Ι. Παπαδοπούλου: Γιατί δεν φεύγουμε από την Ελλάδα

Έχουν περάσει σχεδόν 100 χρόνια από την εποχή που στην κουζίνα της οικο­γέ­νειας Παπα­δο­πού­λου στην Κων­στα­ντι­νού­πολη η κυρά Μαρία για να βοη­θή­σει τον μαραγκό άντρα της ζύμωνε και φούρ­νιζε καθη­με­ρινά μπι­σκότα Petit Beurre, μία γεύση που είχε έρθει πρό­σφατα στην Πόλη από την Γαλλία. Τα μπι­σκότα αυτά βγαίναν και τα που­λού­σαν μετά στους μαχα­λά­δες της Πόλης τα τρία μικρά παιδιά της οικο­γέ­νειας; ο Νίκος, ο Ευάγ­γε­λος και ο Θεό­φι­λος. Η γεύση τους θεσπέ­σια και για ξεχω­ρί­ζουν από τα άλλα το 1916 ο Γιάννης, ο πατέρας μαρα­γκός, φτιά­χνει μία ξύλινη σφρα­γίδα που είχε, μεταξύ των άλλων την υπο­γραφή τους.

Και ενώ όλο και η πελα­τεία μεγά­λωνε έρχεται η Μικρα­σια­τική Κατα­στροφή και η οικο­γέ­νεια Παπα­δο­πού­λου ακο­λου­θεί μαζί με τους άλλους Έλληνες των παρα­λίων της Μικράς Ασίας τον δρόμο της προ­σφυ­γιάς. Η μάνα με τα τρία παιδιά της ξεκι­νάει για την Μασ­σα­λία, κάνο­ντας μία ενδιά­μεση στάση στον Πειραιά όπου έδεσε το πλοίο για λίγες ημέρες. Σε ένα καφε­νείο που επι­σκέ­φθη­καν η Μαρία ζητάει μπι­σκότα για να δώσει στα παιδιά της. Στην ερώτηση του καφετζή «τι είναι το μπι­σκότο;» η επόμενη κίνηση είναι η αλλαγή των πλάνων της οικο­γέ­νειας και η μόνιμη εγκα­τά­σταση στην Ελλάδα όπου οι Παπα­δό­που­λοι θα της εξη­γού­σαν για τα καλά τι είναι το μπι­σκότο. Αρχικά μέσα από τον φούρνο στο προ­σφυ­γικό σπίτι της οικο­γέ­νειας στον Λυκα­βηττό μετά από την πρώτη βιο­τε­χνία στην γέφυρα Που­λο­πού­λου και στην συνέ­χεια από το πρώτο εργο­στά­σιο την δεκα­ε­τία του ’50 στην Πέτρου Ράλλη και τα άλλα που ήρθαν μετά σε Θεσ­σα­λο­νίκη, Βόλο και Οινό­φυτα. Ξεκί­νη­σαν με κουτιά από λευ­κο­σί­δηρο που τα άνοιγες στα παντο­πω­λεία και σε έπαιρνε η γλυκιά μυρωδιά του μπι­σκό­του και έφθασαν σήμερα να έχουν πάνω από 200 δια­φο­ρε­τι­κές συσκευα­σίες με σήματα όπως τα Μιράντα, τα Γεμιστά και τα Cream Crackers να έχουν κλείσει ήδη 80 χρόνια ζωής. Για λογό­τυπο ένας κόκ­κι­νος κύκλος με το γράμμα Π στο κέντρο, το έτος ίδρυσης: 1922 και κορώνα που σχη­μα­τί­ζε­ται από τέσσερα παιδιά, δύο αγόρια και δύο κορί­τσια που κρα­τού­νται χέρι -χέρι, τα παιδιά του Ευάγ­γε­λου Παπα­δό­που­λου την τρίτη γενιά που συνέ­χισε την οικο­γε­νειακή παρά­δοση.

Δεν έχασαν ποτέ την πρώτη θέση και αν και κιν­δύ­νευ­σαν να χάσουν την ελλη­νι­κό­τητα τους σε μία μετο­χική συνερ­γα­σία που είχαν συνάψει με την Danone (η οποία δια­θέ­τει στην αγορά του μπι­σκό­του τα LU) κατά­φε­ραν να πάρουν πίσω το 60% που κατεί­χαν οι Γάλλοι. Αυτό χάρη στην επιμονή της Ιωάννας Παπα­δο­πού­λου η οποία βρί­σκε­ται στο τιμόνι της εται­ρείας από το 1993, λίγο μετά τον θάνατο του πατέρα της και είναι από τότε η πιο ισχυρή γυναίκα στην ελλη­νική παρα­γω­γική βιο­μη­χα­νία. Αλλά και η πιο δημιουρ­γική και διο­ρα­τική αφή­νο­ντας το δικό της στίγμα και­νο­το­μίας και νέων επι­χει­ρη­μα­τι­κών κινή­σεων στην εταιρία που δεν φημί­ζε­ται για τα έντονα ανοίγ­ματα σε νέες αγορές. Δικό της «παιδί» είναι από την δεκα­ε­τία του ’70 το Caprice που απο­τε­λεί το πετράδι του στέμ­μα­τος στις εξα­γω­γές που πραγ­μα­το­ποιεί η εται­ρεία σε 40 χώρες.

