Θλίψη!

Για το κύμα κανι­βα­λι­σμού, που σάρωσε από «πρό­θυ­μες» ομάδες κρούσης τα σόσιαλ μίντια, τι να πει κανείς; Θλίψη! Σε αυτό το παι­χνίδι που κυριαρ­χεί η ιδε­ο­λη­ψία και η δημιουρ­γία εντυ­πώ­σεων από τις πολι­τι­κές δυνά­μεις, οι δημο­κρα­τι­κοί πολίτες πρέπει να είναι πολύ συγκρα­τη­μέ­νοι στις εκδη­λώ­σεις τους ακόμα κι όταν το θέμα αφορά τραγικά γεγο­νότα όπως ο θάνατος του παιδιού στη νησίδα στον Έβρο. Είναι όντως δυσά­ρε­στο να πεθαί­νει αβο­ή­θητο, από τσί­μπημα σκορ­πιού, ένα παιδί πέντε ετών. Δεν είναι η πρώτη τραγική περί­πτωση με απώλεια ζωής πρό­σφυγα ή μετα­νά­στη που ανα­ζη­τεί έξοδο από τον εφιάλτη που ζούσε. Και δυστυ­χώς, δεν θα είναι η τελευ­ταία. Μπροστά λοιπόν, σε αυτή τη δρα­μα­τική πτυχή της ανθρώ­πι­νης ιστο­ρίας, το μόνο που δεν πρέπει να κάνουμε ως κοι­νω­νία, ειδικά όσοι έχουν τη δυνα­τό­τητα ή και την ισχύ να παρέμ­βουν, είναι το να ριχνό­μα­στε σε αρένα αλλη­λο­ε­ξό­ντω­σης