Επιχειρήσεις στην πόρτα της εξόδου από την Ελλάδα

Αμε­τά­κλη­τες απο­φά­σεις για το μέλ­λον της πα­ρου­σί­ας τους στην Ελ­λά­δα δεί­χνει να έχει λάβει ση­μα­ντι­κός αριθ­μός επι­χει­ρή­σε­ων που πλέον ανα­ζη­τά λύ­σεις για να πε­ριο­ρί­σει , δε­δο­μέ­νων των συν­θη­κών που δια­μορ­φώ­νο­νται, το ρίσκο από την πα­ρου­σία του στην Ελ­λά­δα, και όχι απα­ραί­τη­τα για να με­τα­φέ­ρει την έδρα του εκτός συ­νό­ρων.

Σύμ­φω­να με ασφα­λείς πλη­ρο­φο­ρί­ες, τις τε­λευ­ταί­ες εβδο­μά­δας έχουν πλη­θύ­νει οι συ­ζη­τή­σεις με­γά­λων ελ­λη­νι­κών επι­χει­ρή­σε­ων με γνω­στά δι­κη­γο­ρι­κά γρα­φεία καθώς και με διε­θνείς εται­ρεί­ες πα­ρο­χής επαγ­γελ­μα­τι­κών – συμ­βου­λευ­τι­κών υπη­ρε­σιών, έχο­ντας ως αντι­κεί­με­νο την ανα­ζή­τη­ση των βέλ­τι­στων εκεί­νων λύ­σε­ων ώστε να επι­τευ­χθεί ο κατά το δυ­να­τόν με­γα­λύ­τε­ρος βαθ­μός προ­στα­σί­ας από το εν­δε­χό­με­νο νέων “απρό­ο­πτων” στην Ελ­λά­δα.

Ορ­μώ­με­νοι από το σοκ και τα πο­λι­τι­κά γε­γο­νό­τα των τε­λευ­ταί­ων τριών εβδο­μά­δων, τις επι­πτώ­σεις των capital controls στη δρα­στη­ριό­τη­τα και τη δια­κί­νη­ση των κε­φα­λαί­ων τους, αλλά και τα μη­νύ­μα­τα για την αντι­με­τώ­πι­ση της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας στη χώρα (με τε­λευ­ταίο “κρού­σμα” την άσκη­ση ποι­νι­κών διώ­ξε­ων σχε­τι­κά με την πώ­λη­ση και επα­να­μί­σθω­ση 28 ακι­νή­των του δη­μο­σί­ου μέσω του ΤΑΙ­ΠΕΔ), οι βα­σι­κοί μέ­το­χοι γνω­στών ομί­λων εμ­φα­νί­ζο­νται πλέον να έχουν εγκα­τα­λεί­ψει τις “δεύ­τε­ρες σκέ­ψεις” που κρά­τη­σαν τις δρα­στη­ριό­τη­τες τους εντός συ­νό­ρων την τε­λευ­ταία τριε­τία.

Δεν είναι κρυφό ότι τα γε­γο­νό­τα της πε­ριό­δου 2011-2012, όταν και τότε η χώρα φλέρ­τα­ρε με το Grexit, είχαν έντο­να προ­βλη­μα­τί­σει ση­μα­ντι­κό κομ­μά­τι του εγ­χώ­ριου επι­χει­ρείν. Εν τέλει, εται­ρεί­ες όπως η Coca Coca HBC, η ΦΑΓΕ, η Lykos, η Viohalco επέ­λε­ξαν να προ­χω­ρή­σουν στην υλο­ποί­η­ση των σχε­δί­ων τους για με­τοί­κη­ση εκτός Ελ­λά­δος, αν και σε επί­πε­δο προ­θέ­σε­ων ο αριθ­μός ήταν κατά πολύ με­γα­λύ­τε­ρος. Παρά τα προ­βλή­μα­τα και τα σο­βα­ρά λάθη σε επί­πε­δο δια­κυ­βέρ­νη­σης, την πε­ρί­ο­δο μέχρι τις αρχές του 2015 η οι­κο­νο­μία έδει­χνε να συ­νέρ­χε­ται και τα σχέ­δια αυτά είχαν μπει στο πε­ρι­θώ­ριο. Τώρα, όμως, η κα­τά­στα­ση είναι δια­φο­ρε­τι­κή.