Η Ιωάννα ήταν αυτή που έδωσε νέα ώθηση και έτσι πέρα από τα μπι­σκότα και τις φρυ­γα­νιές που είχαν επε­κτα­θεί από την δεκα­ε­τία του ’90 τα επόμενα χρόνια μπήκαν και στις μπάρες δημη­τρια­κών και στο συσκευα­σμένο ψωμί. Στο τελευ­ταίο αυτές τις ημέρες η εται­ρεία μπήκε πρώτη στην παρα­γωγή ψωμιού από δίκοκο σιτάρι, μία παρα­γωγή που έχει τις ρίζες της στην Αρχαία Ελλάδα και γνω­ρί­ζει ανα­γέν­νηση τα τελευ­ταία χρόνια.

Στην παρου­σί­αση του νέου προ­ϊ­ό­ντος, «Αρχαία σπορά», την περα­σμένη Τετάρτη, η Ιωάννα Παπα­δο­πού­λου, η Πρό­ε­δρος και Διευ­θύ­νουσα Σύμ­βου­λος της Ε.Ι. Παπα­δό­που­λος δεν έκρυψε την ανη­συ­χία της για την κατά­σταση στην Ελλάδα. Δεν είναι λίγο να έχεις ρίξει όλη σου την επι­χει­ρη­μα­τική προ­σπά­θεια σε αυτό τον τόπο. Όταν έχεις τέσσερα εργο­στά­σια στα οποία δεν έχει κάνει απόλυση λόγω ύφεσης αλλά αντί­θετα έχεις κάνει και προ­σλή­ψεις φθά­νο­ντας τους 1.200 εργα­ζο­μέ­νους. Όταν σε αυτούς τους ανθρώ­πους δεν έχεις κάνει μειώ­σεις όλα αυτά τα χρόνια και όταν σε μία έντονη παγκό­σμια αγορά που δέχεσαι χτυ­πή­ματα κάτω από την μέση έχεις στόχο να τρι­πλα­σιά­σεις τις εξα­γω­γές σου, έχεις ένα λόγο παρα­πάνω και να ανη­συ­χείς και να βγεις και να το πεις.

«Δυστυ­χώς συνε­χί­ζουμε να λει­τουρ­γούμε σε ένα ασταθές περι­βάλ­λον. Η Ελλάδα είναι μία χώρα που δεν είναι θελ­κτική για επεν­δύ­σεις. Δεν θα μιλήσω για την ασάφεια που υπάρχει γύρω από τον ΦΠΑ και την αδυ­να­μία να κάνεις οποιο­δή­ποτε business plan αλλά θα σταθώ στην πολι­τική απέ­να­ντι στις εται­ρείες που είναι τίμιες και παρου­σιά­ζουν κέρδη. Η υπερ­φο­ρο­λό­γηση τους είναι ουσια­στικά μία “τιμωρία” που τις απο­τρέ­πει από το να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν άλλες επεν­δύ­σεις. Μιλάμε για ανά­πτυξη, αλλά ταυ­τό­χρονα όταν στερείς από τις εται­ρείες κεφά­λαια, δεν μπορείς να έχεις ανά­πτυξη και δεν μπορείς να δημιουρ­γή­σεις νέες θέσεις εργα­σίας και δεν μπορείς να κατα­πο­λε­μή­σεις την ανεργία» ανα­φέρ­θηκε λίγες ημέρες μόνο μετά την δημο­σιο­ποί­ηση των μέτρων που έχουν πέσει στο τραπέζι.

Το δέλεαρ για να αλλάξει μία εται­ρεία έδρα είναι ήδη πολύ μεγάλο και αρκετές μεγάλες εται­ρείες έχουν κάνει αυτό το βήμα, είτε για να απο­λαμ­βά­νουν ελκυ­στι­κό­τερα επι­τό­κια από τρά­πε­ζες – και να είναι πιο αντα­γω­νι­στι­κοί με τους διε­θνείς παίκτες – είτε και για λόγους φορο­λο­γίας δια­τη­ρώ­ντας πάντα όμως τις εγκα­τα­στά­σεις τους στην Ελλάδα. Για την Ιωάννα Παπα­δο­πού­λου αυτό το ενδε­χό­μενο δεν υπάρχει. «Εμείς εδώ πετύ­χαμε, οι ρίζες μας είναι σε αυτή την χώρα, δεν υπάρχει ενδε­χό­μενο ποτέ να φύγουμε. Είμαστε στην ζωή του Έλληνα εδώ και 93 χρόνια, οπότε το θεωρώ καθήκον μου υπο­χρέ­ωση μου να μεί­νουμε εδώ, δεν το συζητώ. Δυσκο­λίες είχαμε και από ότι φαί­νε­ται θα συνε­χί­σει να έχουμε. Εμείς θα είμαστε εδώ. Θα επεν­δύ­σουμε εδώ, θα πλη­ρώ­σουμε τους φόρους μας εδώ και όπως πολλές φορές λέω, και είναι λιγάκι μη τεχνο­κρα­τικό, ίσως τώρα είναι περισ­σό­τερο ανάγκη να βοη­θή­σουμε εμείς που μπο­ρούμε, την ελλη­νική οικο­νο­μία».

του Κωστή Χρι­στο­δού­λου

news247.gr