“Δεν αρκεί η Κυβέρνηση να λέει ότι τα Ίμια ανήκουν στην Ελλάδα, πρέπει να το αποδεικνύει” – Συζήτηση Επίκαρης Ερώτησης στη Βουλή

Συ­ζη­τή­θη­κε στη Βουλή η Επί­και­ρη Ερώ­τη­ση του Αντι­προ­έ­δρου της Βου­λής και Βου­λευ­τή Δω­δε­κα­νή­σου Δη­μή­τρη Κρε­μα­στι­νού σχε­τι­κά με τα όρια της θα­λάσ­σιας πε­ριο­χής των Ιμίων. Την ερώ­τη­ση προ­σήλ­θε για να απα­ντή­σει ο Ανα­πλη­ρω­τής Υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Γιώρ­γος Κα­τρού­γκα­λος.

Ο Δη­μή­τρης Κρε­μα­στι­νός διά­βα­σε στην Ολο­μέ­λεια τις δη­λώ­σεις των αλιέ­ων της Κα­λύ­μνου οι οποί­οι δη­λώ­νουν φόβο για την ασφά­λειά τους και ανα­φέ­ρουν την οι­κο­νο­μι­κή ζημία που τους προ­κα­λεί η πα­ρε­μπό­δι­ση της αλιεί­ας στην πε­ριο­χή των Ιμίων από τουρ­κι­κά σκάφη.

Ο Ανα­πλη­ρω­τής Υπουρ­γός είπε ότι η Ελ­λά­δα απο­δέ­χε­ται τη Συν­θή­κη της Λο­ζά­νης και τις άλλες σχε­τι­κές διε­θνείς συμ­βά­σεις και ότι δεν υπάρ­χουν γκρί­ζες ζώνες στο Αι­γαίο. Είπε δε στον Αντι­πρό­ε­δρο της Βου­λής να απο­φεύ­γει τη λέξη «δια­πραγ­μά­τευ­ση» γιατί δεν υπάρ­χει κάτι προς δια­πραγ­μά­τευ­ση. Διε­ρω­τή­θη­κε μά­λι­στα τι θα έκανε η Αντι­πο­λί­τευ­ση σε αντί­στοι­χη πε­ρί­πτω­ση.

Ο Αντι­πρό­ε­δρος της Βου­λής του απά­ντη­σε ευ­θέ­ως ότι στα εθνι­κά θέ­μα­τα δεν υπάρ­χουν «εμείς» και «εσείς», δεν υπάρ­χει κυ­βέρ­νη­ση και αντι­πο­λί­τευ­ση.

Ανα­φο­ρι­κά με τη λέξη «δια­πραγ­μά­τευ­ση» ξε­κα­θά­ρι­σε προς τον Υπουρ­γό ότι δεν εμπε­ριέ­χει την έν­νοια της υπο­χώ­ρη­σης αλλά της συ­ζή­τη­σης με την τουρ­κι­κή πλευ­ρά με την οποία επι­διώ­κου­με να έχου­με φι­λι­κές σχέ­σεις και όχι διέ­νε­ξη. Πρό­σθε­σε με έμ­φα­ση ότι δεν αρκεί να ρί­χνου­με στε­φά­νια από αέρος ή να στή­νου­με αν­δριά­ντες και να κά­νου­με μνη­μό­συ­να ηρώων στην Κά­λυ­μνο, αν δεν μπο­ρού­με να εγ­γυ­η­θού­με την ασφά­λεια των αλιέ­ων εντός των ελ­λη­νι­κών χω­ρι­κών υδά­των. Και ρώ­τη­σε τον Υπουρ­γό «Μπο­ρεί­τε να στή­σε­τε αν­δριά­ντα ή να κα­τα­θέ­σε­τε στε­φά­νι στα Ίμια;». Γιατί, όπως σχο­λί­α­σε αρ­γό­τε­ρα προς δη­μο­σιο­γρά­φους, δεν αρκεί η Κυ­βέρ­νη­ση να λέει  ότι τα Ίμια ανή­κουν στην Ελ­λά­δα, πρέ­πει να το απο­δει­κνύ­ει.

