Μητσοτάκης: Το 41% δεν είναι λευκή επιταγή αλλά αυξημένη ευθύνη – Οι ευρωεκλογές το επόμενο μεγάλο μας στοίχημα

Ομιλία του Κυριά­κου Μητσο­τάκη στην Π.Ε. της Ν.Δ. με το βλέμμα στις ευρω­ε­κλο­γές

Με βασικό σκοπό την εκλογή της Μαρίας Συρεγ­γέλα στη θέση της γραμ­μα­τέως του κόμ­μα­τος, συνε­δρί­ασε χθες η Πολι­τική Επι­τροπή της Νέας Δημο­κρα­τίας. Παρου­σία όλου του κόμ­μα­τος αλλά και των κυβερ­νη­τι­κών στε­λε­χών, ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης έστειλε πολ­λα­πλά μηνύ­ματα τόσο για το ύφος της δια­κυ­βέρ­νη­σης όσο και για τις μεγάλες προ­κλή­σεις που υπάρ­χουν μπροστά. Χαρα­κτη­ρι­στικά ο πρω­θυ­πουρ­γός ανέφερε πως το πολι­τικό κοντέρ μηδε­νί­στηκε στις εκλογές και «το 41% δεν ισο­δυ­να­μεί με λευκή επιταγή αλλά με αυξη­μένη ευθύνη», στέλ­νο­ντας νέο μήνυμα κατά της αλα­ζο­νείας και θέτο­ντας τον επόμενο πολι­τικό στόχο που είναι οι ευρω­ε­κλο­γές. Παράλ­ληλα, η απο­στροφή πως η πολι­τική κυριαρ­χία της Ν.Δ. δεν απο­τε­λεί «άλλοθι για λάθη» πήγαινε και προς τα μέλη του υπουρ­γι­κού συμ­βου­λίου. Εστιά­ζο­ντας στο κυβερ­νη­τικό έργο ο κ. Μητσο­τά­κης ανα­φέρ­θηκε στις μεταρ­ρυθ­μί­σεις οι οποίες, όπως είπε, «είναι «όπλο», προ­σθέ­το­ντας ότι «έχουμε τη βούληση να προ­χω­ρή­σουμε και με την αυξη­μένη αποδοχή των πολιτών όπως κατα­γρά­φηκε στις δύο δια­δο­χι­κές εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις».

Σχετικά με το κυβερ­νη­τικό έργο ο πρω­θυ­πουρ­γός σημεί­ωσε επίσης πως στην πρώτη τετρα­ε­τία «εστιά­σαμε στην επού­λωση των πληγών μετά την κατα­στρο­φική δια­κυ­βέρ­νηση του ΣΥΡΙΖΑ» και τώρα πλέον «το έργο μας είναι δυσκο­λό­τερο», θέτο­ντας στην πρώτη γραμμή της μάχης την αντι­με­τώ­πιση της ακρί­βειας και επα­να­λαμ­βά­νο­ντας πως «δεν είμαστε Μπα­να­νία» και πως θα αυξη­θούν περαι­τέρω οι έλεγχοι που ήδη γίνο­νται. Ο πρω­θυ­πουρ­γός ανα­φέρ­θηκε στη συνέ­χεια στα όσα πράττει η κυβέρ­νηση υπέρ των πιο αδύ­να­μων, εστιά­ζο­ντας στο πρό­σφατο επίδομα κοι­νω­νι­κής αλλη­λεγ­γύης, ύψους 352 εκατ. ευρώ, για 2,3 εκατ. δικαιού­χους, που ανα­κοι­νώ­θηκε την περα­σμένη εβδο­μάδα. Εν συνε­χεία έκανε ανα­δρομή στις πολι­τι­κές της Ν.Δ., λέγο­ντας ότι οι προ­ε­κλο­γι­κές δεσμεύ­σεις της έχουν ήδη υλο­ποι­η­θεί σε ποσοστό 50%, ενώ υπε­ρα­σπί­στηκε το φορο­λο­γικό νομο­σχέ­διο λέγο­ντας πως υπη­ρε­τεί την κατα­πο­λέ­μηση της φορο­δια­φυ­γής. Τόνισε, δε, ότι σύντομα θα εισέλ­θει στη Βουλή ένα ολο­κλη­ρω­μένο σχέδιο αντι­με­τώ­πι­σης των πλημ­μυ­ρών, μετά τα επώδυνα διδάγ­ματα από τις κατα­στρο­φι­κές πλημ­μύ­ρες του περα­σμέ­νου Σεπτεμ­βρίου στη Θεσ­σα­λία.

Ο πρω­θυ­πουρ­γός προσ­διό­ρισε ως κυβερ­νη­τική προ­τε­ραιό­τητα την αντι­με­τώ­πιση της ακρί­βειας.

Νέα γραμ­μα­τέας Ν.Δ. η Μαρία Συρεγ­γέλα

Γέννημα-θρέμμα της Νέας Δημο­κρα­τίας από τα φοι­τη­τικά της χρόνια, που δρα­στη­ριο­ποι­ή­θηκε στη ΔΑΠ – ΝΔΦΚ, είναι η νέα γραμ­μα­τέας του κόμ­μα­τος Μαρία Συρεγ­γέλα. Πτυ­χιού­χος της Φιλο­σο­φι­κής Σχολής του Εθνικού και Καπο­δι­στρια­κού Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών και κάτοχος μετα­πτυ­χια­κού τίτλου στη Διοί­κηση Υπη­ρε­σιών για Στελέχη από το Οικο­νο­μικό Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών, με διπλω­μα­τική εργασία στην Πολι­τική και Στρα­τη­γική της Νέας Δημό­σιας Διοί­κη­σης (New Public Management). Τον Ιανουά­ριο του 2021 έως τις εκλογές του Μαΐου του 2023 της ανα­τέ­θηκε από τον πρω­θυ­πουργό Κυριάκο Μητσο­τάκη η θέση της υφυ­πουρ­γού Εργα­σίας και Κοι­νω­νι­κών Υπο­θέ­σεων, αρμό­διας για θέματα Ισό­τη­τας, Δημο­γρα­φι­κής Πολι­τι­κής και Οικο­γέ­νειας, χαρ­το­φυ­λά­κιο που δημιουρ­γή­θηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ενώ κατά την πρώτη περίοδο της δια­κυ­βέρ­νη­σης Μητσο­τάκη είχε δια­τε­λέ­σει –από τον Ιούλιο του 2019 έως τον Ιανουά­ριο του 2021– γενική γραμ­μα­τέας Οικο­γε­νεια­κής Πολι­τι­κής και Ισό­τη­τας των Φύλων στο υπουρ­γείο Εργα­σίας και Κοι­νω­νι­κών Υπο­θέ­σεων. Σε κομ­μα­τικό επίπεδο, η δράση της ξεκι­νάει το 2001 ως μέλος του Εκτε­λε­στι­κού Γρα­φείου της ΟΝΝΕΔ και παράλ­ληλα αντι­πρό­ε­δρος του YEPP, της Νεο­λαίας του Ευρω­παϊ­κού Λαϊκού Κόμ­μα­τος. Το 2007 εκλέ­χθηκε 1η στην Κεντρική Πολι­τική Επι­τροπή της Νέας Δημο­κρα­τίας, ενώ έχει εκλεγεί αντι­πρό­ε­δρος των Γυναι­κών του Ευρω­παϊ­κού Λαϊκού Κόμ­μα­τος (EPP Women, 2019-2021), συμ­βάλ­λο­ντας στη δια­μόρ­φωση ενιαίας πολι­τι­κής ατζέ­ντας των γυναι­κών της Ευρώπης σε ζητή­ματα ισό­τη­τας και γυναι­κείας εργα­σίας και επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας.

