Στο προσκήνιο τα δάνεια σε ελβετικό φράγκο

της Νένας Μαλ­λιά­ρα

Στο προ­σκή­νιο έρ­χε­ται πάλι η υπό­θε­ση των δα­νεί­ων που έχουν συ­να­φθεί σε ελ­βε­τι­κό φρά­γκο, ύστε­ρα από τη χθε­σι­νή από­φα­ση του Ευ­ρω­παϊ­κού Δι­κα­στη­ρί­ου για την υπο­χρέ­ω­ση των τρα­πε­ζών να πα­ρέ­χουν εν­δε­λε­χή πλη­ρο­φό­ρη­ση στους δα­νειο­λή­πτες για την ανά­λη­ψη συ­ναλ­λαγ­μα­τι­κών κιν­δύ­νων.

Σύμ­φω­να με την από­φα­ση την οποία δη­μο­σί­ευ­σε χθες το Capital.gr, το Ευ­ρω­παϊ­κό Δι­κα­στή­ριο  απο­φάν­θη­κε πως όταν ένα χρη­μα­το­πι­στω­τι­κό ίδρυ­μα χο­ρη­γεί δά­νειο σε ξένο νό­μι­σμα, πρέ­πει να πα­ρέ­χει στον δα­νειο­λή­πτη επαρ­κή πλη­ρο­φό­ρη­ση ώστε αυτός να είναι σε θέση να λάβει συ­νε­τή και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νη από­φα­ση.

Η ανω­τέ­ρω εξέ­λι­ξη έρ­χε­ται για την ελ­λη­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα τη στιγ­μή που ανα­μέ­νε­ται να εκ­δι­κα­στεί η συλ­λο­γι­κή αγωγή στο Εφε­τείο 2.300 δα­νειο­λη­πτών σε ελ­βε­τι­κό φρά­γκο. Οι ελ­λη­νι­κές τρά­πε­ζες έχουν χάσει, αλλά και έχουν κερ­δί­σει αρ­κε­τές δι­κα­στι­κές προ­σφυ­γές δα­νειο­λη­πτών σε ελ­βε­τι­κό φρά­γκο.

Ωστό­σο, η πρό­σφα­τη από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Αθη­νών επί της ανω­τέ­ρω συλ­λο­γι­κής αγω­γής που δέ­χθη­κε το σκε­πτι­κό συλ­λο­γι­κής αγω­γής Ενώ­σε­ων Κα­τα­να­λω­τών και του Συλ­λό­γου Δα­νειο­λη­πτών Ελ­βε­τι­κού Φρά­γκου, απο­τε­λεί με­γά­λο “αγκά­θι” για τις τρά­πε­ζες. Και αυτό όχι μόνο γιατί είναι συλ­λο­γι­κή, αλλά επί­σης καλά στοι­χειο­θε­τη­μέ­νη, εντάσ­σο­ντας τα δά­νεια σε ελ­βε­τι­κό φρά­γκο στην κα­τη­γο­ρία των επεν­δυ­τι­κών προ­ϊ­ό­ντων.

Οι πα­ρα­δο­χές του δι­κα­στη­ρί­ου που οδή­γη­σαν στη θε­τι­κή έκ­βα­ση για τους δα­νειο­λή­πτες ανα­φέ­ρουν ότι οι συμ­βά­σεις αυτές δεν ήταν συ­νη­θι­σμέ­νες, έφε­ραν έντο­νο το στοι­χείο του επεν­δυ­τι­κού εγ­χει­ρή­μα­τος, η δε τα­κτι­κή ενη­μέ­ρω­σης από πλευ­ράς τρα­πε­ζών δεν πλη­ρού­σε το ανα­γκαίο πλαί­σιο ενη­μέ­ρω­σης και τις ασφα­λι­στι­κές δι­κλεί­δες.

Η από­φα­ση του Ευ­ρω­παϊ­κού Δι­κα­στη­ρί­ου

Η από­φα­ση του Ευ­ρω­δι­κα­στη­ρί­ου εκ­δό­θη­κε με αφορ­μή το ότι κατά τα έτη 2007 και 2008, ρου­μα­νι­κές τρά­πε­ζες συ­νή­ψαν δα­νεια­κές συμ­βά­σεις σε ελ­βε­τι­κό φρά­γκο, για την από­κτη­ση – από ιδιώ­τες – ακι­νή­των, την ανα­χρη­μα­το­δό­τη­ση άλλων δα­νεί­ων ή την κά­λυ­ψη προ­σω­πι­κών ανα­γκών.  Βάσει των συμ­βά­σε­ων δα­νεί­ου, οι δα­νειο­λή­πτες υπο­χρε­ού­νταν να εξο­φλούν τις μη­νιαί­ες δό­σεις του δα­νεί­ου σε ελ­βε­τι­κά φρά­γκα, και δέ­χθη­καν να ανα­λά­βουν τον κίν­δυ­νο που αφο­ρού­σε τις εν­δε­χό­με­νες δια­κυ­μάν­σεις της συ­ναλ­λαγ­μα­τι­κής ισο­τι­μί­ας του ρου­μα­νι­κού λέι ένα­ντι του ελ­βε­τι­κού φρά­γκου.