Ολό­κλη­ρη η συ­ζή­τη­ση, είχε ως εξής:

ΠΡΟ­Ε­ΔΡΕΥΩΝ (Νι­κή­τας Κα­κλα­μά­νης): Προ­χω­ρού­με στην τρίτη με αριθ­μό 1086/13.2.2018 επί­και­ρη ερώ­τη­ση του πρώ­του κύ­κλου του Βου­λευ­τή Δω­δε­κα­νή­σου και Ε΄ Αντι­προ­έ­δρου της Βου­λής της Δη­μο­κρα­τι­κής Συ­μπα­ρά­τα­ξης ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ κ. Δη­μη­τρί­ου Κρε­μα­στι­νού προς τον Υπουρ­γό Εξω­τε­ρι­κών, με θέμα τα όρια της θα­λάσ­σιας πε­ριο­χής των Ιμίων.

Είναι πολύ εν­δια­φέ­ρου­σα ερώ­τη­ση.

Θα απα­ντή­σει ο Ανα­πλη­ρω­τής Υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών κ. Γε­ώρ­γιος Κα­τρού­γκα­λος, που είναι παρών. Κύριε Κρε­μα­στι­νέ, έχετε τον λόγο.

ΔΗ­ΜΗ­ΤΡΙΟΣ ΚΡΕ­ΜΑ­ΣΤΙ­ΝΟΣ (Ε’ Αντι­πρό­ε­δρος της Βου­λής): Κύριε Πρό­ε­δρε, είναι πράγ­μα­τι πολύ εν­δια­φέ­ρου­σα η ερώ­τη­ση –έχετε δίκιο- και αφορά ου­σια­στι­κά την οριο­θέ­τη­ση των υδά­των περί τα Ίμια. Και τούτο, γιατί θα δια­βά­σω τις θέ­σεις της Ένω­σης Αλιέ­ων «ΠΟ­ΣΕΙ­ΔΩΝ» Κα­λύ­μνου, της ηγε­σί­ας τους, που λέει τα εξής: Κάθε χρόνο τον Δε­κέμ­βριο και τον Ια­νουά­ριο συ­γκε­ντρώ­νο­νται με­γά­λη πλη­θυ­σμοί της λε­γό­με­νης «κο­ρω­νά­της» μαύ­ρης τσι­πού­ρας στα Ίμια, για να γεν­νή­σουν.

Ο κ. Σα­ρού­κος, λοι­πόν, λέει ότι «φέτος δεν μπο­ρέ­σα­με να φτά­σου­με κα­θό­λου στο ση­μείο για να κά­νου­με τη δου­λειά μας και να βγά­λου­με το ψωμί μας. Έρ­χο­νται οι Τούρ­κοι, μας διώ­χνουν και μετά κα­τα­φθά­νουν του­ρι­στι­κά κα­ΐ­κια που αλω­νί­ζουν στα ελ­λη­νι­κά χω­ρι­κά ύδατα με την προ­στα­σία του τουρ­κι­κού λι­με­νι­κού».

Οι Έλ­λη­νες ψα­ρά­δες κα­ταγ­γέλ­λουν ότι οι Τούρ­κοι τους διώ­χνουν ακόμη και όταν βρί­σκο­νται σε από­στα­ση μι­κρό­τε­ρη από δυό­μι­σι μίλια από τις ακτές της Κα­λύ­μνου και πάλι μέσα στα ελ­λη­νι­κά χω­ρι­κά ύδατα.

Και συ­νε­χί­ζει ο κ. Σα­ρού­κος: «Σκε­φθεί­τε ότι ψα­ρεύ­α­με στην Κα­λό­λι­μνο κοντά στον φάρο και ήρθαν τουρ­κι­κά σκάφη να μας διώ­ξουν μέσα από τα ελ­λη­νι­κά χω­ρι­κά ύδατα.  Όταν πή­γα­με να αντι­δρά­σου­με έβγα­λαν όπλα και μας απεί­λη­σαν». Οι ψα­ρά­δες μά­λι­στα προ­σθέ­τουν ότι κιν­δυ­νεύ­ει η ζωή τους, καθώς όταν περνά σε από­στα­ση με­ρι­κών μέ­τρων με τα­χύ­τη­τα σα­ρά­ντα μίλια την ώρα ένα σκά­φος όπως η ακταιω­ρός, υπάρ­χει κίν­δυ­νος ακόμη και για την ασφά­λειά τους από τα από­νε­ρα. Για να στεί­λουν τε­λι­κά το μή­νυ­μα ότι «δεν υπάρ­χει μέρα που οι Τούρ­κοι να μην είναι στα δικά μας ύδατα, έχουν κάνει τα Ίμια δικά τους, δεν μπο­ρεί κα­νείς να πλη­σιά­σει, φο­βό­μα­στε».

