Ο Βαρουφάκης αποκαλύπτει: Είχαμε προτείνει εναλλακτική λύση για το ταμείο ιδιωτικοποιήσεων

Απο­κά­λυψη “βόμβα” έκανε ο Γιάνης Βαρου­φά­κης με άρθρο του στην ιστο­σε­λίδα Project Syndicate, λέγο­ντας ότι στις 19 Ιουνίου πρό­τεινε στους δανει­στές τη δημιουρ­γία ταμείου ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεων, ως μέρους εγγρά­φου του με τίτλο «Τερ­μα­τί­ζο­ντας την ελλη­νική κρίση».

Ο πρώην υπουρ­γός αναλύει πως θα λει­τουρ­γούσε το Ταμείο που πρό­τεινε η ελλη­νική πλευρά το οποίο θα μπο­ρούσε να μετα­τρα­πεί σε ολο­κλη­ρω­μένη Ανα­πτυ­ξιακή Τράπεζα,

Ο κ. Βαρου­φά­κης επι­ση­μαί­νει ότι η πρόταση του “αντι­με­τω­πί­στηκε με εκκω­φα­ντική σιωπή”. Αντί­θετα, σημειώ­νει, “όταν οι δυνά­μεις συνει­δη­το­ποί­η­σαν ότι η ελλη­νική κυβέρ­νηση ήταν έτοιμη να συν­θη­κο­λο­γή­σει πλήρως με τις απαι­τή­σεις της τρόικας, έκριναν σκόπιμο να επι­βά­λουν στην Ελλάδα το μειω­τικό, αφά­ντα­στο και ολέθριο μοντέλο Treuhand” που εφαρ­μό­στηκε στη Γερ­μα­νία μετά την πτώση του Βερο­λί­νου.

Δια­βά­στε ανα­λυ­τικά το άρθρο του:

Στις 12 Ιουλίου, η Σύνοδος των ηγετών της ευρω­ζώ­νης υπα­γό­ρευσε τους όρους παρά­δο­σης στον Ελληνα πρω­θυ­πουργό, Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος, τρο­μο­κρα­τη­μέ­νος από τις εναλ­λα­κτι­κές, τους απο­δέ­χθηκε όλους. Ενας από αυτούς τους όρους αφο­ρούσε στη διάθεση των υπoλοίπων περιου­σια­κών στοι­χείων του ελλη­νι­κού δημο­σίου.

Οι ηγέτες της ευρω­ζώ­νης ζήτησαν να μετα­φερ­θούν τα ελλη­νικά περιου­σιακά στοι­χεία σε ένα τύπου Treuhand ταμείο- ένα όχημα παρό­μοιο με αυτό που είχε χρη­σι­μο­ποι­η­θεί μετά από την πτώση του Τείχους του Βερο­λί­νου για γρή­γο­ρες ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, με μεγάλη οικο­νο­μική ζημία και κατα­στρο­φι­κές συνέ­πειες για την απα­σχό­ληση όλης της εξα­φα­νι­ζό­με­νης δημό­σιας περιου­σίας της Ανα­το­λι­κής Γερ­μα­νίας.

Αυτό το ελλη­νικό Treuhand θα είχε έδρα- περιμένετε- στο Λου­ξεμ­βούργο και θα διοι­κού­νταν από μια ομάδα επο­πτευό­μενη από τον υπουργό Οικο­νο­μι­κών της Γερ­μα­νίας, Βόλφ­γκανγκ Σόιμπλε, τον συντά­κτη αυτού του σχεδίου. Θα ολο­κλή­ρωνε τις πωλή­σεις μέσα σε τρία χρόνια. Ομως, ενώ το έργο του πρω­τό­τυ­που Treuhand συνο­δευό­ταν από τερά­στιες επεν­δύ­σεις της Δυτικής Γερ­μα­νίας σε υπο­δο­μές και μεγάλης κλί­μα­κας κοι­νω­νι­κές μετα­φο­ρές στον πλη­θυ­σμό της Ανα­το­λι­κής Γερ­μα­νίας, οι Ελληνες δεν θα λάμ­βα­ναν κανένα αντί­στοιχο όφελος οποιου­δή­ποτε είδους.

