ΕΣΕΕ: Δέκα προτάσεις για το ασφαλιστικό των ελεύθερων επαγγελματιών

Δέκα προ­τά­σεις για την ανα­μόρ­φωση του ασφα­λι­στι­κού των ελεύ­θε­ρων επαγ­γελ­μα­τιών κατα­θέ­τει η ΕΣΕΕ.

Εάν επι­θυ­μούμε μία πραγ­μα­τική ανα­μόρ­φωση του ασφα­λι­στι­κού με σημείο ανα­φο­ράς την επί­δειξη σεβα­σμού στη “διαδοχή των γενεών”, οφεί­λουμε από ένα προ­βλη­μα­τικό ανα­δια­νε­μη­τικό ασφα­λι­στικό σύστημα, να πάμε σε ένα περισ­σό­τερο αντα­πο­δο­τικό, ενώ υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι οι έμποροι ουδέ­ποτε ήταν οι ευνο­ού­με­νοι, του απο­τυ­χη­μέ­νου ασφα­λι­στι­κού συστή­μα­τος της χώρας μας. Υπό αυτό το πρίσμα, οι προ­τά­σεις που ακο­λου­θούν συμπυ­κνώ­νουν πάγια αιτή­ματα του εμπο­ρι­κού κόσμου που μπορούν να συν­δρά­μουν στην εξο­μά­λυνση χρόνιων προ­βλη­μά­των ασφα­λι­στι­κού περιε­χο­μέ­νου, με σημείο ανα­φο­ράς τον ΟΑΕΕ.

Πιο συγκε­κρι­μένα η ΕΣΕΕ προ­τεί­νει:

1. Όλοι οι ελεύ­θε­ροι επαγ­γελ­μα­τίες πρέπει να ασφα­λί­ζο­νται υπο­χρε­ω­τικά στον ΟΑΕΕ και όχι σε άλλους ασφα­λι­στι­κούς οργα­νι­σμούς, με επι­βε­βλη­μένη την ανάγκη δημιουρ­γίας μίας χαμηλής κατη­γο­ρίας “εισόδου” και “εξόδου”. Όπως επίσης και όλοι οι ελεύ­θε­ροι επαγ­γελ­μα­τίες που σήμερα δρα­στη­ριο­ποιού­νται στην περι­φέ­ρεια και ειδι­κό­τερα στις περιο­χές κάτω των 2.000 κατοί­κων και στα νησιά, όπως και οι νεοει­σερ­χό­με­νοι επι­χει­ρη­μα­τίες, ενώ στην κατη­γο­ρία εξόδου όσοι έχουν συμπλη­ρώ­σει τον ασφα­λι­στικό τους βίο.

2. Σε περί­πτωση ηλι­κια­κής παρέ­κτα­σης του χρόνου εξόδου από το επάγ­γελμα και για να απο­φευ­χθούν οι αδικίες απέ­να­ντι στους παλαιούς ασφα­λι­σμέ­νους με ώριμα συντα­ξιο­δο­τικά δικαιώ­ματα αλλά όχι με την απαι­τού­μενη ηλικία, πρέπει μετά την ωρί­μανση των δικαιω­μά­των τους, να τους δοθεί η δυνα­τό­τητα ελεύ­θε­ρης επι­λο­γής ασφα­λι­στι­κής κατη­γο­ρίας.

3. Ειδικά για τους αυτο­α­πα­σχο­λού­με­νους, ασφα­λι­σμέ­νους στον ΟΑΕΕ, όπως έχει ήδη προ­τα­θεί και στο παρελ­θόν από την ΕΣΕΕ η ελεύ­θερη επιλογή των υπο­χρε­ω­τι­κών κλι­μά­κων τεκ­μαρ­τών ασφα­λι­στέων απο­δο­χών συνιστά την πλέον ενδε­δειγ­μένη λύση.

4. Στον ΟΑΕΕ είναι σκόπιμο, εκτός από το βασικό ποσό μιας “χαμηλής” κατη­γο­ρίας, να επι­κρα­τή­σει η βούληση, ώστε οι εισφο­ρές να συν­δε­θούν με το πραγ­μα­τικό εισό­δημα, δηλαδή τον τζίρο της επι­χεί­ρη­σης και όχι με τα έτη ασφά­λι­σης στο φορέα.