Μετά από αυτό τί­θε­νται ορι­σμέ­να ερω­τή­μα­τα. Διότι το μεν τουρ­κι­κό Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών λέει ότι «τα Ίμια είναι δικά μας», το ελ­λη­νι­κό λέει είναι δικά μας. Το ερώ­τη­μα είναι το εξής. Εκεί πλέ­ουν πλοία του ΝΑΤΟ. Το ΝΑΤΟ δεν μπο­ρεί να ξέρει ποια είναι τα χω­ρι­κά ύδατα που πλέ­ουν τα πλοία τους; Δεν μπο­ρεί το Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών να έχει μια απά­ντη­ση από το ΝΑΤΟ ποια είναι τα ελ­λη­νι­κά χω­ρι­κά ύδατα;

Το δεύ­τε­ρο είναι αυτό που λένε οι άν­θρω­ποι αυτοί που αγω­νιούν κάθε μέρα για το ψωμί τους. Λένε ότι η αντί­στοι­χη πλευ­ρά έχει προ­στα­σία για τους δι­κούς τους αλιείς. Εμείς έχου­με προ­στα­σία για τους δι­κούς μας αλιείς; Λένε ότι είναι τε­λεί­ως απρο­στά­τευ­τοι. Και λαμ­βα­νο­μέ­νου υπό­ψιν του γε­γο­νό­τος των Ιμίων που εί­χα­με πριν από λίγες ημέ­ρες, αντι­λαμ­βά­νε­στε αν θα γίνει ξανά ένα τέ­τοιο επει­σό­διο, πόσο θα βα­ρύ­νει η ατμό­σφαι­ρα ακόμη και τις σχέ­σεις μας με τη φίλη Τουρ­κία. Διότι εμείς δεν θέ­λου­με να έχου­με διέ­νε­ξη και πό­λε­μο με την Τουρ­κία. Εμείς θέ­λου­με να ζή­σου­με ει­ρη­νι­κά. Πρέ­πει να βρε­θεί μια λύση. Δεν μπο­ρεί να λέμε –και απευ­θύ­νο­μαι στο Υπουρ­γείο και όχι σε εσάς, κύριε Κα­τρού­γκα­λε, αλλά στον Υπουρ­γό προ­σω­πι­κά που κάνει ο ίδιος τις συ­νεν­νο­ή­σεις και θα έπρε­πε να είναι εδώ- ότι συ­ζη­τού­με, χωρίς να μπο­ρέ­σου­με να λύ­σου­με αυτά τα απλά θέ­μα­τα γι’ αυ­τούς τους αν­θρώ­πους. Και για τους Τούρ­κους και για τους Έλ­λη­νες. Να βρε­θεί μια λύση.

Αντι­λαμ­βά­νε­στε, λοι­πόν, ότι το θέμα είναι ιδιαί­τε­ρα σο­βα­ρό και θα ήθελα –βέ­βαια εκ­φρά­ζε­τε και τον κ. Κο­τζιά- επει­δή ο ίδιος ο κ. Κο­τζιάς κάνει τις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις να έρθει στη Βουλή να μας πει τι ακρι­βώς κάνει. Πού βρί­σκε­ται αυτό το θέμα τε­λι­κά;