Ακο­λου­θεί η ομιλία του πρω­θυ­πουρ­γού και προ­έ­δρου της Νέας Δημο­κρα­τίας Κυριά­κου Μητσο­τάκη στη συνε­δρί­αση της πολι­τι­κής επι­τρο­πής της Νέας Δημο­κρα­τίας

Φίλες και φίλοι, υπουρ­γοί, βου­λευ­τές, μέλη της κυβέρ­νη­σης, μέλη της πολι­τι­κής επι­τρο­πής, συνα­γω­νι­στές της παρά­τα­ξης, ευχα­ρι­στώ για την υποδοχή.

Ο κ. Σμυρλής προ­ε­ξό­φλησε ήδη το απο­τέ­λε­σμα της εκλο­γι­κής δια­δι­κα­σίας, ακυ­ρώ­νο­ντας τον ρόλο του κ. Τραγάκη, θέλω να το «καταγ­γείλω» αυτό. Αλλά χαί­ρο­μαι πράγ­ματι γιατί το κλίμα σήμερα είναι δικαιο­λο­γη­μένα αισιό­δοξο.

Είναι αισιό­δοξο για πολλούς λόγους. Θέλω να θυμίσω ότι βρι­σκό­μα­στε στην πρώτη μας συνά­ντηση μετά τη διπλή και καθαρή νίκη της Νέας Δημο­κρα­τίας στις εθνικές εκλογές.

Είναι όμως και η πρώτη συνε­δρί­αση στην αρχή της δεύ­τε­ρης κυβερ­νη­τι­κής μας θητείας, κάτι που σημαί­νει ότι η παρά­ταξη συστρα­τεύ­ε­ται σήμερα για τις νέες μάχες τις οποίες δια­μορ­φώ­νουν οι και­νούρ­γιες συν­θή­κες.

Σε μία χρονιά μάλιστα ιδιαί­τερα συμ­βο­λική, καθώς θα γιορ­τά­σουμε μισό αιώνα δημο­κρα­τίας, αλλά και μισό αιώνα πολι­τι­κής παρου­σίας του κόμ­μα­τος που ίδρυσε ο Κων­στα­ντί­νος Καρα­μαν­λής.

Και με επόμενο ορόσημο τις ευρω­ε­κλο­γές. Έναν θεσμό που δεν θα μας αφο­ρούσε αν και πάλι η Νέα Δημο­κρα­τία δεν πρω­το­στα­τούσε στην είσοδο της χώρας μας στην Ευρώπη. Για να την κρα­τή­σει αργό­τερα εκεί, όταν κιν­δύ­νευσε να απο­βλη­θεί, και τώρα να πρω­τα­γω­νι­στεί στην πορεία της μεταξύ όλων των κρατών-μελών.

Όπως έχω πει, στην πρώτη τετρα­ε­τία επι­κε­ντρω­θή­καμε στην επού­λωση των πληγών μετά την κατα­στρο­φική δια­κυ­βέρ­νηση του ΣΥΡΙΖΑ, αντι­με­τω­πί­ζο­ντας ταυ­τό­χρονα πολλές και δια­φο­ρε­τι­κές κρίσεις: από τις μετα­να­στευ­τι­κές εισβο­λές και την παγκό­σμια παν­δη­μία μέχρι τις εθνικές προ­κλή­σεις στο Αιγαίο, και από τις φυσικές κατα­στρο­φές μέχρι τα κύματα της ακρί­βειας, τον πόλεμο της Ουκρα­νίας και την ενερ­γειακή έκρηξη.

Στην και­νούρ­για περίοδο το πολι­τικό στοί­χημα είναι άλλο: να εντο­πί­σουμε και να ξερι­ζώ­σουμε τις αιτίες αυτών των πληγών, ενώ παράλ­ληλα να στα­θούμε ανθε­κτι­κοί απέ­να­ντι στις προ­κλή­σεις των καιρών, με πρώτη εκείνη της κλι­μα­τι­κής αλλαγής.

Όπλο μας θα είναι οι τολ­μη­ρές μεταρ­ρυθ­μί­σεις, με γεν­ναίες τομές και αλλαγές. Στρα­τη­γική μας επι­δί­ωξη: ο πολυ­διά­στα­τος εκσυγ­χρο­νι­σμός. Οι συντο­νι­σμέ­νες παρεμ­βά­σεις, δηλαδή, σε όλα τα πεδία της δημό­σιας ζωής, ώστε η καθη­με­ρι­νό­τητα του πολίτη να βελ­τιώ­νε­ται παντού: στο εισό­δημα, στην υγεία, στην εξυ­πη­ρέ­τηση, στο κράτος, αλλά και στις σπουδές των παιδιών του.

Ακριβώς γι’ αυτό το έργο μας γίνεται δυσκο­λό­τερο. Γιατί οι δια­χρο­νι­κές παθο­γέ­νειες έχουν θεμέλια γερά, απαι­τώ­ντας πρω­το­βου­λίες οι οποίες για να απο­δώ­σουν χρειά­ζο­νται χρόνο και επιμονή.

Έχουμε όμως και την πολι­τική βούληση και το κομ­μα­τικό σθένος να δώσουμε αυτόν τον αγώνα. Αλλά κυρίως έχουμε την εμπι­στο­σύνη της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας, όπως τη σφρά­γι­σαν οι δια­δο­χι­κές εκλογές. Αυξά­νο­ντας τη διαφορά μας από τα υπό­λοιπα κόμματα, διευ­ρύ­νο­ντας ακόμα περισ­σό­τερο την επιρροή της δικής μας παρά­τα­ξης. Ένα γεγονός πρω­τό­γνωρο στη διάρ­κεια της μετα­πο­λί­τευ­σης.

Πρό­κει­ται πράγ­ματι για την επι­βρά­βευση μιας συνε­πούς πολι­τι­κής. Θα επα­να­λάβω, ωστόσο, ότι το 41% δεν ισο­δυ­να­μεί με λευκή επιταγή. Ισο­δυ­να­μεί με αυξη­μένη ευθύνη. Δεν είναι άλλοθι για λάθη. Είναι κίνητρο για απο­τέ­λε­σμα που επι­πλέον δεν επι­τρέ­πει υπερ­φί­α­λες συμπε­ρι­φο­ρές καθώς το πολι­τικό «κοντέρ» μηδε­νί­στηκε στις εκλογές.

Ο λόγος μας, συνεπώς, πρέπει να είναι σαν τις πράξεις μας: σαφής, ουσια­στι­κός, αλλά κυρίως μετρη­μέ­νος. Αυτό προ­ϋ­πο­θέ­τει άλλωστε και η νέα μας δια­δρομή, που ξεκινά από αφε­τη­ρίες οι οποίες επι­τεύ­χθη­καν χωρίς να είναι ούτε εύκολες, ούτε δεδο­μέ­νες.

Θυμίζω ότι η χώρα έχει ανα­κτή­σει πλέον την επεν­δυ­τική βαθμίδα, εξα­σφα­λί­ζο­ντας ευνοϊ­κό­τερο δανει­σμό για το κράτος, τις επι­χει­ρή­σεις και τα νοι­κο­κυ­ριά. Κατα­γρά­φει από τους πιο υψηλούς ρυθμούς ανά­πτυ­ξης στην Ευρώπη, με ρεκόρ εξα­γω­γών. Μειώνει διαρκώς την ανεργία και το δημόσιο χρέος της.