Ο Ευκλεί­δης Τσα­κα­λώ­τος που με δια­δέ­χθηκε ως υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών πριν από δύο εβδο­μά­δες, έκανε ό,τι καλύ­τερο μπο­ρούσε για να βελ­τιώ­σει τις χει­ρό­τε­ρες πτυχές του πλάνου για το ελλη­νικό Treuhand. Κατά­φερε να έχει το ταμείο την έδρα του στην Αθήνα και απέ­σπασε από τους δανει­στές (τη λεγό­μενη τρόικα των Κομι­σιόν, ΕΚΤ, ΔΝΤ) τη σημα­ντική παρα­χώ­ρηση ότι οι πωλή­σεις θα μπορούν να επε­κτα­θούν στα 30 χρόνια, αντί στα τρία. Αυτό ήταν κρίσιμο, προ­κει­μέ­νου να επι­τρα­πεί στο ελλη­νικό κράτος να κρα­τή­σει τα υπο­τι­μη­μένα περιου­σιακά στοι­χεία μέχρι να ανα­κάμ­ψει η τιμή τους από τα τρέ­χο­ντα χαμηλά επίπεδα λόγω της ύφεσης.

Αλίμονο, το ελλη­νικό Treuhand παρα­μέ­νει κάτι απεχθές και θα πρέπει να είναι στίγμα στη συνεί­δηση της Ευρώπης. Ακόμη χει­ρό­τερα, είναι μία χαμένη ευκαι­ρία.

Το πλάνο είναι πολι­τικά τοξικό, γιατί το ταμείο- παρότι θα έχει έδρα στην Ελλάδα- θα το δια­χει­ρί­ζε­ται ουσια­στικά η Τρόικα. Επίσης είναι οικο­νο­μικά επι­βλα­βές, γιατί τα έσοδα θα πάνε για την εξυ­πη­ρέ­τηση αυτού που τώρα ακόμη και το ΔΝΤ παρα­δέ­χε­ται ότι απο­τε­λεί ανε­ξό­φλητο χρέος. Και απο­τυγ­χά­νει οικο­νο­μικά, γιατί σπαταλά μία θαυ­μά­σια ευκαι­ρία για τη δημιουρ­γία στα­θε­ρο­ποι­η­τι­κών επεν­δύ­σεων προ­κει­μέ­νου να βοη­θη­θεί η αντι­με­τώ­πιση του υφε­σια­κού αντί­κτυ­που της τιμω­ρη­τι­κής δημο­σιο­νο­μι­κής εξυ­γί­αν­σης που είναι επίσης μέρος των «όρων» της Συνόδου της 12ης Ιουλίου.

Δεν χρεια­ζό­ταν να γίνει έτσι. Στις 19 Ιουνίου επι­κοι­νώ­νησα στη γερ­μα­νική κυβέρ­νηση και την τρόικα μία εναλ­λα­κτική πρόταση, ως μέρος ενός εγγρά­φου με τίτλο «Τερ­μα­τί­ζο­ντας την ελλη­νική κρίση»:

«Η ελλη­νική κυβέρ­νηση προ­τεί­νει να συν­δυά­σει τα δημόσια περιου­σιακά στοι­χεία (εξαι­ρώ­ντας αυτά που σχε­τί­ζο­νται με την ασφά­λεια της χώρας, τις δημό­σιες παροχές και την πολι­τι­στική κλη­ρο­νο­μιά) σε μία κεντρική ελέγ­χουσα εται­ρεία που θα δια­χω­ρί­ζε­ται από την κυβερ­νη­τική διοί­κηση και θα αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως νομικό πρόσωπο ιδιω­τι­κού δικαίου, υπό την αιγίδα του ελλη­νι­κού κοι­νο­βου­λίου, με στόχο τη μεγι­στο­ποί­ηση της αξίας των περιου­σια­κών στοι­χείων και τη δημιουρ­γία ρεύ­μα­τος στα­θε­ρο­ποι­η­τι­κών επεν­δύ­σεων. Το ελλη­νικό κράτος θα είναι ο μονα­δι­κός μέτοχος, αλλά δεν θα εγγυά­ται το παθη­τικό ή το χρέος της.

Η εται­ρεία θα παίζει ενεργό ρόλο στην προ­ε­τοι­μα­σία των περιου­σια­κών στοι­χείων για πώληση. Θα «εξέδιδε ένα πλήρως εγγυ­η­μένο ομόλογο στις διε­θνείς αγορές κεφα­λαίων» για να συγκε­ντρώ­σει 30-40 δισ. ευρώ τα οποία, «λαμ­βά­νο­ντας υπόψη την παρούσα αξία των περιου­σια­κών στοι­χείων» θα «επένδυε στον εκσυγ­χρο­νι­σμό και την ανα­διάρ­θρωση των περιου­σια­κών στοι­χείων υπό τη δια­χεί­ρισή της».

