Οι κριτές

«Σε αυτή την υπό­θε­ση υπάρ­χουν πολ­λοί «δο­λο­φό­νοι» και πολ­λοί «νε­κροί». Το παιδί θα ζήσει με την ενοχή ότι έχει οδη­γή­σει τον πα­τέ­ρα του στο θά­να­το. Πώς μπο­ρού­με να κρί­νου­με χωρίς να γνω­ρί­ζου­με;» ανα­φέ­ρει,  η κλι­νι­κή ψυ­χο­λό­γος – ψυ­χο­θε­ρα­πευ­τρια, Άννα Καν­δα­ρά­κη, σχε­τι­κά με  τα σχό­λια – κου­τσο­μπο­λιά από με­ρί­δα των ΜΜΕ και του δια­δι­κτύ­ου, για την τρα­γι­κή αυ­το­κτο­νία σε ακρι­τι­κό νησί της Δω­δε­κα­νή­σου. Με ιε­ρα­πο­στο­λι­κό μένος οι αυ­το­α­να­γο­ρευό­με­νοι δι­κα­στές ανα­λαμ­βά­νουν να απο­δώ­σουν δι­καιο­σύ­νη με βάση τα δικά τους συ­μπε­ρά­σμα­τα, τις κα­τα­βο­λές ή  την προ­σω­πι­κή τους ατζέ­ντα, ακόμα και αν η γνώση για το θέμα προ­έρ­χε­ται απλώς και μόνον από τί­τλους σε site. Στον πυ­ρή­να αυτής της ιστο­ρί­ας υπάρ­χει μια υπό­θε­ση εκ­δι­κη­τι­κής πορ­νο­γρα­φί­ας, της οποί­ας οι θύτες αγνο­ού­νται. Οσο τα ρε­πορ­τάζ επι­κε­ντρώ­νο­νται στην κα­τα­σκευή μιας ει­κό­νας ενός «τρα­γι­κού πα­τέ­ρα ομο­φυ­λο­φί­λου», ως αντί­δρα­ση στην «ντρο­πή» που ένιω­σε, αφή­νο­νται πε­ρι­θώ­ρια από­δο­σης ευ­θυ­νών στον γιο του, επει­δή δεν είναι ετε­ρο­φυ­λό­φι­λος. Το να τον ενο­χο­ποιού­με εμ­μέ­σως πλην σαφώς δεν βοη­θά­ει κα­νέ­ναν και δεν εξυ­πη­ρε­τεί καμιά ανά­γκη για ενη­μέ­ρω­ση, μόνο την ανά­γκη του τη­λε­θε­α­τή ή σχο­λια­στή στον κα­να­πέ να κάνει τον ηθικό κριτή