Με άλλα λόγια, η Ελλάδα προ­χω­ρεί, αυξά­νο­ντας τον δημόσιο πλούτο, μέρισμα από τον οποίο έχει όλη η κοι­νω­νία. Έτσι μπο­ρούμε τώρα να ενι­σχύ­σουμε με 350 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ την κοι­νω­νία, ως ένα πρό­σθετο «ανάχωμα» στην εισα­γό­μενη ακρί­βεια. Μιλώ για τις οικο­γέ­νειες με παιδιά, για τους χαμη­λο­συ­ντα­ξιού­χους, για πρώην δικαιού­χους του ΕΚΑΣ, για άτομα με ανα­πη­ρία, 2.300.000 πολίτες σε όλη την επι­κρά­τεια.

Τον Δεκέμ­βριο κατα­βάλ­λο­νται, επίσης, το επίδομα θέρ­μαν­σης από όλες πλέον τις πηγές ενέρ­γειες, διπλά­σιο ποσό του «Market Pass» στους κατοί­κους των περιο­χών που δοκι­μά­στη­καν από τις τελευ­ταίες πλημ­μύ­ρες, ενί­σχυση από 100 έως 200 ευρώ σε όσους συντα­ξιού­χους αδικεί η προ­σω­πική διαφορά και, ακόμα, το αυξη­μένο φέτος, κατά 8%, Ελά­χι­στο Εγγυ­η­μένο Εισό­δημα.

Όλα αυτά παράλ­ληλα με την πρω­το­βου­λία μας για μείωση 5% σε τιμές περίπου 900 βασικών προ­ϊ­ό­ντων, δίπλα στους ελέγ­χους και στα πρό­στιμα ενα­ντίον της αισχρο­κέρ­δειας.

Και, βέβαια, μαζί ο δεύ­τε­ρος πυλώνας των απο­φά­σεων μας: οι μόνιμες αυξή­σεις στους δημό­σιους υπαλ­λή­λους, τους συντα­ξιού­χους και στον κατώ­τατο μισθό. Μια συντο­νι­σμένη δράση, δηλαδή, η οποία πριν από όλα απο­τυ­πώ­νει τον κοι­νω­νικό χαρα­κτήρα των επι­λο­γών μας. Γιατί πρώτοι εμείς αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε την εισα­γό­μενη ακρί­βεια ως τον βασικό μας αντί­παλο.

Μπορεί εδώ και πάνω από ένα χρόνο η Ελλάδα να βρί­σκε­ται στον μέσο όρο του ευρω­παϊ­κού πλη­θω­ρι­σμού. Όμως γνωρίζω, το γνω­ρί­ζουμε καλά, το πρό­βλημα, ειδικά στα τρόφιμα, επι­μέ­νει. Γι’ αυτό και είπα ότι θα κάνω ό,τι χρεια­στεί να ανα­κου­φι­στεί η κοι­νω­νία. Τα 350 εκα­τομ­μύ­ρια έρχο­νται να ενι­σχύ­σουν το δια­θέ­σιμο εισό­δημα, να στη­ρί­ξουν τους πιο αδύ­να­μους συμπο­λί­τες μας.

Είπα και κάτι ακόμα, όμως. Είπα ότι η χώρα «δεν θα γίνει Μπα­να­νία». Έτσι τώρα οι έλεγχοι απλώ­νο­νται καθη­με­ρινά, με σημα­ντικά πρό­στιμα για αυθαί­ρετη κερ­δο­φο­ρία. Μια προ­σπά­θεια που θα συνε­χι­στεί με ένταση.

Αυτή η πολι­τική, όμως, απαντά και στην εύκολη κριτική περί τάχα επι­δο­μα­τι­κών πολι­τι­κών. Ο δικός μας σκοπός είναι διπλός. Από τη μια πλευρά να δίνουμε στο­χευ­μέ­νες λύσεις σε έκτα­κτες δυσκο­λίες, ιδίως υπέρ των πιο ευά­λω­των, ενώ από την άλλη να ενι­σχύ­ουμε σταθερά το εισό­δημα, με μόνιμα μέτρα που θα ισχύουν και μετά από αυτές. Είναι μια ευέ­λι­κτη πορεία κοι­νω­νι­κής συνοχής, η οποία θα συμ­βα­δί­ζει με την αδια­πραγ­μά­τευτη δημο­σιο­νο­μική ισορ­ρο­πία.

Νεο­δη­μο­κρά­τισ­σες και Νεο­δη­μο­κρά­τες, η κυβέρ­νηση από τους πρώτους κιόλας μήνες προ­ώ­θησε 20 νομο­σχέ­δια, με κοινό τους στόχο έναν: τις μεταρ­ρυθ­μί­σεις.

Ξεκι­νή­σαμε τον Ιούλιο με την εφαρ­μογή του 50% των οικο­νο­μι­κών μας δεσμεύ­σεων, ύψους 4,4 δισε­κα­τομ­μυ­ρίων, προ­βλέ­πο­ντας αυξη­μέ­νες απο­δο­χές στο Δημόσιο, ύστερα από 14 χρόνια, νέα ενί­σχυση στις συντά­ξεις, αύξηση του αφο­ρο­λό­γη­του για τις οικο­γέ­νειες, κατα­βολή του «Youth Pass» στους νέους μας.

Συνε­χί­σαμε με το νέο σύστημα ανά­δει­ξης στην κρατική πυρα­μίδα, μακριά από τα δεσμά του πολι­τι­κού συστή­μα­τος. Δια­σφα­λί­ζουμε έτσι πως οι δημό­σιοι φορείς θα διοι­κού­νται πια από τους κατάλ­λη­λους ανθρώ­πους στις κατάλ­λη­λες θέσεις, με στόχους βάσει των οποίων όλοι θα αξιο­λο­γού­νται.

Δρο­μο­λο­γούμε επίσης τομές στην υγεία, ενι­σχύ­ο­ντας το ΕΚΑΒ με προ­σω­πικό, εκπαί­δευση, εξο­πλι­σμό, ώστε να αντα­πο­κρί­νε­ται πιο γρήγορα, πιο απο­τε­λε­σμα­τικά. Επε­κτεί­νουμε δωρεάν προ­λη­πτι­κές εξε­τά­σεις για περισ­σό­τερα νοσή­ματα για όλους τους πολίτες. Υπο­γρά­φη­καν ήδη οι συμ­βά­σεις ανα­καί­νι­σης των Τμη­μά­των Επεί­γο­ντων Περι­στα­τι­κών στα πρώτα εννέα νοσο­κο­μεία. Και το κυριό­τερο, είπαμε και το κάνουμε πράξη: 6.500 νέες προ­σλή­ψεις στο ΕΣΥ.

Το επόμενο βήμα μας αφορά μία μεγάλη εθνική πρω­το­βου­λία. Ένα ζήτημα για το οποίο είχα μιλήσει εκτενώς προ­ε­κλο­γικά, για το οποίο είχαμε δεσμευ­τεί στον πολι­τικό μας λόγο. Ανα­φέ­ρο­μαι στην κατα­πο­λέ­μηση της φορο­δια­φυ­γής, με 10 συγκε­κρι­μέ­νες παρεμ­βά­σεις κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης: από τη δια­σύν­δεση των POS και των ταμεια­κών μηχανών με την ΑΑΔΕ μέχρι τη ρύθμιση των βρα­χυ­χρό­νιων μισθώ­σεων, από την κατάρ­γηση των μετρη­τών στις αγορές των ακι­νή­των μέχρι τα ηλε­κτρο­νικά τιμο­λό­για και το χτύπημα του λαθρε­μπο­ρίου καυ­σί­μων.