ΓΕ­ΩΡ­ΓΙΟΣ ΚΑ­ΤΡΟΥ­ΓΚΑ­ΛΟΣ (Ανα­πλη­ρω­τής Υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών): Κύριε Πρό­ε­δρε, η ερώ­τη­ση είναι εν­δια­φέ­ρου­σα, αλλά την απά­ντη­ση την ξέ­ρε­τε. Ξέ­ρε­τε πόσο σας σέ­βο­μαι. Έπρε­πε να την ξέ­ρε­τε και εσείς. Κα­νείς δεν κάνει δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για τα Ίμια. Κα­νείς δεν κάνει δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για τον θα­λάσ­σιο χώρο των Ιμίων και για τα άλλα τα νησιά. Γιατί δια­πραγ­μα­τεύ­σεις κά­νου­με για τα αμ­φι­σβη­τού­με­να θέ­μα­τα. Για τα δικά μας θέ­μα­τα, αυτά που έχουν λυθεί από συν­θή­κες, δεν θα τολ­μού­σε κα­νείς. Θα άγ­γι­ζε τα όρια της εσχά­της προ­δο­σί­ας να δια­πραγ­μα­τευ­τεί. Και γι’ αυτά τα θέ­μα­τα πρέ­πει να εί­μα­στε ιδιαί­τε­ρα σο­βα­ροί. Δεν θα κάνω ιστο­ρι­κές ανα­δρο­μές, ακρι­βώς επει­δή θέλω απα­ντώ­ντας να εξυ­πη­ρε­τή­σω το εθνι­κό συμ­φέ­ρον.

Η ερώ­τη­σή σας, λοι­πόν, πε­ρι­λαμ­βά­νει δυο υπο­ε­ρω­τή­μα­τα, το ένα με δυο σκέλη. Τι απο­δέ­χε­ται η ελ­λη­νι­κή Κυ­βέρ­νη­ση όσον αφορά το θέμα των Ιμίων και τι απο­δέ­χε­ται όσον αφορά τη θα­λάσ­σια πε­ριο­χή των Ιμίων. Δεν γνω­ρί­ζε­τε, κύριε συ­νά­δελ­φε; Δεν ξέ­ρε­τε ότι από τη Συν­θή­κη της Λο­ζά­νης για όλα τα υπό­λοι­πα νησιά, από τη Συν­θή­κη του 1932 πε­ρισ­σό­τε­ρα από μια με­τα­ξύ της Ιτα­λί­ας και της Τουρ­κί­ας και από τη Συν­θή­κη των Πα­ρι­σί­ων του 1947 δεν υπάρ­χουν γκρί­ζες ζώνες στην πε­ριο­χή; Εμείς θα το αμ­φι­σβη­τή­σου­με αυτό; Εμείς στην Ελ­λη­νι­κή Βουλή θα θέ­σου­με θέμα δια­πραγ­μά­τευ­σης και να έρθει ο Υπουρ­γός που τάχα δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται αυτό το θέμα να σας ενη­με­ρώ­σει; Προς Θεού!

Η άλλη ερώ­τη­ση. Μπο­ρούν να αλιεύ­ουν ανε­νό­χλη­τα και με ασφά­λεια τα ελ­λη­νι­κά σκάφη;

  Το πρό­βλη­μα που θέ­τε­τε είναι πραγ­μα­τι­κά σο­βα­ρό. Το εί­δα­με με τον πα­ρα­λί­γο εμ­βο­λι­σμό. Ξέ­ρε­τε ότι οι Τούρ­κοι, που θέ­λουν τα δικά μας να τα εμ­φα­νί­ζουν δικά τους, πράγ­μα­τι πα­ρε­νο­χλούν, πράγ­μα­τι πα­ρα­βιά­ζουν το Διε­θνές Δί­καιο. Αυτό δεν αρκεί για να κάνει την πε­ριο­χή «γκρί­ζα», γιατί κάθε φορά που ένα αε­ρο­πλά­νο τους πα­ρα­βιά­ζει τον ενα­έ­ριο χώρο μας ανα­χαι­τί­ζε­ται και κάθε φορά που ένα πλοίο τους πα­ρε­νο­χλεί τους αλιείς, επί­σης πα­ρα­κο­λου­θεί­ται και απο­μα­κρύ­νε­ται.

Ξέ­ρε­τε ότι αυτό γί­νε­ται με γεν­ναιό­τη­τα, θάρ­ρος και έλ­λει­ψη μέσων. Τι θέ­λε­τε να ρω­τή­σε­τε; Πείτε μας τι θα κά­να­τε εσείς ή τι κά­να­τε εσείς να το κά­νου­με.

