Δεν φυτρώνουν μόνοι τους

σκου­πι­δό­το­πους με σύ­στη­μα, πρό­θε­ση και με­γά­λη απο­δο­τι­κό­τη­τα, όπως πι­στο­ποιούν οι αλ­λε­πάλ­λη­λες προ­βο­λές- καιρό τώρα- στις εκ­πο­μπές της συμ­φο­ράς και όχι μόνο. Οι ιν­φλου­έν­σερς της αυ­το­τρο­φο­δο­τού­με­νης πα­ρακ­μής είναι περ­σό­νες πρώ­της γραμ­μής στην μι­ντια­κή στρα­τη­γι­κή της ευ­τέ­λειας που την κα­τα­να­λώ­νου­με αμά­ση­τη. Tέλος πά­ντων η το­ξι­κό­τη­τα στα social media έχει ξε­φύ­γει από κάθε έλεγ­χο – υπάρ­χουν εκεί έξω ιε­ρο­ε­ξε­τα­στές για το κάθε τι, έτοι­μοι να κα­τα­σπα­ρά­ξουν αθώ­ους συ­ναν­θρώ­πους μας, δια­πο­μπεύ­ο­ντάς τους σε κλει­στές ή και όχι τόσο κλει­στές κοι­νό­τη­τες. Το 2021 δεν ανε­χό­μα­στε να ασχο­λού­νται άλλοι με τις ρίγες και το πόσο εύ­κο­λα ή δύ­σκο­λα κου­μπώ­νουν τα φερ­μουάρ μας. Ίσως γιατί έχου­με αφή­σει πίσω μας κα­νό­νες μόδας για «αδύ­να­τους» και «plus size», γιατί έχου­με χω­νέ­ψει πως θα φο­ρά­με ότι θέ­λου­με, στέλ­νο­ντας την αστυ­νο­μία μόδας στον ίδιο κάδο απορ­ρι­μά­των.