Το νομο­σχέ­διο βρί­σκε­ται ήδη σε δημόσια δια­βού­λευση. Το ξέρετε καλά, προ­βλέ­πει ένα πιο δίκαιο σύστημα φορο­λό­γη­σης ελεύ­θε­ρων επαγ­γελ­μα­τιών. Έχουμε μιλήσει πολύ για τα ζητή­ματα της κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης στη φορο­λο­γία. Δεν γίνεται το 50% των ελεύ­θε­ρων επαγ­γελ­μα­τιών να δηλώνει μηδε­νικό κέρδος, το 85% κάτω των 10.000 ετησίως. Ούτε γίνεται ο εργο­δό­της να εμφα­νί­ζει μικρό­τερο εισό­δημα από τους εργα­ζο­μέ­νους του.

Το σύστημα το οποίο ειση­γού­μα­στε συνο­δεύ­ε­ται από μία ακόμα προ­ε­κλο­γική μας δέσμευση που γίνεται πράξη έναν χρόνο νωρί­τερα: τη στα­διακή κατάρ­γηση του τέλους επι­τη­δεύ­μα­τος.

Θέλω να θυμίσω ότι από τη νομο­θε­τική πρω­το­βου­λία του Υπουρ­γού εξαι­ρού­νται όσοι αμεί­βο­νται με δελτία παροχής ή βρί­σκο­νται στα πρώτα χρόνια της επαγ­γελ­μα­τι­κής τους πορείας. Και βέβαια, μιλάμε για μία ρύθμιση που καθιε­ρώ­νει ένα τεκ­μή­ριο ανα­γκαίο, ένα τεκ­μή­ριο μαχητό. Δεν είναι -θέλω να τονίσω αυτό- μία ορι­ζό­ντια ρύθμιση. Υπάρ­χουν πολλές εξαι­ρέ­σεις και οποίος πιστεύει ότι αδι­κεί­ται μπορεί να διεκ­δι­κή­σει το δίκαιό του.

Είναι όμως μία παρέμ­βαση βαθιά δίκαιη, ευθυ­γραμ­μι­σμένη με τον πολι­τικό μας λόγο, μια παρέμ­βαση τολμηρή, μεταρ­ρυθ­μι­στική, από την οποία δεν θα υπο­χω­ρή­σουμε. Θα την κάνουμε πράξη.

 

Θα λάβουμε υπόψη μας το πλαίσιο της δια­βού­λευ­σης, πιστεύω ότι θα ανα­δει­χθούν ζητή­ματα. Ενδε­χο­μέ­νως να υπάρ­χουν κενά στο νομο­σχέ­διο, αγαπητέ μου Υπουργέ, τα οποία πρέπει να καλυ­φθούν. Όμως, η κεντρική στό­χευση της πρω­το­βου­λίας δεν θα αλλάξει.

 

Δεν είναι η πρώτη φορά που σας μιλώ για μεταρ­ρυθ­μί­σεις που ίσως ξεβο­λέ­ψουν κάποιους, αλλά θα ωφε­λή­σουν τους πολλούς. Κι αν υπάρξει κόστος από αυτές τις συγκρού­σεις, αυτή η κυβέρ­νηση δεν θα διστά­σει να το ανα­λά­βει. Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι μία από τις μεγάλες παγίδες της δεύ­τε­ρης τετρα­ε­τίας είναι ο συμ­βι­βα­σμός. Συμ­βι­βα­σμός με παθο­γέ­νειες, με παγιω­μένα συμ­φέ­ρο­ντα. Μία αδικία των λίγων σε βάρος του κοι­νω­νι­κού συνόλου, που κάποτε πρέπει να λείψει.

Στο πλαίσιο των μεταρ­ρυθ­μί­σεων που έχουμε ήδη ειση­γη­θεί, επα­να­το­πο­θε­τούμε σε νέες βάσεις την Πολι­τική Προ­στα­σία, με βάση την εμπει­ρία των τελευ­ταίων θεο­μη­νιών. Σύντομα, λοιπόν, θα μπο­ρέ­σουμε να ψηφί­σουμε στη Βουλή ένα συγκρο­τη­μένο σχέδιο που θα αυξάνει τον ρόλο της, ενσω­μα­τώ­νο­ντας τα διδάγ­ματα από ένα πολύ δύσκολο καλο­καίρι.

Θέλω να θυμίσω ότι την Τετάρτη, μεθαύ­ριο, θα βρε­θούμε στη Βουλή, σε μία συζή­τηση την οποία προ­κά­λεσα ο ίδιος, για να μπο­ρέ­σουμε και πάλι να μιλή­σουμε για το τι έγινε στη Θεσ­σα­λία, για το τι έγινε στον Έβρο και για το ποιες θα είναι οι πολι­τι­κές μας πρω­το­βου­λίες από εδώ και στο εξής, βρα­χυ­πρό­θε­σμες, μεσο­πρό­θε­σμες, μακρο­πρό­θε­σμες.

Όμως, το νομο­σχέ­διο του Υπουρ­γείου Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας απαντά σε μια σειρά από προ­κλή­σεις: ηλε­κτρο­νι­κός έλεγχος για τον καθα­ρι­σμό των οικο­πέ­δων, υπο­χρε­ω­τι­κές δια­νοί­ξεις αντι­πυ­ρι­κών ζωνών, ελεύ­θε­ρων χώρων γύρω από τους σταθ­μούς μετα­φο­ράς ρεύ­μα­τος, νέοι τρόποι αντι­με­τώ­πι­σης των πλημ­μυ­ρών.

Γίνεται, συνεπώς, σαφές ποιος είναι ο πολι­τι­κός μας προ­σα­να­το­λι­σμός: γεν­ναίες αλλαγές στην οικο­νο­μία, στη διοί­κηση, στην υγεία, στο κράτος, για μία καλύ­τερη καθη­με­ρι­νό­τητα, με τον πολίτη στην πρώτη γραμμή της φρο­ντί­δας μας.

Όλα αυτά, την ώρα που η πατρίδα μας δυνα­μώ­νει αμυ­ντικά, γεω­στρα­τη­γικά και διπλω­μα­τικά. Συνε­χί­ζουμε να υπο­δε­χό­μα­στε και­νούρ­για Rafale και ανα­βαθ­μι­σμένα F-16, και πριν από δύο μήνες έγινε η καθέλ­κυση της πρώτης φρε­γά­τας Belharra, που θα εντα­χθεί στο Πολε­μικό Ναυτικό το 2025.

Ανα­γνω­ρί­ζουμε, όμως, και τις χρόνιες αδυ­να­μίες μας. Δεν είναι τυχαίο, παρα­δείγ­μα­τος χάρη, ότι ο έλεγχος της Ελλη­νι­κής Αερο­πο­ρι­κής Βιο­μη­χα­νίας, η οποία είναι τόσο κρίσιμη για να μπορούν τα πτητικά μας μέσα να πετάνε με τη συχνό­τητα που τα χρεια­ζό­μα­στε, περνά πια απο­κλει­στικά στο Υπουρ­γείο ‘Αμυνας, ώστε να μπορεί να συν­δε­θεί δυνα­μικά με τα εξο­πλι­στικά μας προ­γράμ­ματα.

Ενώ στα εθνικά και ευρω­παϊκά μας σύνορα χτί­ζε­ται μεθο­δικά ο απο­τρε­πτι­κός φράχτης, περιο­ρί­ζο­ντας τις μετα­να­στευ­τι­κές ροές. Αισθά­νο­μαι, ξέρετε, μια μεγάλη προ­σω­πική δικαί­ωση, καθώς μπο­ρέ­σαμε μετά από μεγάλη προ­σπά­θεια να πεί­σουμε την Ευρω­παϊκή Ένωση ότι δεν νοείται ενιαία ευρω­παϊκή πολι­τική μετα­νά­στευ­σης χωρίς ουσια­στική φύλαξη των εξω­τε­ρι­κών συνόρων της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης.

