Economist: Πώς η Ελλάδα έγινε ο καλύτερος μαθητής της Ευρώπης

«Εάν οι Βρυ­ξέλ­λες είναι τάξη, τότε η Ελ­λά­δα έχει γίνει το ‘φυτό’ που κα­νείς δεν πε­ρί­με­νε»

Στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, οι πρω­θυ­πουρ­γοί αντι­με­τω­πί­ζο­νται συχνά σαν μα­θη­τές. Οι κυ­βερ­νή­σεις πρέ­πει να «κά­νουν τα μα­θή­μα­τά τους», συ­νη­θί­ζουν να λένε οι κοι­νο­τι­κοί αξιω­μα­τού­χοι. «Εάν οι Βρυ­ξέλ­λες είναι τάξη, τότε η Ελ­λά­δα έχει γίνει το ‘φυτό’ που κα­νείς δεν πε­ρί­με­νε», δια­πι­στώ­νει ο Economist στη στήλη Charlemagne του νέου του τεύ­χους.

Η Αθήνα κέρ­δι­σε τα εύ­ση­μα για τη δια­χεί­ρι­ση της παν­δη­μί­ας, πήρε τον κα­λύ­τε­ρο βαθμό για το Σχέ­διο Ανά­καμ­ψής της, ενώ ελ­λη­νι­κές ιδέες όπως το πι­στο­ποι­η­τι­κό για τον covid-19 υιο­θε­τή­θη­καν σε πα­νευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο. Όπως πα­ρα­τη­ρεί ο Economist, πρό­κει­ται για μια με­γά­λη αλ­λα­γή για τη χώρα που έζησε τρία πα­κέ­τα διά­σω­σης και μία οι­κο­νο­μι­κή κα­τάρ­ρευ­ση.

«Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, το αρι­στε­ρό κόμμα που κυ­βερ­νού­σε τη χώρα από το 2015 έως το 2019, ήταν ο επα­να­στά­της της τάξης. Αντί­θε­τα, η κυ­βέρ­νη­ση του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη, του ήπιου κε­ντρο­δε­ξιού πρω­θυ­πουρ­γού που ανέ­λα­βε το 2019, είναι η αγα­πη­μέ­νη της δα­σκά­λας», ανα­φέ­ρει η ανά­λυ­ση.

Εν μέρει, η στρο­φή στη φήμη της Ελ­λά­δας είναι ζή­τη­μα πο­λι­τι­κής. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ θε­ω­ρού­σε τον εαυτό του τον αμ­φι­σβη­τία της ευ­ρω­παϊ­κής τάξης πραγ­μά­των και ήλ­πι­ζε να αλ­λά­ξει την Ένωση εκ των έσω. Αντί­θε­τα, ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης ται­ριά­ζει τέ­λεια στον τε­χνο­κρα­τι­κό κόσμο της ευ­ρω­παϊ­κής πο­λι­τι­κής. «Ένας πρώην σύμ­βου­λος διοί­κη­σης, μιλά αγ­γλι­κά, γαλ­λι­κά, γερ­μα­νι­κά και τη γλώσ­σα του ‘Ντα­βός’, τη διά­λε­κτο που χρη­σι­μο­ποιούν με­σή­λι­κες άν­δρες ντυ­μέ­νοι με μπό­τες χιο­νιού σε συ­νέ­δρια που γί­νο­νται σε με­γά­λα υψό­με­τρα. Η σχο­λι­κή στολή του πη­γαί­νει πολύ», ση­μειώ­νει ο Economist.

Και ενώ η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έβλε­πε τον εαυτό της σαν την αρχή της ιστο­ρί­ας, οι επι­κε­φα­λής της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας θε­ω­ρούν ότι δου­λειά τους είναι να δώ­σουν ένα τέλος σε μία σκο­τει­νή εποχή, επι­ση­μαί­νει το δη­μο­σί­ευ­μα.

Και όπως λέει ο Economist, το πε­τυ­χαί­νουν, αφού η Ελ­λά­δα έβαλε σε τάξη τα δη­μό­σια οι­κο­νο­μι­κά της, οι απο­δό­σεις των ομο­λό­γων της κι­νού­νται κοντά σε ιστο­ρι­κά χα­μη­λά και η Ευ­ρω­παϊ­κή Κε­ντρι­κή Τρά­πε­ζα δεν είναι πια απρό­θυ­μη να αγο­ρά­σει τους ελ­λη­νι­κούς τί­τλους.

Βέ­βαια, οι επι­δό­σεις της κυ­βέρ­νη­σης επι­σκιά­ζο­νται από τις κακές συν­θή­κες που αντι­με­τω­πί­ζουν οι με­τα­νά­στες στα νησιά και από τις πλη­ρο­φο­ρί­ες για επα­να­προ­ω­θή­σεις. Όμως, στις Βρυ­ξέλ­λες όλοι είναι ευ­χα­ρι­στη­μέ­νοι. «Στο μυαλό των Ευ­ρω­παί­ων πο­λι­τι­κών, οι κα­νό­νες για τις επα­να­προ­ω­θή­σεις έχουν σχε­δια­στεί για να μην περ­νούν τα σκάφη του λι­με­νι­κού πάνω από τους πρό­σφυ­γες, όχι για να στα­μα­τή­σουν τη ρυ­μούλ­κη­ση των βαρ­κών τους προς τις τουρ­κι­κές ακτές»,  εξη­γεί ο Economist.

Με δε­δο­μέ­νο ότι η Ελ­λά­δα φυ­λάσ­σει τα ευ­ρω­παϊ­κά σύ­νο­ρα, η Κο­μι­σιόν μπο­ρεί να είναι χα­λα­ρή εάν έχει λό­γους να ελ­πί­ζει. Και αφού οι ροές με­τα­να­στών έχουν στα­μα­τή­σει, οι Ευ­ρω­παί­οι ηγέ­τες δεν κά­νουν και πολ­λές ερω­τή­σεις.

Ο Economist ανα­φέ­ρε­ται επί­σης στις δια­μαρ­τυ­ρί­ες για την αστυ­νο­μι­κή βία και την ανε­λευ­θε­ρία του Τύπου. «Όσο η Ελ­λά­δα συ­νε­χί­ζει να παίρ­νει κα­λούς βαθ­μούς στους το­μείς που έχουν ση­μα­σία, κα­νείς δεν έχει πρό­βλη­μα. Μία κυ­βέρ­νη­ση που ακο­λου­θεί το ρεύμα πο­λι­τι­κά, υλο­ποιεί τις με­ταρ­ρυθ­μί­σεις χωρίς να δια­μαρ­τύ­ρε­ται και κάνει τη βρώ­μι­κη δου­λειά της Ε.Ε. στο με­τα­να­στευ­τι­κό, θα είναι πάντα ευ­πρόσ­δε­κτη. Τα ελατ­τώ­μα­τά της μπο­ρούν να αγνοη­θούν», κα­τα­λή­γει το πε­ριο­δι­κό.