Μο­ντέ­λο

Σύμ­φω­να με το ρε­πορ­τάζ, κοινή συ­νι­στα­μέ­νη των προ­τά­σε­ων που πα­ρου­σιά­ζο­νται από με­γά­λα γρα­φεία σε όσες επι­χει­ρή­σεις ανα­ζη­τούν τη θω­ρά­κι­σή τους είναι να μην επι­λέ­ξουν τη με­τα­φο­ρά της φο­ρο­λο­γι­κής τους έδρας εκτός Ελ­λά­δος, αλλά να ανα­ζη­τή­σουν δια­φο­ρε­τι­κές επι­λο­γές αξιο­ποιώ­ντας, με­τα­ξύ άλλων, το μο­ντέ­λο μιας δια­συ­νο­ρια­κής συγ­χώ­νευ­σης με απορ­ρό­φη­ση (cross border merger) και τη δια­τή­ρη­ση-λει­τουρ­γία ενός ελ­λη­νι­κού υπο­κα­τα­στή­μα­τος. Το μο­ντέ­λο αυτό έχουν ήδη επι­λέ­ξει αρ­κε­τές επι­χει­ρή­σεις, ει­σηγ­μέ­νες και μη, καθώς δια­θέ­τει, εκτός των άλλων, το πλε­ο­νέ­κτη­μα της όσο το δυ­να­τόν μι­κρό­τε­ρης “τρι­βής” με τις ελ­λη­νι­κές φο­ρο­λο­γι­κές αρχές. Υπάρ­χουν, ωστό­σο, στο τρα­πέ­ζι και άλλα μο­ντέ­λα που προ­τεί­νο­νται, με τις επι­χει­ρή­σεις να κα­λού­νται να επι­λέ­ξουν εάν, και ποία πρό­τα­ση θα υιο­θε­τή­σουν.

Να ση­μειω­θεί ότι στην πλειο­νό­τη­τά τους, όσες επι­χει­ρή­σεις εξε­τά­ζουν σο­βα­ρά να ακο­λου­θή­σουν την οδό αυτή, δεν έχουν ως κύριο ή απο­κλει­στι­κό μέ­λη­μα την απο­φυ­γή των με­γά­λων φο­ρο­λο­γι­κών βαρών που συ­νο­δεύ­ουν την συμ­φω­νία κυ­βέρ­νη­σης-πι­στω­τών. Η αύ­ξη­ση του φο­ρο­λο­γι­κού συ­ντε­λε­στή στο 29%, οι τα­κτι­κές προ­κα­τα­βο­λής φόρου και έκτα­κτων ει­σφο­ρών απο­τε­λούν σο­βα­ρούς ανα­σταλ­τι­κούς πα­ρά­γο­ντες αλλά δεν μπο­ρούν να ισο­σκε­λί­ζουν σο­βα­ρό­τε­ρα ζη­τή­μα­τα που απα­σχο­λούν το υγιές επι­χει­ρείν, όπως η αδυ­να­μία πρό­σβα­σης σε τρα­πε­ζι­κή χρη­μα­το­δό­τη­ση, το country risk, η επι­στρο­φή στην ύφεση και το γε­νι­κό­τε­ρο αντι-επεν­δυ­τι­κό κλίμα και η διαρ­κής στο­χο­ποί­η­ση της ιδιω­τι­κής πρω­το­βου­λί­ας.

Υπό το πρί­σμα αυτό, επι­κε­φα­λής με­γά­λων ομί­λων αντι­κρού­ουν τα περί “πα­τριω­τι­κού κα­θή­κο­ντος” που ει­πώ­θη­καν από κυ­βερ­νη­τι­κά χείλη τις προη­γού­με­νες ημέ­ρες, κλη­θέ­ντα να σχο­λιά­σουν τα ρε­πορ­τάζ περί με­τα­φο­ράς έδρας επι­χει­ρή­σε­ων. Απα­ντούν, δε, με νόημα ότι ου­δέ­πο­τε ο επι­χει­ρη­μα­τι­κός κό­σμος ασπά­στη­κε ιδε­ο­λη­ψί­ες τύπου “δεν πλη­ρώ­νω” πάνω στις οποί­ες αρ­κε­τά κομ­μα­τι­κά στε­λέ­χη έφθα­σαν μέχρι και να υπουρ­γο­ποι­η­θούν.

Αντι­θέ­τως, υπο­στη­ρί­ζουν ότι πράτ­τουν ότι είναι απα­ραί­τη­το για να δια­σφα­λί­σουν τη βιω­σι­μό­τη­τα των επι­χει­ρή­σε­ων και τα συμ­φέ­ρο­ντα των με­τό­χων τους από τα­κτι­κές και σχέ­δια “εφό­δου” στο Νο­μι­σμα­το­κο­πείο που προ­κά­λε­σαν τε­ρά­στιο πλήγ­μα σε επί­πε­δο επεν­δυ­τι­κής εμπι­στο­σύ­νης.

capital.gr