Ήμασταν λίγοι στην αρχή που μιλού­σαμε για τα ζητή­ματα αυτά. Όλους τους απα­σχο­λού­σαν οι δευ­τε­ρο­γε­νείς ροές -τι γίνεται από τη στιγμή που οι μετα­νά­στες και οι πρό­σφυ­γες θα μπουν εντός της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης. Κατα­φέ­ραμε και πείσαμε την Ευρω­παϊκή Ένωση και αυτή η πολι­τική άλλαξε και ανα­γνω­ρί­ζε­ται ο ξεχω­ρι­στός ρόλος της Ελλάδος ως μια χώρα η οποία φυλάει όχι μόνο τα εθνικά σύνορά της αλλά και τα ευρω­παϊκά σύνορα.

Αυτή η συνε­κτική πολι­τική ασφά­λειας την οποία ακο­λου­θούμε είναι η άλλη όψη μιας ισχυρής ελλη­νι­κής φωνής εκτός των συνόρων μας. Η διπλω­μα­τία μας πια είναι παρούσα σε όλα τα μέτωπα. Είναι παρούσα στην Ευρώπη προ­τεί­νο­ντας, στο νέο δημο­σιο­νο­μικό πλαίσιο, στη συζή­τηση που γίνεται για την ανα­θε­ώ­ρησή του, περισ­σό­τε­ρους πόρους για το μετα­να­στευ­τικό και τις φυσικές κατα­στρο­φές.

Ανοίγω μια παρέν­θεση: θα μιλή­σουμε την Τετάρτη για τη μεγάλη επι­τυ­χία της πολι­τι­κής μας και για τους πόρους τους οποίους εξα­σφα­λί­σαμε για να μπο­ρέ­σουμε να στη­ρί­ξουμε την ανοι­κο­δό­μηση της Θεσ­σα­λίας. Δεν ήταν εύκολο, ήταν όμως απο­τέ­λε­σμα του ειδικού βάρους που έχει πια η χώρα μας στην Ευρω­παϊκή Ένωση.

Αλλά και στο διεθνές προ­σκή­νιο, με πιο επί­καιρη την ενεργή μας συμ­με­τοχή στις προ­σπά­θειες να μην εξα­πλω­θεί η αιμα­τηρή κρίση στη Μέση Ανατολή στην ευρύ­τερη περιοχή. Ξέρω ότι και σήμερα είναι λογικό στην ελλη­νική κοι­νω­νία να υπάρχει μια μεγάλη ανη­συ­χία για το τι γίνεται στη γει­το­νιά μας. Είμαστε μαζί με την Κύπρο, όπως έχουμε πει πολλές φορές, οι δύο χώρες που βρι­σκό­μα­στε εγγυ­τέρα στην κρίση της Μέσης Ανα­το­λής.

Θέλω να επα­να­λάβω συνο­πτικά τα τέσσερα σημεία που καθο­ρί­ζουν την εθνική θέση γύρω από τα τραγικά πρό­σφατα γεγο­νότα στη Μέση Ανατολή: πρώτον, ναι, το Ισραήλ έχει δικαί­ωμα στην αυτο­ά­μυνα μετά τη βάρβαρη επίθεση που δέχθηκε στο έδαφός του. Και πρώτη προ­τε­ραιό­τητα σήμερα θα πρέπει, χωρίς όρους, χωρίς προ­ϋ­πο­θέ­σεις, να είναι η απε­λευ­θέ­ρωση των ομήρων. Παρα­πάνω από 200 κρα­τού­νται σήμερα σε τρα­γι­κές συν­θή­κες εντός της Λωρίδας της Γάζας.

Δεύ­τε­ρον, το Ισραήλ οφείλει όμως, ως δημο­κρα­τία, να αντιδρά στο πλαίσιο του Διε­θνούς Δικαίου και ειδικά στο πλαίσιο του Διε­θνούς Ανθρω­πι­στι­κού Δικαίου, δια­χω­ρί­ζο­ντας την τρο­μο­κρα­τική Χαμάς από τον Παλαι­στι­νιακό λαό.

Τρίτον, εκφρά­ζουμε την έντονη ανη­συ­χία μας για την κλι­μα­κού­μενη αντί­δραση του Ισραήλ και τις πολύ μεγάλες απώ­λειες σε ανθρώ­πι­νες ζωές στη Λωρίδα της Γάζας. Οι άμαχοι πρέπει να προ­στα­τευ­θούν και πρέπει να ανα­κου­φι­στούν. Πρέπει να ανα­κου­φι­στούν με άμεσες παύσεις του πυρός και με ανθρω­πι­στι­κούς δια­δρό­μους αλλη­λεγ­γύης για φάρμακα και τρόφιμα. Θέλω να σας πω ότι η Ελλάδα σε αυτή τη συζή­τηση ήταν παρούσα από την πρώτη στιγμή.

Έχουμε κατα­φέ­ρει κι έχουμε κατο­χυ­ρώ­σει να μπο­ρούμε να έχουμε αυξη­μένη αξιο­πι­στία και να μπο­ρούμε να συνο­μι­λούμε με όλους τους εμπλε­κό­με­νους: μια στρα­τη­γική συμ­μα­χία με το Ισραήλ, αλλά ταυ­τό­χρονα εξαι­ρε­τι­κές σχέσεις με όλες τις χώρες του αρα­βι­κού κόσμου αλλά και με την Παλαι­στι­νιακή Αρχή.

Αυτό μας δίνει τη δυνα­τό­τητα να προ­σερ­χό­μα­στε σε αυτή τη συζή­τηση με ένα ιδιαί­τερο διπλω­μα­τικό εκτό­πι­σμα.

Αλλά η τέταρτη, και θα σας έλεγα σταθερή θέση της εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής μας, η οποία ουδέ­ποτε άλλαξε, είναι ότι ορι­στική λύση σε αυτήν την ταραγ­μένη ζώνη θα μπο­ρέ­σει να δώσει μόνο μία μεγάλη πολι­τική υπέρ­βαση, όχι μια στρα­τιω­τική επι­κρά­τηση. Και η πολι­τική υπέρ­βαση μπορεί να είναι μόνο η ίδρυση δύο κρατών με αμοι­βαία ανα­γνώ­ριση.

Φίλες και φίλοι, ανα­φέρ­θηκα στις κυβερ­νη­τι­κές πρω­το­βου­λίες όχι μόνο γιατί κατα­γρά­φουν προ­τε­ραιό­τη­τες της δεύ­τε­ρης θητείας, αλλά και γιατί αυτές πρέπει να επι­τα­χυν­θούν, επι­κε­ντρω­μέ­νες στην παρα­γωγή χει­ρο­πια­στού απο­τε­λέ­σμα­τος και κυρίως με την απο­φα­σι­στι­κό­τερη συμ­με­τοχή της παρά­τα­ξής μας.

Πολύ περισ­σό­τερο όταν απέ­να­ντί μας έχουμε πλέον την πραγ­μα­τι­κό­τητα, τη δύσκολη πραγ­μα­τι­κό­τητα -παρά την μεγάλη πρόοδο την οποία έχουμε πετύχει ως χώρα- την οποία αντι­με­τω­πί­ζουν οι πολίτες. Αυτή, φίλες και φίλοι, απο­τε­λεί συχνά την πιο ισχυρή αντι­πο­λί­τευση.