Εγώ σας δια­βε­βαιώ­νω ότι εδώ υπάρ­χει μια εθνι­κή γραμ­μή που υπη­ρε­τεί τα στα­θε­ρά απ’ όλες τις κυ­βερ­νή­σεις. Μπο­ρεί να υπάρ­χουν στο πα­ρελ­θόν προ­βλή­μα­τα στα Ίμια -δεν θέλω να ανα­φερ­θώ εκεί- ως προς τον χει­ρι­σμό, όχι προ­βλή­μα­τα που αμ­φι­σβή­τη­σαν τη νο­μι­κή διά­στα­ση του θέ­μα­τος.

Σας πα­ρα­κα­λώ πάρα πολύ, δη­λα­δή, εσάς ει­δι­κά, που είστε πολύ σο­βα­ρός και υπεύ­θυ­νος άν­θρω­πος, να μη θέ­τε­τε μέσω των ερω­τή­σε­ών σας θέ­μα­τα κυ­ριαρ­χί­ας και τάχα να ζη­τά­με και από το ΝΑΤΟ να μας πει τη γνώμη του για τα δικά μας τα νησιά.

ΠΡΟ­Ε­ΔΡΕΥΩΝ (Νι­κή­τας Κα­κλα­μά­νης): Κύριε Κρε­μα­στι­νέ, έχετε τον λόγο.

ΔΗ­ΜΗ­ΤΡΙΟΣ ΚΡΕ­ΜΑ­ΣΤΙ­ΝΟΣ (Ε΄ Αντι­πρό­ε­δρος της Βου­λής): Πράγ­μα­τι, κύριε Πρό­ε­δρε και κύριε Υπουρ­γέ, η λέξη «δια­πραγ­μά­τευ­ση» πε­ριέ­χει και τον όρο «υπο­χώ­ρη­ση». Όμως, όταν εδώ λέμε δια­πραγ­μά­τευ­ση, δεν εν­νο­ού­με υπο­χώ­ρη­ση, εν­νο­ού­με συ­ζή­τη­ση. Δεν μπο­ρεί, δη­λα­δή, να συ­ζη­τή­σουν τα δύο αυτά κράτη για τους αλιείς τους να μη σκο­τώ­νο­νται κάθε μέρα, να μην αγω­νιούν για να βγά­λουν το ψωμί τους;

Να το πω πάρα πολύ απλά. Δεν είπα να χω­ρί­σου­με το Αι­γαίο. Δεν είπα να κά­τσου­με σε ένα τρα­πέ­ζι και να πούμε «πάρτε αυτό το νησί» και «δώστε μας το άλλο». Δεν είπα αυτό. Δια­πραγ­μά­τευ­ση ση­μαί­νει συ­ζή­τη­ση για το θέμα αυτό που είναι ζωής και θα­νά­του για τους αν­θρώ­πους αυ­τούς. Κι όταν οι ίδιοι ζη­τούν προ­στα­σία, όπως πα­ρέ­χει η τουρ­κι­κή πλευ­ρά για τους Τούρ­κους αλιείς, αυτό αντι­λαμ­βά­νε­στε ότι είναι πάρα πολύ λο­γι­κό. Δεν είναι θέμα, δη­λα­δή, τι έκανε το ΠΑΣΟΚ ή τι έκανε η Νέα Δη­μο­κρα­τία ή τι κάνει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Είναι θέμα εθνι­κό.

Μι­λά­με αυτήν τη στιγ­μή και αύριο μπο­ρεί να προ­κύ­ψει κάτι. Όπως ξέ­ρε­τε, ο Αμε­ρι­κα­νός πρε­σβευ­τής προ­έ­βλε­ψε το γε­γο­νός που συ­νέ­βη πριν από λίγες μέρες στα Ίμια. Δη­λα­δή, η πρό­βλε­ψη ήταν με­γά­λο κα­τόρ­θω­μα; Μπο­ρεί να γίνει αύριο το πρωί αυτό το πράγ­μα. Δεν το εύ­χο­μαι. Δεν θέλω να το δω. Πρέ­πει, όμως, να το προ­λά­βου­με.

