Στη Ρόδο ο γνωστός συγγραφέας Π. Τατσόπουλος

Για την πα­ρου­σί­α­ση του νέου βι­βλί­ου του με τίτλο «Γκα­γκά­ριν – Ο κό­σμος από χα­μη­λά» (Εκ­δό­σεις – Οξύ), βρέ­θη­κε χτες στην Ρόδο, κα­λε­σμέ­νος από το Διε­θνές Κέ­ντρο Συγ­γρα­φέ­ων και Με­τα­φρα­στών Ρόδου, ο γνω­στός συγ­γρα­φέ­ας κ. Πέ­τρος Τα­τσό­που­λος.

Απο­φεύ­γο­ντας οποια­δή­πο­τε πο­λι­τι­κή το­πο­θέ­τη­ση, ο κ. Τα­τσό­που­λος μί­λη­σε για το βι­βλίο του, το οποίο απο­τε­λεί ένα αφή­γη­μα για την cult ιστο­ρία της με­τα­πο­λε­μι­κής Ελ­λά­δας,.

«Είναι η πρώτη φορά που πα­ρου­σιά­ζω βι­βλίο στη Ρόδο, ελ­πί­ζω να είναι…. γουρ­λί­δι­κη. Ωστό­σο έχω ευ­χά­ρι­στες ανα­μνή­σεις από αυτό τον τόπο. Είναι το τε­λευ­ταίο μου βι­βλίο, το οποίο άρ­χι­σα να γράφω το 2010 και το τέ­λειω­σα φέτος το κα­λο­καί­ρι. Με απα­σχό­λη­σε πάρα πολύ, διότι ένα πολύ με­γά­λο μέρος του βι­βλί­ου έπρε­πε να το αφιε­ρώ­σω στην έρευ­να για να βρω το υλικό. Όλα όσα πε­ρι­γρά­φο­νται στο βι­βλίο είναι πραγ­μα­τι­κά. Στα ελ­λη­νι­κά δεν είναι τόσο δια­δε­δο­μέ­νος ο όρος non-fiction novel (μη-μυ­θο­πλα­στι­κό μυ­θι­στό­ρη­μα). Πρό­κει­ται για ένα αφή­γη­μα που έχει γρα­φτεί υπό τον τύπο μυ­θι­στο­ρή­μα­τος αλλά με πραγ­μα­τι­κό υλικό» δή­λω­σε ο συγ­γρα­φέ­ας.

Όπως είπε, επει­δή ο τί­τλος του βι­βλί­ου, πα­ρα­πέ­μπει στον Γιού­ρι Γκα­γκά­ριν, όλοι θα πε­ρί­με­ναν έναν τίτλο κάτι σαν ‘Ο κό­σμος από ψηλά’ γιατί ήταν ο πρώ­τος κο­σμο­ναύ­της στην ιστο­ρία της αν­θρω­πό­τη­τας που πήγε στο διά­στη­μα, το 1961. Ωστό­σο, ένας από τους κύ­ριους λό­γους που επι­λέ­χθη­κε ήταν ότι ο σο­βιε­τι­κός κο­σμο­ναύ­της, ήταν πολύ κο­ντός και είχε ύψος μόλις 1,57 μ!

«Αυτός ο άν­θρω­πος που έβλε­πε τον κόσμο από τόσο χα­μη­λά, ήταν εκεί­νος που είδε τε­λι­κά τον κόσμο από τόσο…. ψηλά! Αυτό δεν είναι όμως το μόνο πα­ρά­δο­ξο στην ιστο­ρία του Γκα­γκά­ριν. Διότι εκεί­νος ήρθε δέκα μήνες μετά στην Ελ­λά­δα, ως πρε­σβευ­τής ει­ρή­νης στις 12 Φε­βρουα­ρί­ου του 1962, θέ­λο­ντας να μας κα­θη­συ­χά­σει ότι ο Νι­κή­τα Χρου­τσόφ, τότε γ.γ. του ΚΚΕ της Σο­βιε­τι­κής Ένω­σης, δεν επρό­κει­το να ρίξει πυ­ρη­νι­κά όπλα πάνω στην Ακρό­πο­λη, όπως είχε απει­λή­σει ότι θα κάνει από την στιγ­μή που η Ελ­λά­δα ήταν απο­θή­κη για πυ­ρη­νι­κά όπλα του ΝΑΤΟ. Ταυ­τό­χρο­να, ο κ. Γκα­γκά­ριν ήθελε να δια­φη­μί­σει το σο­βιε­τι­κό μο­ντέ­λο της επο­χής που μπο­ρού­σε να με­τα­τρέ­ψει συ­νη­θι­σμέ­να αγρο­τό­παι­δα. Από εκεί και πέρα, υπήρ­ξε μια σειρά από πα­ρε­νέρ­γειες, τις οποί­ες ούτε ο Γκα­γκά­ριν φα­ντα­ζό­ταν, ούτε η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση του Κων­στα­ντί­νου Κα­ρα­μαν­λή εκεί­νο τον καιρό φα­ντα­ζό­ταν, διότι έμπλε­ξε με αντι­κυ­βερ­νη­τι­κές δια­δη­λώ­σεις κ.λπ. Ο ίδιος ο Γκα­γκά­ριν το μόνο που γνώ­ρι­ζε από την Ελ­λά­δα, ήταν μόνον τον Ίκαρο και τον Μα­νώ­λη Γλέζο (επει­δή τότε ήταν γραμ­μα­τό­ση­μο)».