Βλέπετε τα αδιέ­ξοδα της άλλης πολι­τι­κής όχθης. Στον μεν ΣΥΡΙΖΑ μαλώ­νουν αν ο αρχηγός τους είναι ο Trump ή ο Beppe Grillo. Kαι δια­φω­νούν για το δια­βό­ητο «μαξι­λάρι», παίζουν «μαξι­λα­ρο­πό­λεμο» τώρα μεταξύ τους.

Κρύ­βο­νται, ωστόσο. Κρύβουν όλοι τους πως αυτό το «μαξι­λάρι» επι­νο­ή­θηκε ουσια­στικά για να απο­κοι­μί­σει την κοινή γνώμη, με χρήματα από άδικους φόρους, χωρίς κανέναν ελλη­νικό έλεγχο. Τι ήταν το «μαξι­λάρι»; Δεν ήταν παρά το ενέχυρο των δανει­στών για την τερά­στια προ­σω­πική ανα­ξιο­πι­στία του κ. Τσίπρα.

Στο δε ΠΑΣΟΚ, παρα­τηρώ με ενδια­φέ­ρον τη στα­διακή του προ­σχώ­ρηση σε έναν μηδε­νι­στικό λόγο. Προσ­δο­κώ­ντας να πάρει εκείνο τη θέση του δεύ­τε­ρου κόμ­μα­τος, δεί­χνουν στο ΠΑΣΟΚ να περι­μέ­νουν την υπο­χώ­ρηση του ΣΥΡΙΖΑ ως «ώριμου φρούτου», ώστε να υπο­δε­χθούν τους ψηφο­φό­ρους του.

 

Αγνοούν, όμως, ότι η αρνη­τική πολι­τική την οποία μιμού­νται δεν είναι πια ώριμο, είναι ένα σάπιο φρούτο, είναι ξεπε­ρα­σμένα συν­θή­ματα που έχει ακούσει και έχει απορ­ρί­ψει η ελλη­νική κοι­νω­νία.

 

Σε κάθε περί­πτωση, πάντως, εμείς δεν έχουμε λόγο να κοιτάμε την «κατα­πα­κτή» της ιστο­ρίας, απ’ όπου προ­σπα­θούν να επι­στρέ­ψουν στο προ­σκή­νιο είτε το παλιό γνωστό ΠΑΣΟΚ είτε τα σπα­ράγ­ματα της αδιέ­ξο­δης αρι­στε­ράς. Γι’ αυτό και σταματώ εδώ οποια­δή­ποτε αναφορά μου στην αντι­πο­λί­τευση.

 

Και σας ζητώ και στον δικό σας λόγο να μην ασχο­λεί­στε πολύ με το τι γίνεται στην άλλη όχθη του πολι­τι­κού φάσμα­τος. Γιατί τα προ­βλή­ματά μας είναι υπαρκτά. Υπαρ­κτές μπορεί να είναι και οι δικές μας αστο­χίες. Ξέρουμε, όπως έγραφε ο Καζαν­τζά­κης, «ο σωστός δρόμος είναι πάντα ο ανή­φο­ρος» και συνει­δη­το­ποιώ­ντας ότι στον καθρέ­φτη της πολι­τι­κής κυριαρ­χίας ανα­δει­κνύ­ο­νται πιο έντονα οι αδυ­να­μίες εκείνου που κυριαρ­χεί.

Έτσι, τα καθή­κο­ντά μας απο­κτούν νέα μεγέθη και απο­κτούν και άλλες δια­στά­σεις. Είναι ένα συμπέ­ρα­σμα το οποίο αξίζει να το κρα­τή­σουμε, όχι μόνο στην καθη­με­ρινή μας δράση, αλλά γιατί μπροστά μας έχουμε την ανα­μέ­τρηση των ευρω­ε­κλο­γών.

Γιατί και αυτή, ας μην γελιό­μα­στε, παρά τα ειδικά της χαρα­κτη­ρι­στικά, θα είναι μία πολι­τική ανα­μέ­τρηση, με συνέ­πειες τόσο στη διεθνή θέση της χώρας, όσο και στην εσω­τε­ρική της ζωή.

Ο προ­ε­κλο­γι­κός αγώνας μας, λοιπόν, αναμ­φί­βολα θα έχει κι έναν παρα­τα­ξιακό χαρα­κτήρα. Για να το πω δια­φο­ρε­τικά, το στοί­χημα εκείνης της κάλπης, που θα στηθεί σε λίγους μήνες από τώρα, θα είναι κι αυτό σύνθετο: από τη μία πλευρά να δια­τη­ρη­θεί η πολι­τική στα­θε­ρό­τητα του τόπου, ώστε να συνε­χί­σει στην τροχιά προόδου στην οποία βρί­σκε­ται. Κι από την άλλη, η Ελλάδα να εκλέξει στην Ευρω­βουλή στελέχη με ευρω­παϊκό προ­σα­να­το­λι­σμό, που θα δυνα­μώ­σουν την εθνική φωνή, που θα δυνα­μώ­σουν την εθνική παρέμ­βαση στους δύσκο­λους κοι­νο­τι­κούς συσχε­τι­σμούς.

Και στα δύο, όμως, μία είναι η απά­ντηση: η καθαρή νίκη της Νέας Δημο­κρα­τίας, ώστε οι πολι­τι­κοί συσχε­τι­σμοί στον τόπο να εδραιω­θούν και να απο­τρα­πεί κάθε αμφι­σβή­τηση αυτής της ανο­δι­κής εθνικής πορείας που με τόσο κόπο έχουμε χτίσει.

Ταυ­τό­χρονα, να ενι­σχυ­θεί και μια πολι­τική που έχει φέρει συγκε­κρι­μέ­νες νίκες, συγκε­κρι­μένα απο­τε­λέ­σματα, από τα 36 δισε­κα­τομ­μύ­ρια του Ταμείου Ανά­καμ­ψης και την αλλη­λεγ­γύη στις θεο­μη­νίες μέχρι την ανα­γνώ­ριση των συνόρων μας ως ευρω­παϊ­κών και τις νέες αμυ­ντι­κές και ενερ­γεια­κές συμ­μα­χίες της χώρας.

Αυτή η παρά­ταξη, άλλωστε, η Νέα Δημο­κρα­τία, ήταν η πρώτη που μόχθησε για την ένταξη της πατρί­δας μας στην Ευρώπη και η μόνη, θέλω να θυμίσω, η μόνη που δεν ταλα­ντεύ­τηκε ποτέ γι’ αυτή της την επιλογή.

Αν κάποιος ξέρει, συνεπώς, να δίνει καλύ­τερα από κάθε άλλον τις μάχες των Βρυ­ξελ­λών, αυτή είναι η δική μας παρά­ταξη, είναι η Νέα Δημο­κρα­τία. Ξέρετε, παλέ­ψαμε πολύ. Το έχω πει πολλές φορές, αξίζει να το επα­να­λαμ­βά­νουμε, αυτή η παρά­ταξη πάλεψε πολύ για να μπο­ρέ­σουμε να μεί­νουμε στην Ευρώπη. Και εμείς ανα­λά­βαμε δυσα­νά­λογο πολι­τικό κόστος όταν κάναμε μια μεγάλη υπέρ­βαση και στη­ρί­ξαμε το τρίτο μνη­μό­νιο.

Σήμερα μπο­ρούμε να πούμε ότι είμαστε πια Ευρώπη, αφήσαμε πίσω τις δύσκο­λες μέρες της προ­σπά­θειας της χώρας να παρα­μεί­νει στο ασφαλές λιμάνι της ευρω­παϊ­κής οικο­γέ­νειας. Το στοί­χημα αύριο είναι πια να γίνουμε Ευρώπη σε όλα τα πεδία. Και το στοί­χημα αυτό θα το κερ­δί­σουμε όλες και όλοι μαζί.

