σή της και άσκη­σε αρ­χι­κά τρι­τα­να­κο­πή ενα­ντί­ον της μη­νύ­τριας, από τη συ­ζή­τη­ση της οποί­ας πα­ραι­τή­θη­κε και αγωγή ακύ­ρω­σης της δια­θή­κης ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου.

Η αγωγή απορ­ρί­φθη­κε σε πρώτο βαθμό και στο εφε­τείο μετά από έφεση του Ρο­δί­τη άσκη­σαν πρό­σθε­τη πα­ρέμ­βα­ση οι λοι­ποί δύο μη­νυό­με­νοι. Η έφεση και η πρό­σθε­τη πα­ρέμ­βα­ση απορ­ρί­φθη­καν.

Μετά την τε­λε­σί­δι­κη απόρ­ρι­ψη της αγω­γής, η μη­νύ­τρια, τον μήνα Ιού­λιο του 2011, προ­έ­βη στις απα­ραί­τη­τες ενέρ­γειες για την έκ­δο­ση κλη­ρο­νο­μη­τη­ρί­ου και ταυ­τό­χρο­να ερεύ­νη­σε τις κτη­μα­το­λο­γι­κές εγ­γρα­φές του ακι­νή­του.

Εκ­πλη­κτη, δια­πί­στω­σε, όπως υπο­στη­ρί­ζει, ότι οι μη­νυό­με­νοι, εν αγνοία της είχαν προ­βεί στην έκ­δο­ση κλη­ρο­νο­μη­τη­ρί­ου τον Απρί­λιο του 2005, με το οποίο βε­βαιω­νό­ταν ότι αυτοί ήταν οι μόνοι εξ αδια­θέ­του κλη­ρο­νό­μοι του εκλι­πό­ντος.

Ακο­λού­θως, ο Ρο­δί­της με­τέ­γρα­ψε το κλη­ρο­νο­μη­τή­ριο στην κτη­μα­το­λο­γι­κή με­ρί­δα του ακι­νή­του, ενώ στη συ­νέ­χεια προ­χώ­ρη­σαν στην υπο­γρα­φή δα­νεια­κών συμ­βά­σε­ων ύψους 40.000 ευρώ, 120.000 ευρώ και 35.000 ευρώ, πα­ρι­στά­νο­ντας τους κυ­ρί­ους των ακι­νή­των αυτών.

Επι­πλέ­ον, φέ­ρο­νται τον Οκτώ­βριο του 2007 να προ­χώ­ρη­σαν στη δια­νο­μή των ακι­νή­των, μέσω συμ­βο­λαιο­γρά­φου. Απο­λο­γού­με­νοι ενώ­πιον της κ. Ανα­κρί­τριας, οι δύο Αθη­ναί­οι κα­τέ­θε­σαν ότι πί­στευαν πως τα ακί­νη­τα έπρε­πε να κλη­ρο­νο­μη­θούν από τους ίδιους και ότι προ­σέ­φυ­γαν στα δι­κα­στή­ρια έχο­ντας την πε­ποί­θη­ση ότι θα κέρ­δι­ζαν τις δίκες.

Όταν έχα­σαν φρό­ντι­σαν να εξο­φλή­σουν τα βάρη στα ακί­νη­τα (έχει μεί­νει ένα μικρό υπό­λοι­πο, όπως είπαν), και δεν έχουν πλέον αξιώ­σεις από αυτά. Το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο έκρι­νε ότι άπα­ντα τα προ­σκο­μι­σθέ­ντα από τους αι­τού­ντες στοι­χεία, τα οποία ήσαν ικανά και ανα­γκαία για την έκ­δο­ση της από­φα­σης περί χο­ρή­γη­σης κλη­ρο­νο­μη­τη­ρί­ου, ήσαν γνή­σια και αληθή από Δη­μό­σια Αρχή δεν μπο­ρεί να γίνει λόγος περί απά­της στο δι­κα­στή­ριο, αφού ουδέν πλα­στό ή ψευ­δές κατά πε­ριε­χό­με­νο απο­δει­κτι­κό μέσο προ­σκο­μί­στη­κε προς από­δει­ξη του αντι­κει­με­νι­κώς ψευ­δούς ισχυ­ρι­σμού περί ανυ­παρ­ξί­ας κα­τη­γο­ρου­μέ­νων σε αυτήν. Σε κάθε δε πε­ρί­πτω­ση, ελ­λεί­ψει οποιου­δή­πο­τε αξιό­πι­στου απο­δει­κτι­κού μέσου που να υπο­στη­ρί­ζει τον σχε­τι­κό ισχυ­ρι­σμό, δεν θα μπο­ρού­σε να τύχει απο­δο­χής ο ισχυ­ρι­σμός της εγκα­λού­σας περί δήθεν γνώ­σης των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων περί της υπάρ­ξε­ως της επί­μα­χης δια­θή­κης ήδη κατά τον χρόνο υπο­βο­λής αί­τη­σης για τη χο­ρή­γη­ση σε αυ­τούς κλη­ρο­νο­μη­τη­ρί­ου.

Στη συ­νέ­χεια, ωστό­σο, αφού ο Ρο­δί­της κα­τη­γο­ρού­με­νος, καθ’ ομο­λο­γί­αν του ιδίου, πλη­ρο­φο­ρή­θη­κε την ύπαρ­ξη της δια­θή­κης στις αρχές Μαρ­τί­ου 2005 και αφού, κατά λο­γι­κή ανα­γκαιό­τη­τα και άνευ οιασ­δή­πο­τε αμ­φι­σβή­τη­σης, ενη­μέ­ρω­σε σχε­τι­κώς και τους λοι­πούς συ­γκα­τη­γο­ρου­μέ­νούς του έσπευ­σε να προ­σβά­λει την επί­μα­χη δια­θή­κη, ζη­τώ­ντας με την προ­α­να­φε­ρό­με­νη αγωγή του να ανα­γνω­ρι­στεί η ακυ­ρό­τη­τά της και ταυ­το­χρό­νως, με τρι­τα­να­κο­πή του ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, αι­τή­θη­κε την ακύ­ρω­ση των πρα­κτι­κών και της υπ’αρ.101/2005 από­φα­σης του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου, δια των οποί­ων δη­μο­σιεύ­θη­κε η δια­θή­κη και κη­ρύ­χθη­κε αυτή κυρία, αντι­στοί­χως.

Παρά ταύτα, κι ενώ είχαν ανοί­ξει οι ανω­τέ­ρω δίκες οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι φέ­ρο­νται να με­τήλ­θαν με­θο­δεύ­σεις προ­κει­μέ­νου να καρ­πω­θούν οφέλη από την κλη­ρο­νο­μιά, και δη από ακί­νη­τα αυτής.

Τους κα­τη­γο­ρού­με­νους εκ­προ­σω­πεί ο δι­κη­γό­ρος κ. Γ. Μαυ­ρομ­μά­της και την πο­λι­τι­κή αγωγή ο δι­κη­γό­ρος κ. Δήμος Μου­τά­φης.