Η Δικαιοσύνη κατά παραγγελία, ανοιχτά και τις βραδινές ώρες

Επί δύο ολό­κληρα χρόνια η δημο­τική αρχή της Ρόδου αντι­με­τώ­πιζε τη Δικαιο­σύνη σαν ενο­χλη­τικό γείτονα. Η Εισαγ­γε­λέας καλού­νταν να περάσει από το Δημαρ­χείο «αν θέλει», ο Αντει­σαγ­γε­λέας βαφτί­στηκε «υπάλ­λη­λος» που ενο­χλεί­ται από τη μουσική, η προϊ­στα­μένη της Εισαγ­γε­λίας έγινε «κυρία Μέρη» σκέτο, και ο δήμαρ­χος Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης έφτασε να απο­μα­κρύ­νε­ται από εισαγ­γε­λικό γραφείο με τη συν­δρομή δικα­στι­κού αστυ­νο­μι­κού.

Και ξαφνικά, καλο­καίρι του 2026, η φώτιση: η ίδια Δικαιο­σύνη που χθες ήταν για ειρω­νείες, σήμερα απο­δει­κνύ­ε­ται εξαι­ρε­τικά χρήσιμη. Μήνυση στην εφη­με­ρίδα για μια φωτο­ρε­α­λι­στική εικόνα, πρόταση στη ΔΕΥΑΡ να μηνύ­σουν και τα 11 μέλη ατο­μι­κώς τον περι­φε­ρειάρχη Γιώργο Χατζη­μάρκο για δηλώ­σεις, έγκληση του κ. Βαγια­νού κατά του Στέργου Στάγκα επειδή μίλησε για τα οικο­νο­μικά της επι­χεί­ρη­σης.

Η εξουσία που έχει απα­ντή­σεις τις δίνει. Η εξουσία που δεν έχει, στέλνει κλη­τή­ρες. Και όταν μια δημο­τική αρχή θυμάται τα δικα­στή­ρια μόνο όταν θέλει να κλείσει στόματα, ουσια­στικά ομο­λο­γεί τι ακριβώς την πονάει: όχι οι εικόνες, αλλά η πραγ­μα­τι­κό­τητα που απο­τυ­πώ­νουν.

Η Δικαιο­σύνη πάντως δεν λει­τουρ­γεί με ωράριο εξυ­πη­ρέ­τη­σης δημάρ­χων, και ο δρόμος προς τις αίθου­σές της έχει, κακά τα ψέματα, διπλή κατεύ­θυνση.