Με κατεύ­θυνση την ιδρυ­τική μας δια­κή­ρυξη, από την οποία διαβάζω ένα από­σπα­σμα, πολλές φορές την επι­κα­λού­μα­στε αλλά αυτό το από­σπα­σμα δεν το έχουμε ανα­δεί­ξει επαρκώς: «Η Ελλάς μπορεί να εξα­σφα­λί­σει την ευτυχία του λαού της μέσα στην Ευρώπη όπου ανήκει. Και με την πνευ­μα­τική κλη­ρο­νο­μιά της, την ακτι­νο­βο­λία του Ελλη­νι­σμού και τη ζωντά­νια του λαού της να συμ­βά­λει πολι­τικά, ηθικά και πολι­τι­στικά στην πραγ­μα­το­ποί­ηση της ιδέας μιας ενω­μέ­νης Ευρώπης». Αυτά τα έγραφε ο Κων­στα­ντί­νος Καρα­μαν­λής, πριν η Ελλάδα κατα­φέ­ρει να μπει στην ευρω­παϊκή οικο­γέ­νεια ως το δέκατο μέλος της.

Στην αφε­τη­ρία, λοιπόν, της δεύ­τε­ρης κυβερ­νη­τι­κής θητείας και μπροστά στην πρώτη εκλο­γική ανα­μέ­τρηση της νέας περιό­δου, έχουμε όλα όσα απαιτεί ο σχε­δια­σμός μας: τον κύριο πολι­τικό μας στόχο, τους τρόπους με τους οποίους τον προ­ω­θούμε και τα ειδι­κό­τερα επι­χει­ρή­ματα για την αντι­πα­ρά­θεση των ευρω­ε­κλο­γών. Μαζί τους, ωστόσο, έχουμε και την οργα­νω­τική εμπει­ρία μισού αιώνα κομ­μα­τι­κής παρου­σίας και δράσης.

Φίλες και φίλοι, είμαι υπε­ρή­φα­νος που σήμερα ηγούμαι του μεγα­λύ­τε­ρου κεντρο­δε­ξιού κόμ­μα­τος στην Ευρώπη.

Και αυτό δεν το οφεί­λουμε μόνο σε εμάς, στην ηγετική ομάδα του κόμ­μα­τος. Το οφεί­λουμε πρώτα και πάνω απ’ όλα στα απλά μέλη της παρά­τα­ξής μας, στη Νεο­δη­μο­κρά­τισσα και στο Νεο­δη­μο­κράτη που ζει σε κάθε άκρη του τόπου, πρε­σβεύ­ο­ντας εκεί τις ιδέες μας, μετα­φέ­ρο­ντας από εκεί τον παλμό της κοι­νω­νίας.

Ας μην το ξεχνάμε ποτέ: χωρίς την κοι­νω­νία δεν θα υπήρχε η παρά­ταξή μας. Χωρίς την παρά­ταξη ούτε εγώ θα ήμουν Πρω­θυ­πουρ­γός, ούτε εσείς θα ήσασταν στις θέσεις σας.

 

Θα έχουμε την ευκαι­ρία, πιστεύω, του χρόνου, σε αυτό το έτος-ορόσημο, να γιορ­τά­σουμε με τον τρόπο που αρμόζει στη μεγάλη μας οικο­γέ­νεια τα 50 χρόνια από την ίδρυσή μας.

 

Αλλά είναι ο καθη­με­ρι­νός Νεο­δη­μο­κρά­της, ο καθη­με­ρι­νός Νεο­δη­μο­κρά­της της διπλα­νής πόρτας, ειδικά οι παλαιό­τε­ροι, αυτοί που έζησαν τις αγωνίες πέντε δεκα­ε­τιών, είναι αυτοί που άντεξαν στις λοι­δο­ρίες του διχα­σμού και του λαϊ­κι­σμού. Είναι αυτοί που στά­θη­καν όρθιοι μετά από μεγάλες ήττες. Είναι αυτοί που με τον αγώνα τους έστει­λαν στο χθες το ψέμα και έκαναν ξανά τη χώρα μας μια χώρα κανο­νική.

Και αυτός ο Νεο­δη­μο­κρά­της καλεί­ται τώρα να προ­στα­τεύ­σει τις κατα­κτή­σεις του. Αλλά και να βάλει τη σφρα­γίδα του στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, στην Ελλάδα του ιδίου και των παιδιών του.

Η ενί­σχυση της οργά­νω­σής μας, συνεπώς, καθί­στα­ται μια κρίσιμη προ­τε­ραιό­τητα. Τόσο στο επίπεδο της σύν­δε­σης με τις κυβερ­νη­τι­κές πρω­το­βου­λίες, όσο ιδίως στον τομέα της αυτό­νο­μης παρου­σίας μας σε κάθε χώρο, στην εργασία, στο πανε­πι­στή­μιο, στην γει­το­νιά, σε όλους τους μαζι­κούς φορείς.

 

Οι νέες προ­κλή­σεις είναι πολλές. Αλλά ευτυχώς είναι σημα­ντική και η εμπει­ρία μας.

Και πράγ­ματι, τα τελευ­ταία χρόνια, με επι­κε­φα­λής τον Παύλο Μαρι­νάκη και μια ομάδα άξιων συνερ­γα­τών του, οι δυνά­μεις μας «όργωσαν» όλη την Ελλάδα. Ανα­βαθ­μί­σαμε την εσω­τε­ρική μας λει­τουρ­γία. Επι­σκε­φθή­καμε σχεδόν όλες τις Περι­φε­ρεια­κές Ενό­τη­τες, σχεδόν όλους τους Δήμους της Αττικής. Οργα­νώ­σαμε εκα­το­ντά­δες περιο­δείες κλι­μα­κίων με τη συμ­με­τοχή βου­λευ­τών και Υπουρ­γών. Επι­μεί­ναμε, ναι, κου­ρά­σαμε λίγο περισ­σό­τερο τους Υπουρ­γούς μας, ζητώ­ντας τους να δια­θέ­σουν λίγο από τον χρόνο τους για την κομ­μα­τική τους δράση.

Στο ίδιο διά­στημα το κόμμα οργά­νωσε δεκάδες εκδη­λώ­σεις, αθό­ρυ­βες εθε­λο­ντι­κές δράσεις -κομβικός ήταν ο ρόλος των ΔΕΕΠ και των ΔΗΜΤΟ- με πρώτες ανάμεσά τους τη συμ­με­τοχή των μελών μας στο έργο της Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας, με τη συλλογή αγαθών για τη στήριξη των πλη­γέ­ντων από τις φυσικές κατα­στρο­φές, την υποδοχή προ­σφύ­γων από την Ουκρα­νία.

Οι Πολι­τι­κές Ακα­δη­μίες, που οργα­νώ­θη­καν έτσι ώστε να υπάρξει καλύ­τερη ενη­μέ­ρωση για το κυβερ­νη­τικό έργο. Μαζί τους όμως και η επι­κοι­νω­νία του κόμ­μα­τος με σύγ­χρο­νες μορφές, τα podcast με Υπουρ­γούς, «Το είπατε, το κάνατε;», με ερω­τη­μα­τικό, για να μπο­ρέ­σουμε να δίνουμε πάντα αυτή την αίσθηση ότι υπάρχει μια συνεχής αξιο­λό­γηση του κυβερ­νη­τι­κού έργου και μια λογο­δο­σία και μια συνέ­χεια μεταξύ λόγων και πράξεων.