Εν συ­νε­χεία, η συ­ναλ­λαγ­μα­τι­κή ισο­τι­μία με­τα­βλή­θη­κε ση­μα­ντι­κά εις βάρος των δα­νειο­λη­πτών. Οι τε­λευ­ταί­οι προ­σέ­φυ­γαν στα ρου­μα­νι­κά δι­κα­στή­ρια, ζη­τώ­ντας τους να κρί­νουν ότι η ρήτρα κατά την οποία το δά­νειο πρέ­πει να εξο­φλη­θεί σε ελ­βε­τι­κά φρά­γκα χωρίς να λαμ­βά­νε­ται υπόψη η ζημία την οποία εν­δέ­χε­ται να υπο­στούν οι δα­νειο­λή­πτες, λόγω του συ­ναλ­λαγ­μα­τι­κού κιν­δύ­νου συ­νι­στά κα­τα­χρη­στι­κή ρήτρα η οποία δεν τους δε­σμεύ­ει, σύμ­φω­να με τα προ­βλε­πό­με­να σε οδη­γία της ΕΕ. Οι δα­νειο­λή­πτες επι­ση­μαί­νουν, με­τα­ξύ άλλων, ότι, κατά τη σύ­να­ψη των συμ­βά­σε­ων, η τρά­πε­ζα πα­ρου­σί­α­σε το προ­ϊ­όν της κατά τρόπο με­ρο­λη­πτι­κό, υπερ­το­νί­ζο­ντας τα οφέλη που οι δα­νειο­λή­πτες μπο­ρού­σαν να αντλή­σουν από αυτό, χωρίς ωστό­σο να επι­ση­μά­νει τους δυ­νη­τι­κούς κιν­δύ­νους καθώς και την πι­θα­νό­τη­τα επε­λεύ­σε­ώς τους.

Στην από­φα­σή του το Ευ­ρω­παϊ­κό Δι­κα­στή­ριο, ανα­φέ­ρει ότι “αφε­νός, ο δα­νειο­λή­πτης πρέ­πει να ενη­με­ρώ­νε­ται σαφώς για το ότι, συ­νά­πτο­ντας σύμ­βα­ση δα­νεί­ου σε ξένο νό­μι­σμα, εκτί­θε­ται σε ορι­σμέ­νο συ­ναλ­λαγ­μα­τι­κό κίν­δυ­νο στον οποίο εν­δέ­χε­ται να δυ­σκο­λευ­τεί οι­κο­νο­μι­κά να αντε­πε­ξέλ­θει σε πε­ρί­πτω­ση υπο­τι­μή­σε­ως του νο­μί­σμα­τος στο οποίο λαμ­βά­νει τα ει­σο­δή­μα­τά του. Αφε­τέ­ρου, η τρά­πε­ζα πρέ­πει να εκ­θέ­τει τις δυ­νη­τι­κές δια­κυ­μάν­σεις των συ­ναλ­λαγ­μα­τι­κών ισο­τι­μιών και τους κιν­δύ­νους που ενέ­χει η σύ­να­ψη δα­νεί­ου σε ξένο νό­μι­σμα, ιδίως στην πε­ρί­πτω­ση που ο δα­νειο­λή­πτης δεν λαμ­βά­νει τα ει­σο­δή­μα­τά του στο εν λόγω ξένο νό­μι­σμα”.

Ωστό­σο, το Ευ­ρω­παϊ­κό Δι­κα­στή­ριο επι­ση­μαί­νει ότι, στην πε­ρί­πτω­ση που η τρά­πε­ζα δεν έχει εκ­πλη­ρώ­σει τις υπο­χρε­ώ­σεις της και, επο­μέ­νως, δύ­να­ται να εξε­τα­στεί ο κα­τα­χρη­στι­κός χα­ρα­κτή­ρας της επί­δι­κης ρή­τρας, ενα­πό­κει­ται στον εθνι­κό δι­κα­στή να αξιο­λο­γή­σει, αφε­νός, την εν­δε­χό­με­νη μη συμ­μόρ­φω­ση με την απαί­τη­ση περί καλής πί­στης και, αφε­τέ­ρου, την ύπαρ­ξη εν­δε­χό­με­νης ση­μα­ντι­κής ανι­σορ­ρο­πί­ας με­τα­ξύ των συμ­βαλ­λο­μέ­νων.