Επει­δή εί­πα­τε ότι εί­μα­στε δια­τε­θει­μέ­νοι να δια­πραγ­μα­τευ­θού­με υπο­χω­ρού­ντες, όχι, δεν εννοώ αυτό. Εννοώ τη συ­ζή­τη­ση για τη ζωή των αν­θρώ­πων. Αυτό δεν είναι κακή δια­πραγ­μά­τευ­ση, αν θέ­λε­τε. Συ­ζη­τά­με. Δεν είναι ότι θα υπο­χω­ρή­σου­με, θα πα­ρα­χω­ρή­σου­με, για να ψα­ρεύ­ουν οι αλιείς της Κα­λύ­μνου. Δεν εννοώ αυτό. Το κάνω σαφές.

Έπει­τα θέλω να πω το εξής επ’ ευ­και­ρία, κύριε Υπουρ­γέ. Ξέ­ρε­τε ότι σας εκτι­μώ πάρα πολύ. Όμως, ο Υπουρ­γός που κάνει τη δια­πραγ­μά­τευ­ση, πού μι­λά­ει δη­λα­δή –όταν λέω «δια­πραγ­μά­τευ­ση» πάλι με την καλή έν­νοια του όρου, ότι συ­ζη­τά- αυτός που συ­ζη­τά να είναι εδώ για να μας πει το εξής, που δεν κα­τα­λα­βαί­νω: εμείς να πη­γαί­νου­με σε μνη­μό­συ­να, σε κη­δεί­ες, να κα­τα­θέ­του­με στε­φά­νια, να κά­νου­με αν­δριά­ντες;

Θα ρω­τή­σω κάτι απλό, που δεν αφορά –επα­να­λαμ­βά­νω- τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, γιατί μου εί­πα­τε: «Τι θα κά­να­τε εσείς;». Αυτό δεν μου αρέ­σει εμένα. Είναι πρό­βλη­μα που αφορά και το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δη­μο­κρα­τία και τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Άρα, το «εσείς» και το «εμείς» σε εθνι­κά θέ­μα­τα δεν υπάρ­χει. Δεν το δέ­χο­μαι.

Εκεί­νο, όμως, το οποίο δέ­χο­μαι είναι ότι δεν μπο­ρεί να λέμε, πα­ρα­δείγ­μα­τος χάριν, ότι εμείς πε­τά­με ένα στε­φά­νι στη θά­λασ­σα και αυτό λέ­γε­ται ότι κά­νου­με κάτι. Όταν πήγα στην Κά­λυ­μνο για να πα­ρευ­ρε­θώ σ’ αυτές τις εορ­τές και ρώ­τη­σα: «Γιατί οι αν­δριά­ντες που έχετε στην Κά­λυ­μνο στους αξιω­μα­τι­κούς δεν βρί­σκο­νται στα Ίμια; Για ποιον λόγο; Αφού είναι δικά μας, γιατί ο αν­δριά­ντας των αξιω­μα­τι­κών του Ναυ­τι­κού, των ηρώων αυτών που έπε­σαν, να μην υπάρ­χει στα Ίμια και να υπάρ­χει στην Κά­λυ­μνο;». Και γε­λού­σαν αυτοί που συ­ζη­τού­σα μαζί τους.

Αντι­λαμ­βά­νε­στε ότι το θέμα είναι πάρα πολύ σο­βα­ρό. Επα­να­λαμ­βά­νω ότι είναι θέμα που πρέ­πει να συ­ζη­τη­θεί, όχι να δια­πραγ­μα­τευ­θεί, διότι δεν είναι θέμα αό­ρι­στο.

Εγώ εν­δια­φέ­ρο­μαι για τη ζωή αυτών των αν­θρώ­πων, η οποία αν­θρώ­πι­νη ζωή, όπως ξέ­ρε­τε, δεν εξα­γο­ρά­ζε­ται με τί­πο­τα.

ΓΕ­ΩΡ­ΓΙΟΣ ΚΑ­ΤΡΟΥ­ΓΚΑ­ΛΟΣ (Ανα­πλη­ρω­τής Υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών): Κύριε συ­νά­δελ­φε, η εκτί­μη­ση με­τα­ξύ μας είναι αμοι­βαία, δεν υπάρ­χει θέμα περί τού­του.