‘Αλλωστε, σύγ­χρονη είναι και η ίδια η Πολι­τική μας Επι­τροπή, η οποία ανα­νε­ώ­θηκε σε ποσοστό 75%, μειώ­νο­ντας και τον μέσο όρο ηλικίας των στε­λε­χών της κατά σχεδόν 10 έτη. Και βέβαια, να θυμίσω και το 14ο Συνέ­δριό μας, που έδωσε το έναυσμα για τους εκλο­γι­κούς θριάμ­βους οι οποίοι ακο­λού­θη­σαν.

Όλα τα παρα­πάνω δεν είναι παρά μόνο ενδει­κτι­κές ανα­φο­ρές σε όσα μπο­ρέ­σαμε να πετύ­χουμε μαζί. Χρη­σι­μο­ποιώ με έμφαση τη λέξη «μαζί», διότι το κόμμα είναι και θα είναι ο βασικός πυλώνας πάνω στον οποίο θα στη­ρί­ζε­ται η κυβέρ­νηση, με την ενότητα να παρα­μέ­νει το θεμέλιό μας. Αν και όσο η Νέα Δημο­κρα­τία παρα­μέ­νει ενωμένη, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα από κανέναν.

Σήμερα μένουμε πιστοί στην παρά­δοση της συνε­χούς ανα­νέ­ω­σης που έχει αυτή η παρά­ταξη. Θέλω καταρ­χάς να συγχαρώ και να ευχα­ρι­στήσω προ­σω­πικά έναν άνθρωπο που υπήρξε προ­σω­πική μου επιλογή, πιστεύω όμως ότι δικαί­ωσε απόλυτα τον δύσκολο ρόλο που του ανέθεσα. Θα ήθελα ένα μεγάλο και θερμό χει­ρο­κρό­τημα για τον Παύλο Μαρι­νάκη.

 

Και αφού τον χει­ρο­κρο­τή­σαμε θερμά θα τον καλέ­σουμε να παρα­δώ­σει τη γαλάζια σκυτάλη. Ενόψει και του επό­με­νου Συνε­δρίου μας, ζητώ από όλους να δώσουμε ομόφωνα μία ακόμα νέα πνοή στο κόμμα, εκλέ­γο­ντας Γραμ­μα­τέα της Πολι­τι­κής Επι­τρο­πής τη Μαρία Συρεγ­γέλα.

 

Και προ­σω­πικά είμαι χαρού­με­νος που στα 50 χρόνια της ιστο­ρίας της, τα ηνία της Νέας Δημο­κρα­τίας σε κομ­μα­τικό επίπεδο ανα­λαμ­βά­νει για πρώτη φορά μία γυναίκα. Η Μαρία, εξάλλου, δεν χρειά­ζε­ται ιδιαί­τε­ρες συστά­σεις. Είμαι σίγου­ρος ότι θα αντα­πο­κρι­θεί στις απαι­τή­σεις της εποχής και θα αφήσει ακόμα πιο ισχυρό το απο­τύ­πωμα της παρά­τα­ξης στην κοι­νω­νία.

 

Είναι εξάλλου σάρκα από τη σάρκα της παρά­τα­ξης. Οργα­νώ­θηκε στη ΔΑΠ από τα φοι­τη­τικά της χρόνια στη Φιλο­σο­φική, υπήρξε μέλος της ΟΝΝΕΔ, συμ­με­τείχε στην Κεντρική Πολι­τική Επι­τροπή, εκλέ­χθηκε πρώτη το 2007. Μας εκπρο­σώ­πησε διεθνώς, αρχικά ως Αντι­πρό­ε­δρος της νεο­λαίας του Ευρω­παϊ­κού Λαϊκού Κόμ­μα­τος, αργό­τερα ως Αντι­πρό­ε­δρος του Τμή­μα­τος Γυναι­κών.

Και αυτή τη σημα­ντική ατζέντα σε θέματα ισό­τη­τας, γυναι­κείας εργα­σίας, επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας, υπη­ρέ­τησε ως Γενική Γραμ­μα­τέας Οικο­γε­νεια­κής Πολι­τι­κής και Ισό­τη­τας και ως Υφυ­πουρ­γός Εργα­σίας.

Δεν σας κρύβω ότι σήμερα νιώθω δικαιω­μέ­νος για εκείνες μου τις επι­λο­γές. Αντα­πο­κρί­θηκε απόλυτα σε όποιο καθήκον ανέλαβε, με εργα­τι­κό­τητα, με οργα­νω­τική ικα­νό­τητα πάντοτε και -το τονίζω αυτό- με παρα­τα­ξιακή αφο­σί­ωση.

Αγαπητή Μαρία, αυτή η εξέλιξη δεν συνιστά απλώς ένα προ­σω­πικό ορόσημο για εσένα, είναι και ένα σημα­ντικό βήμα για τη Νέα Δημο­κρα­τία. Εμπι­στευό­μα­στε τις ικα­νό­τη­τές σου, στε­κό­μα­στε στο πλευρό σου, περι­μέ­νο­ντας να γράψεις εσύ τις πρώτες γραμμές στο νέο κεφά­λαιο του κόμ­μα­τος. Το έργο αυτό δεν είναι ποτέ εύκολο. Εμείς οι Νεο­δη­μο­κρά­τες, όμως, ξέρουμε να μετα­τρέ­πουμε τις δυσκο­λίες σε επι­τυ­χίες.

«Έλα Συρεγ­γέλα» λοιπόν το σύνθημα, αλλά μην έρθεις με φόρα. Αυτό δεν βγήκε σε καλό.

Ας κλείσω λοιπόν αισιό­δοξα καθώς, παρά τα εμπόδια, οι οιωνοί φαί­νο­νται θετικοί. Στο κατώφλι της 50ης επε­τείου από την Απο­κα­τά­σταση της Δημο­κρα­τίας, η Ελλάδα είναι πιο ισχυρή, πιο ακμαία από ποτέ.

Υπο­δε­χό­μα­στε, επίσης, τα γενέ­θλια της Νέας Δημο­κρα­τίας, με το κόμμα μας να έχει την ωρι­μό­τητα της εμπει­ρίας και ταυ­τό­χρονα να δια­τη­ρεί τον δυνα­μι­σμό της εφη­βείας. Μπροστά μας ανοί­γε­ται η πρό­κληση μίας νέας κυβερ­νη­τι­κής τετρα­ε­τίας και βέβαια μπροστά μας έχουμε το κρίσιμο στοί­χημα των ευρω­ε­κλο­γών.

Είναι στο χέρι μας, από εμάς, μόνο από εμάς, εξαρ­τά­ται αν θα μπο­ρέ­σουμε να βγούμε νικητές και στα δύο μέτωπα. Και θα το πετύ­χουμε, όχι μόνο γιατί έχουμε το σχέδιο και την όρεξη για δουλειά που θα το κάνει πράξη, αλλά γιατί όπως οι αρχές μας έτσι και το σύνθημά μας παρα­μέ­νει επί­καιρο και διαρκές: η Ελλάδα πάντα μπροστά, σταθερά, τολμηρά.

Οι Έλληνες πολίτες ενα­πό­θε­σαν στις πλάτες μας μια μεγάλη ευθύνη: να αλλά­ξουμε τη χώρα, να την κάνουμε πραγ­μα­τικά Ευρώπη, να κάνουμε ένα μεγάλο άλμα στο μέλλον. Και στην αρχή της δεύ­τε­ρης τετρα­ε­τίας μας, σας δηλώνω πιο απο­φα­σι­σμέ­νος παρά ποτέ ότι όλοι μαζί θα μπο­ρέ­σουμε και θα πετύ­χουμε αυτόν τον μεγάλο στόχο.

Σας ευχα­ρι­στώ πολύ, καλή επι­τυ­χία στη Μαρία, καλή δύναμη.