Σε μια σειρά από αλυ­σι­δω­τές αντι­δρά­σεις, αρ­κε­τές δε­κα­ε­τί­ες αρ­γό­τε­ρα, ο γιος του γνω­στού Χάρρυ Κλυν –Νι­κό­λας Τρια­ντα­φυλ­λί­δης, δη­μιούρ­γη­σε ένα μα­γα­ζί για τον Γκα­γκά­ριν στην οδό Λιο­σί­ων ως έναν πόλο έλξης για τους αν­θρώ­πους ενός πο­λι­τι­σμού, πα­ρα­γνω­ρι­σμέ­νου. Το μα­γα­ζί αυτό στη Λιο­σί­ων, που διορ­γα­νώ­νει τα cult festival κάθε χρόνο εδώ και δέκα-δώ­δε­κα χρό­νια είναι ένας πόλος έλξης που συ­σπει­ρώ­νει και απε­νο­χο­ποιεί μια ολό­κλη­ρη γενιά η οποία βρί­σκει σε αυτά τα έργα της κουλ­τού­ρας (μου­σι­κά, κι­νη­μα­το­γρα­φι­κά ή άλλα) κά­ποιες ποιο­τι­κές ή συ­ναι­σθη­μα­τι­κές αρε­τές, δια­σκε­δά­ζει μ’ αυτά και ψυ­χα­γω­γεί­ται.

«Υπάρ­χει η επί­ση­μη ιστο­ρία, η αυ­στη­ρά πο­λι­τι­κή ιστο­ρία την οποία δι­δα­σκό­μα­στε στα σχο­λεία που ονο­μά­ζου­με ‘μακρο-ιστο­ρία’. Δεν υπάρ­χουν όμως στοι­χεία της ‘μικρο-ιστο­ρί­ας’, που πολ­λές φορές δια­μορ­φώ­νουν την συ­νεί­δη­ση και την ταυ­τό­τη­τα ενός λαού. Υπάρ­χουν ορι­σμέ­νες ‘αντι­συμ­βα­τι­κές’ φι­γού­ρες που επι­κά­λυ­ψαν αντί­στοι­χες της επί­ση­μης ιστο­ρί­ας. Είμαι βέ­βαιος πώς αν βγεί­τε να ρω­τή­σε­τε τους ση­με­ρι­νούς ει­κο­σι­πε­ντά­ρη­δες αν ξέ­ρουν, για πα­ρά­δειγ­μα, τον Γε­ώρ­γιο Αθα­να­σιά­δη-Νόβα (που έχει μεί­νει στην ιστο­ρία ως ο πρώ­τος ‘Πρω­θυ­πουρ­γός της Απο­στα­σί­ας’) ή τον Κώστα Γκου­σγκού­νη, τα απο­τε­λέ­σμα­τα θα είναι συ­ντρι­πτι­κά υπέρ του δεύ­τε­ρου, τον πρώτο μπο­ρεί να μην τον γνω­ρί­ζει κα­νείς. Υπάρ­χει, λοι­πόν, μια ιστο­ρία των τε­λευ­ταί­ων 70 χρό­νων, που δεν έχει ει­πω­θεί και είναι εξαι­ρε­τι­κά εν­δια­φέ­ρου­σα. Αυτό που προ­σπα­θώ στο βι­βλίο είναι να απο­τε­λεί ένα ευ­χά­ρι­στο ανά­γνω­σμα» δή­λω­σε ο Τα­τσό­που­λος.

Το βι­βλίο του κ. Τα­τσό­που­λου με τίτλο «Γκα­γκά­ριν – Ο κό­σμος από χα­μη­λά», κυ­κλο­φο­ρεί από τις Εκ­δό­σεις – Οξύ και επρό­κει­το να πα­ρου­σια­στεί χθες βράδυ, στη νέα πτέ­ρυ­γα του Νε­στο­ρι­δεί­ου Με­λά­θρου.