5. Πρέπει, επίσης να ληφθεί μέριμνα για τις εποχικά λει­τουρ­γού­σες επι­χει­ρή­σεις, αφού δεν είναι δυνατόν ένας επι­χει­ρη­μα­τίας που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται ορι­σμέ­νους μήνες το χρόνο και τον υπό­λοιπο βρί­σκε­ται σε αδρά­νεια να κατα­τάσ­σε­ται καθ’ όλο το έτος στην ίδια κατη­γο­ρία. Η Συνο­μο­σπον­δία βρί­σκε­ται στη διάθεση του Υπουρ­γείου Εργα­σίας, Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης και Κοι­νω­νι­κής Αλλη­λεγ­γύης, για την από κοινού δια­μόρ­φωση ασφαλών κρι­τη­ρίων καθο­ρι­σμού των εποχικά δρα­στη­ριο­ποιού­με­νων επι­χει­ρη­μα­τιών, οι οποίοι στην συνέ­χεια θα απο­κτούν το δικαί­ωμα εισόδου στην προ­α­να­φερ­θείσα χαμη­λό­τερη ασφα­λι­στική κατη­γο­ρία του ΟΑΕΕ.

6. Εάν ποτέ επι­λε­γεί το σενάριο της πλήρους ενο­ποί­η­σης όλων των ταμείων σε εκείνα του ΟΑΕΕ και του ΙΚΑ, θα πρέπει να υπάρχει στενή συνερ­γα­σία με τους αρμό­διους κρα­τι­κούς φορείς προ­κει­μέ­νου να τεθούν ασφαλή κρι­τή­ρια καθο­ρι­σμού των εισφο­ρών. Παράλ­ληλα, ως βάση υπο­λο­γι­σμού της σύντα­ξης θα πρέπει να λαμ­βά­νε­ται το σύνολο των εισφο­ρών του ασφα­λι­σμέ­νου καθόλη τη διάρ­κεια του ασφα­λι­στι­κού του βίου.

7. Κρί­νε­ται ως απα­ραί­τητη η μετε­ξέ­λιξη του ΙΚΑ σε ένα και μόνο εθνικό φορέα κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης, ο οποίος θα συμπε­ρι­λά­βει όλους τους φορείς κύριας, επι­κου­ρι­κής ασφά­λι­σης και εφάπαξ παροχών, με ενιαί­ους κανόνες και χωρίς εξαι­ρέ­σεις.

8. Όλες οι ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές θα πρέπει να προ­σαρ­μο­στούν στα πρότυπα του ΙΚΑ, όπου υπο­λο­γί­ζο­νται επί των απο­δο­χών που κατα­βάλ­λο­νται από τον εργο­δότη και τον εργα­ζό­μενο, ανε­ξάρ­τητα εάν αυτή η εξέλιξη σημα­το­δο­τή­σει την αύξηση σε κάποια ταμεία και τη μείωση σε κάποια άλλα.

9. Η Συνο­μο­σπον­δία είναι θετικά δια­κεί­μενη στην προ­ο­πτική είσπρα­ξης των ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών μέσω του TAXISNET, εφόσον θα υιο­θε­τη­θεί μία ενο­ποι­η­μένη και σαφώς προσ­διο­ρι­σμένη δια­δι­κα­σία. Το ποσοστό χρέωσης σε κάθε από­δειξη υπέρ της κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης για δημιουρ­γία απο­θε­μα­τι­κού, είναι κάτι έχει ήδη προ­τα­θεί από τους εκπρο­σώ­πους του φορέα, με τη προ­ϋ­πό­θεση ότι θα συγκε­ντρώ­νε­ται, θα εκκα­θα­ρί­ζε­ται, θα απο­δί­δε­ται, αλλά και θα εκπί­πτει ως δαπάνη της επι­χεί­ρη­σης.

10. Θα πρέπει επι­τέ­λους να ανα­λη­φθούν και να επι­σπευ­στούν πρω­το­βου­λίες ανα­φο­ρικά με την περαι­τέρω συρ­ρί­κνωση του μη μισθο­λο­γι­κού κόστους, προ­κει­μέ­νου να εξα­σθε­νί­σει το κίνητρο της εισφο­ρο­δια­φυ­γής.

Τέλος, ανα­φο­ρικά με το πόρισμα της Επι­τρο­πής όπου προ­δια­γρά­φε­ται η ανα­γκαιό­τητα σύστα­σης ενός απο­θε­μα­τι­κού, προ­κει­μέ­νου να αντι­με­τω­πι­στούν τα πιθανά ελλείμ­ματα, μέσω θέσπι­σης ενός επι­πλέον φόρου (π.χ. στο εισό­δημα ή στην περιου­σία), φαί­νε­ται ότι εκείνοι που θα κληθούν να σηκώ­σουν το βάρος είναι οι λαμ­βά­νο­ντες υψηλές συντά­ξεις.

Πρό­κει­ται για μία απλου­στευ­τική ερμη­νεία, καθώς δε συνε­κτι­μά­ται το γεγονός πως οι συγκε­κρι­μέ­νοι ασφα­λι­σμέ­νοι έχουν κατά τη διάρ­κεια του επαγ­γελ­μα­τι­κού τους βίου πλη­ρώ­σει αρκετά υψηλά εισφο­ρές, τονίζει η ΕΣΕΕ.

ΑΠΕ-ΜΠΕ