Αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα

Ερώ­τη­ση δη­μο­σιο­γρά­φου σε κυ­βερ­νη­τι­κό στέ­λε­χος, συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νει τη λέξη «φτώ­χεια». Με απα­ξιω­τι­κό και κάπως «σου­φρω­μέ­νο» ύφος το στέ­λε­χος δη­λώ­νει : «Αυτή η λέξη δεν ται­ριά­ζει στην Ελ­λά­δα της ανά­πτυ­ξης, στην Ελ­λά­δα του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη». Κάπως έτσι αντι­δρούν όσοι βρί­σκο­νται μπρο­στά στη λέξη «φτώ­χεια». Αν και όχι με τόσο ακραία ελι­τί­στι­κη προ­σέγ­γι­ση, την απο­φεύ­γουν ως ο διά­βο­λος το λι­βά­νι. Γε­νι­κά το να μιλάς για «φτώ­χεια στην Ελ­λά­δα» γί­νε­ται αντι­λη­πτό ως ένα είδος «μι­ζέ­ριας». Συ­νι­στά μια απαι­σιό­δο­ξη προ­σέγ­γι­ση, μια έλ­λει­ψη υψη­λών στό­χων που οδη­γεί σε μια αντί­στοι­χη πρα­κτι­κή «αντι-ανα­πτυ­ξια­κή». Εν ολί­γοις καλό είναι αντί να εντο­πί­ζεις την φτώ­χεια, να λες απλά πως  οι πο­λί­τες αντι­με­τω­πί­ζουν «δυ­σκο­λί­ες», «κα­θυ­στέ­ρη­σε λίγο η ανά­πτυ­ξη». Δη­μιουρ­γεί άλλο κλίμα. Μόνο που δυ­στυ­χώς η φτώ­χεια είναι εδώ και δεν εξω­ρα­ΐ­ζε­ται. Με όσα ανέ­φε­ρε το Ελ­λη­νι­κό Δί­κτυο για την Κα­τα­πο­λέ­μη­ση της Φτώ­χειας «πα­τώ­ντας» στα δε­δο­μέ­να της ΕΛ­ΣΤΑΤ, η Ελ­λά­δα είναι η δεύ­τε­ρη χώρα, μετά τη Βουλ­γα­ρία, με τα με­γα­λύ­τε­ρα πο­σο­στά πλη­θυ­σμού σε κίν­δυ­νο φτώ­χειας ή κοι­νω­νι­κού απο­κλει­σμού. Σε δεινή οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση βρί­σκο­νται σχε­δόν 7 στους 10 Έλ­λη­νες. Σύμ­φω­να δε με στοι­χεία του ΟΟΣΑ, τα οποία πα­ρα­θέ­τει ο ΣΕΒ, το 68,3% του πλη­θυ­σμού ζει κοντά στο όριο της φτώ­χειας. Συ­γκε­κρι­μέ­να το 12,9% έχει ει­σό­δη­μα κάτω από το όριο της φτώ­χειας και το 55,4% είναι οι­κο­νο­μι­κά ευά­λω­το. Πρα­κτι­κά, κάτι τέ­τοιο ση­μαί­νει ότι ανά πάσα στιγ­μή μπο­ρεί να βρε­θεί κάτω από το όριο της φτώ­χειας, αφού δεν έχει απο­τα­μιεύ­σεις που μπο­ρούν να τον συ­ντη­ρή­σουν για πε­ρισ­σό­τε­ρο από τρεις μήνες. Ήτοι οι κα­τα­θέ­σεις του στην τρά­πε­ζα είναι λι­γό­τε­ρες από 1.000 ευρώ. Τα στοι­χεία αυτά δεν μπο­ρούν να απο­τυ­πώ­σουν όλες τις δια­στά­σεις της φτώ­χειας ούτε το τι συμ­βαί­νει σε όλες τις ευά­λω­τες ομά­δες και στον φτω­χό­τε­ρο γε­νι­κό πλη­θυ­σμό. Η κοι­νω­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα άλ­λω­στε είναι πά­ντο­τε δια­φο­ρε­τι­κή από τους αριθ­μούς και τις στα­τι­στι­κές. Η ανα­φο­ρά επο­μέ­νως μπο­ρεί να προ­σφέ­ρει μόνο μια εν­δει­κτι­κή ει­κό­να φω­τί­ζο­ντας όψεις της φτώ­χειας. Μόνο μια επί­μο­νη και ευαί­σθη­τη ματιά για το πώς ζουν και πώς νοιώ­θουν οι άν­θρω­ποι γύρω μας, μπο­ρεί να μας κα­θο­δη­γή­σει στο να κα­τα­νο­ή­σου­με το τι πραγ­μα­τι­κά συμ­βαί­νει. Και κά­ποιοι μάλ­λον αδυ­να­τούν να το κα­τα­νο­ή­σου, ζώ­ντας στο μι­κρό­κο­σμο τους.