Τρισάγιο στη μνήμη της Ελένης Τοπαλούδη μία ημέρα μετά την απόφαση του Εφετείου: Το συγκλονιστικό γράμμα του πατέρα της προς την Ελένη του

Στις 11 το πρωί η μη­τέ­ρα ο πα­τέ­ρας  η για­γιά και ο παπ­πούς της αδι­κο­χα­μέ­νης Ελέ­νης Το­πα­λού­δη τέ­λε­σαν τρι­σά­γιο στον τάφο της καθώς σή­με­ρα θα γιόρ­τα­ζε.

Πήγαν γλυκά και λου­λού­δια  σαν να ήταν εκεί ….Τα δά­κρυά τους αστεί­ρευ­τα και η τρα­γι­κή ει­ρω­νία. Μία ημέρα πριν άκου­σαν την από­φα­ση  του Εφε­τεί­ου που κα­τα­δί­κα­σε  τους δύο νε­α­ρούς και πάλι σε ισό­βια κά­θειρ­ξη.

Δεύ­τε­ρη τρα­γι­κή ει­ρω­νία. 20 Μαίου είχε εκ­δο­θεί και η πρω­τό­δι­κη από­φα­ση.

Ο πα­τέ­ρας της Ελέ­νης Το­πα­λού­δη  με μία ανάρ­τη­ση του στο facebook ρα­γί­ζει καρ­διές. Είναι το γράμ­μα που της γρά­φει σαν να είναι εδώ.

Αγα­πη­μέ­νη μας Ελένη

σή­με­ρα 21 Μαΐου, ημέρα της ονο­μα­στι­κής σου γιορ­τής, κά­να­με τρι­σά­γιο για σένα, τη για­γιά Ελένη και τον παπ­πού Χρή­στο από την Ανα­γέν­νη­ση Σερ­ρών και τον παπ­πού Πέτρο.

Με τον παπα-Νι­κό­λα τον Κρη­τι­κό ιερέα, άν­θρω­πο, συ­μπα­ρα­στά­τη.

Δίπλα μας, όπως πάντα, η άλλη για­γιά Ελένη (η Θρα­κιώ­τισ­σα).

Το δώρο μας ήταν λίγα τρια­ντά­φυλ­λα (άσπρα, ροζ: το αγα­πη­μέ­νο σου χρώμα και κόκ­κι­να).

Όμως χθες, αγα­πη­μέ­νη μας κόρη, η Ελ­λη­νι­κή Δι­καιο­σύ­νη, το Μει­κτό Ορ­κω­τό Εφε­τείο Αθη­νών με Πρό­ε­δρο την κα Μι­χα­λο­πού­λου Σοφία, Εφέ­τες τον κ. Ντόνο Αντρέα και την κα Πα­πα­ντω­νο­πού­λου Ευ­τέρ­πη, καθώς και τους Ενόρ­κους – συ­ναν­θρώ­πους μας, αλλά και την Ει­σαγ­γε­λέα κα Κα­πα­γιάν­νη Ευ­στα­θία, σου έκα­ναν ένα ακόμη “δώρο”: την ηθική σου δι­καί­ω­ση. Ομό­φω­να κα­τα­δί­κα­σαν τους βα­σα­νι­στές – βια­στές – δο­λο­φό­νους σου όπως και Πρω­το­δί­κως στην ανώ­τε­ρη των ποι­νών: ισό­βια και 15 χρό­νια κά­θειρ­ξη χωρίς κα­νέ­να ελα­φρυ­ντι­κό.

Βέ­βαια, ήσουν κι εσύ εκεί, Ελένη μας, μέσα από τα λόγια και τα βλέμ­μα­τα όσων απο­τε­λού­σαν την έδρα του­δι­κα­στη­ρί­ου, όπως άλ­λω­στε ήσουν πα­ρού­σα και στο πρω­τό­δι­κο δι­κα­στή­ριο μέσα από τη φωνή της Ει­σαγ­γε­λέ­ω­ςκας Αρι­στο­τέ­λειας Δόγκα, των Δι­κα­στών και Ενόρ­κων.

Σή­με­ρα, Ελένη μας, σου έχουν στεί­λει τόσες πολ­λές ευχές συ­νάν­θρω­ποί μας από διά­φο­ρα μέρη της Ελ­λά­δας.

Δεν μπορώ να σου πω όμως με σι­γου­ριά αν οι ευχές αυτές είναι πε­ρισ­σό­τε­ρες, ή αν είναι πε­ρισ­σό­τε­ρα τα­δά­κρυά μας από τη συ­γκί­νη­ση γι’ αυτήν την τε­ρά­στια αγκα­λιά που είναι, θα λέ­γα­με, με­γα­λύ­τε­ρη κι από τα σύ­νο­ρα της χώρας μας.

Όπως μας έχουν αγκα­λιά­σει τόσοι συ­νάν­θρω­ποί, αγα­πη­μέ­νη μας ΕΛΈΝΗ, έτσι κι εσύ (από εκεί ψηλά που βρί­σκε­σαι) να αγκα­λιά­ζεις και να προ­στα­τεύ­εις τον αδερ­φό σου, κάθε παιδί, κάθε κο­ρί­τσι, κάθε γυ­ναί­κα, κάθε οι­κο­γέ­νεια.

ΕΛΈΝΗ ΜΑΣ, ΔΕΝ ΣΕ ΞΕ­ΧΝΆ­ΜΕ!

Η οι­κο­γέ­νειά σου,

Οι χι­λιά­δες συ­νάν­θρω­ποί σου.