Στο ζή­τη­μα, όμως, αυτό πράγ­μα­τι δεν είναι ακρι­βής ο όρος «δια­πραγ­μά­τευ­ση». Τα θέ­μα­τα κυ­ριαρ­χί­ας είναι δε­δο­μέ­να. Δεν πρέ­πει να δια­νο­ού­μα­στε ότι μπο­ρούν να μπουν σε ένα τρα­πέ­ζι.

Η συ­μπε­ρι­φο­ρά της άλλης πλευ­ράς, όταν ει­σέρ­χε­ται στα δικά μας τα νερά, είναι μια πα­ρά­νο­μη πράξη. Ως πα­ρά­νο­μη πράξη, λοι­πόν, στο επί­πε­δο του Λι­με­νι­κού και του Πο­λε­μι­κού Ναυ­τι­κού απο­κρού­ε­ται.

Στις συ­ζη­τή­σεις με­τα­ξύ μας αυτό που επι­διώ­κου­με είναι να απο­κλι­μα­κώ­νου­με την έντα­ση, ακρι­βώς γιατί μπο­ρεί να υπάρ­ξει ένα θερμό επει­σό­διο από ατύ­χη­μα. Αυτό πρέ­πει, λοι­πόν, να κα­τα­βάλ­λου­με κάθε προ­σπά­θεια να μην συμ­βεί. Αυτό το νόημα έχει η πρό­σκλη­ση του Προ­έ­δρου Ερ­ντο­γάν. Αυτό το νόημα έχει η πρό­σφα­τη συ­ζή­τη­ση των δύο Πρω­θυ­πουρ­γών.

Το θέμα των αλιέ­ων είναι σο­βα­ρό. Αντι­με­τω­πί­στη­κε από την Κυ­βέρ­νη­σή μας στο υψη­λό­τε­ρο δυ­να­τό επί­πε­δο. Όπως γνω­ρί­ζε­τε, ο Πρω­θυ­πουρ­γός ήταν παρών στην πε­ριο­χή, μί­λη­σε με τον Πρό­ε­δρο του Συλ­λό­γου Αλιέ­ων. Οι πλη­ρο­φο­ρί­ες που έχω είναι ότι από τη συ­ζή­τη­ση προ­έ­κυ­ψε το αυ­το­νό­η­το, ότι υπάρ­χουν πα­ρε­νο­χλή­σεις. Οι αλιείς δή­λω­σαν στον Πρω­θυ­πουρ­γό ότι τις αντι­με­τω­πί­ζουν ψύ­χραι­μα και ο Πρω­θυ­πουρ­γός τούς είπε ότι δεν πρέ­πει να αι­σθά­νο­νται ανα­σφα­λείς, διότι η ελ­λη­νι­κή πο­λι­τεία με τα μέσα τα οποία έχει, το Λι­με­νι­κό και το Πο­λε­μι­κό Ναυ­τι­κό, θα είναι πάντα δίπλα τους.

Όλες οι πα­ρα­βιά­σεις ανα­φέ­ρο­νται βάσει του άρ­θρου 2 του Κα­νο­νι­σμού 1005 του 2008 περί ιδιω­τεύ­σε­ων στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, ούτως ώστε να μην υπάρ­χει ούτε σκιά αμ­φι­βο­λί­ας περί των κυ­ριαρ­χι­κών δι­καιω­μά­των.

Και επί του αν­θρώ­πι­νου θέ­μα­τος σάς είπα προη­γου­μέ­νως –το ξέ­ρε­τε και ο ίδιος- ότι οι άν­θρω­ποί μας του Λι­με­νι­κού ξε­περ­νούν τον εαυτό τους.

Επο­μέ­νως, κά­νου­με το αν­θρω­πί­νως δυ­να­τό. Δεν υπάρ­χει «γκρί­ζα» πε­ριο­χή στο Αι­γαίο. Δεν υπάρ­χει αντι­κεί­με­νο δια­πραγ­μά­τευ­σης. Δεν δια­πραγ­μα­τευό­μα­στε για τα δικά μας πράγ­μα­τα. Και θα κά­νου­με κα­θε­τί δυ­να­τό, για να προ­στα­τεύ­σου­με τη ζωή, την ασφά­λεια και τα οι­κο­νο­μι­κά συμ­φέ­ρο­ντα όλων των κα­τοί­κων της πε­ριο­χής και των ψα­ρά­δων μας εκεί.