Το πλάνο προ­έ­βλεπε ένα επεν­δυ­τικό πρό­γραμμα 3-4 χρόνων, με απο­τέ­λε­σμα «επι­πρό­σθε­τες δαπάνες 5% του ΑΕΠ ετησίως» με τις τρέ­χου­σες μακρο­οι­κο­νο­μι­κές συν­θή­κες να σημαί­νουν «έναν θετικό πολ­λα­πλα­σια­στή ανά­πτυ­ξης πάνω από 1,5» ο οποίος «θα ενίσχυε την αύξηση του ονο­μα­στι­κού ΑΕΠ σε ένα επίπεδο πάνω από 5% για αρκετά χρόνια». Αυτό με τη σειρά του θα προ­κα­λούσε «ανά­λο­γες αυξή­σεις σε φορο­λο­γικά έσοδα» και ως εκ τούτου «θα συνέ­βαλε στη δημο­σιο­νο­μική βιω­σι­μό­τητα, ενώ θα επέ­τρεπε στην ελλη­νική κυβέρ­νηση να έχει πει­θαρ­χία επί των δαπανών χωρίς να συρ­ρι­κνώ­νει περαι­τέρω την κοι­νω­νική οικο­νο­μία».

Σε αυτό το σενάριο, το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα (που δεν περι­λαμ­βά­νει τις πλη­ρω­μές τόκων) θα επι­τύγ­χανε μεγέθη «ταχύ­τη­τας δια­φυ­γής» τόσο σε απόλυτη όσο και σε ποσο­στιαία βάση με την πάροδο του χρόνου. Ως απο­τέ­λε­σμα, στην εται­ρεία θα «χορη­γού­νταν τρα­πε­ζική άδεια» σε 1-2 χρόνια «και έτσι θα μετα­τρε­πό­ταν σε μία ολο­κλη­ρω­μένη Ανα­πτυ­ξιακή Τράπεζα, ικανή να συγκε­ντρώ­σει ιδιω­τι­κές επεν­δύ­σεις στην Ελλάδα και να μπει σε σχέδια συνερ­γα­σίας με την Ευρω­παϊκή Τράπεζα Επεν­δύ­σεων».

Η Ανα­πτυ­ξιακή Τράπεζα που προ­τεί­ναμε «θα επέ­τρεπε στην κυβέρ­νηση να δια­λέ­ξει ποια περιου­σιακά στοι­χεία θα ιδιω­τι­κο­ποιού­νταν και ποια όχι, ενώ θα εγγυό­ταν ένα μεγα­λύ­τερο αντί­κτυπο στη μείωση χρέους από τις επι­λεγ­μέ­νες ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις». Αλλωστε, «οι τιμές των περιου­σια­κών στοι­χείων θα αυξά­νο­νταν περισ­σό­τερο από το πραγ­μα­τικό ποσό που θα ξοδεύ­ο­νταν για τον εκσυγ­χρο­νι­σμό και την ανα­διάρ­θρωση, με τη βοήθεια ενός προ­γράμ­μα­τος συνερ­γα­σιών δημο­σίου και ιδιω­τι­κού τομέα, η αξία των οποίων ενι­σχύ­ε­ται ανάλογα με την πιθα­νό­τητα των μελ­λο­ντι­κών ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεων».

Η πρότασή μας αντι­με­τω­πί­στηκε με εκκω­φα­ντική σιωπή. Πιο συγκε­κρι­μένα, το Eurogroup και η τρόικα συνέ­χι­σαν να διαρ­ρέ­ουν στα διεθνή ΜΜΕ ότι οι ελλη­νι­κές αρχές δεν είχαν καμία αξιό­πι­στη και­νο­τόμα πρόταση να κάνουν, δηλαδή το συνη­θι­σμένο ρεφρέν τους. Μερικές ημέρες αργό­τερα, όταν οι δυνά­μεις συνει­δη­το­ποί­η­σαν ότι η ελλη­νική κυβέρ­νηση ήταν έτοιμη να συν­θη­κο­λο­γή­σει πλήρως με τις απαι­τή­σεις της τρόικας, έκριναν σκόπιμο να επι­βά­λουν στην Ελλάδα το μειω­τικό, αφά­ντα­στο και ολέθριο μοντέλο Treuhand.

Σε μία κρίσιμη καμπή στην ευρω­παϊκή ιστορία, η και­νο­τό­μος εναλ­λα­κτική μας πετά­χτηκε στον κάλαθο των αχρή­στων. Παρα­μέ­νει εκεί, για να την ανα­κτή­σουν άλλοι.

Σε μια κρίσιμη καμπή στην ιστορία της Ευρώπης, η και­νο­τό­μος εναλ­λα­κτική μας πετά­χτηκε στον σκου­πι­δο­τε­νεκέ. Παρα­μέ­νει εκεί για να την ανα­κτή­σουν άλλοι.

enikonomia.gr